Posted on Tuesday, March 07, 2006 2:44 PM
Dagje ziek. De volgende dag weer aan het werk. Nog een dag werken. En dan toch weer ziek. Voor twee dagen. Daarna meteen als het kan weer werken.
Nooit was ik ziek. Nog geen dag. Nouja, misschien over een heel jaar gezien één dag. Of twee als het tegen zat. Maar de laatste tijd kwakkelde ik. Algehele malaise en soms ook een intense hoofdpijn die zich nauwelijks met pillen liet onderdrukken.
Wat was er toch aan de hand met me? Ik was er nog niet uit toen de lampjes vorige week allemaal op rood sprongen. Ik had maar drie uurtjes gewerkt en alle energie was weg. Ik schrok me lam, zo kende ik mezelf niet. In mijn aderen stroomde geen bloed maar gestold kaarsvet zo voelde het. En de misselijk makende migraine laat me sindsdien geen dag meer met rust.
Kopzorgen zegt de dokter. Voor de zekerheid is een bloedtest afgenomen maar het ligt gewoon aan mijn leefstijl. Te veel stress voor, na en ook tijdens mijn programma. Ik wil een programma maken waarvoor ik de middelen niet heb. Frustratie is het gevolg waardoor ik niet die onbekommerde presentator ben die luisteraars zouden moeten horen. En dat besef levert ook weer...
"Voor sport heb je geen tijd? Je máákt maar tijd, je móet je ook op een andere manier inspannen."
't Was bijna een vader-zoon-gesprek. Ik knikte braaf; ik wist het natuurlijk wel. Ik kon de signalen al die tijd straffeloos negeren doordat ik ergens vandaan altijd weer die tomeloze energie kon opdiepen. Tot de accu zich steeds minder makkelijk liet opladen. En deze migraine is helemaal dwingend. D'r is *%^@ ook niks tegen te doen. Ik hoop dat het snel voorbij is.