In Utrecht vind ik het fijn, zo in het centrum van de stad. Alles bij de hand enzo. Maar de natuur in Oisterwijk kan me overweldigen. Die over de top óvervloed aan dieren hier. Vogels vooral, een muur van geluid creeeren ze. Uitzinnig getsjilp, gekoekoek, ge-roekoeh, en toen ik net de tuin in stapte begon in een boom naast me een specht te roffelen.
Ik liet drie konijntjes schrikken, razendsnel vluchtten ze met hun witte staartjes onder de struiken door. Verderop zag ik op het halfverharde pad een heleboel familieleden van deze diertjes. Roets, roets, ze schoten langs elkaar heen, speels! De meesten waren nog peuters, ze maakten bijna spastische sprongen in de lucht. Ik voelde een soort van.. ja,
verliefdheid leek het wel. Dat warme gevoel, kan je dat nou geluk noemen?