Vandeweek keek ik naar de prachtige documentaire
Een klasse apart. Er was gefilmd op een school met leerlingen die een ontwikkelingsstoornis hebben, of afkomstig zijn uit een achterstandsgezin. Hoewel die twee ook vaak samengaan. Op school wordt er alles gedaan om jongeren de goeie kant op te krijgen. Maar eenmaal thuis vallen ze nogal eens terug.
Medicijnen worden niet ingenomen waardoor ze agressief op school verschijnen. Ook eten of zoiets als hygiene worden thuis vergeten. Het is behoorlijk frustrerend, moedeloos, màchteloos vooral. Ik zag een moeder en ik
hoorde mezelf op de bank zeggen:
zo iemand moet toch verbóden worden kinderen te krijgen..
Goh, wie had dat ookalweer nog meer gezegd? Ohja, die Rotterdamse wethouder Van den Anker. Talloze politiek correcte types vielen vervolgens vol afgrijzen over haar heen. En dat terwijl iedereen dit wel eens gedacht heeft, toch? Zoveel dingen zijn omgeven door regels en voorwaarden. Kunnen soms simpelweg niet, hoef graag je ook zou willen. Maar als je een kind wilt, dan kan alleen Moeder Natuur je dwars zitten. Hoe kansloos de situatie voor het te verwekken kind ook is, hier geldt alleen het recht dat iedereen 'een kind mag nemen'. Jammer voor het kind.
Ik zag na de
bevlogen oproep van Van den Anker mensen op tv naar adem happen om hun afschuw te benadrukken. Marianne van den Anker was een fascist, een
Eva Braun.
Nou moet ik zeggen, ik ben tegen gedwongen abortus. Maar ik vind wel dat er discùssie moet zijn over hoe je kan voorkomen dat in een kansloze omgeving kinderen opgroeien. En dat is ook de kern van haar oproep, ze schrijft dat deze onderwerpen (ook gedwongen anti-conceptie)
uit de taboesfeer moeten worden gehaald. Dat dit nog volop in de taboesfeer zit, blijkt uit de volstrekt overtrokken reacties op haar voorstellen, die inderdaad wel wat te ver gaan.
Maar ze komen voort uit diepe betrokkenheid, daar ben ik van overtuigd. En nogmaals, laten we eerlijk zijn: Marianne van den Anker zegt wat velen in hun onmacht alleen denken. De Rotterdamse dominee Polhuis
schreef kort geleden in Trouw:
Achter de foute roep van de Rotterdamse wethouder Van den Anker om verplichte abortus, zit oprechte bezorgdheid over onpeilbaar kinderleed. Een aantal maanden geleden bezocht Van den Anker de wijk waarin ik als predikant werk. Met anderen begeleidde ik haar door de wijk. In de rondgang deden we ook een basisschool aan. Dat bezoek duurde aanzienlijk langer dan gepland. Minutenlang liep de wethouder op het schoolplein rond met aan haar borst een zwart meisje, dat zich aan haar vastklampte. Aanvankelijk dachten we als begeleiders dat het om de mooie plaatjes ging, maar er waren geen fotografen aanwezig. Toen ik dichterbij kwam, zag ik een geëmotioneerde wethouder. Ook de anderen zagen het en lieten haar maar even begaan. Dat was geen gespeelde, maar echte emotie.
Ze zei dat het meisje haar verteld had dat ze bang was. Zij durfde niet naar huis te gaan omdat ze geslagen werd door haar ouders en haar broer. Na afloop van het bezoek heeft de wethouder er alles aan gedaan om voor het betreffende gezin begeleiding te regelen. Woedend was zij over wat het meisje aangedaan werd. Woedend op de ouders en op de hulpinstanties die in haar ogen maar matig presteerden.
Dat beeld kwam deze dagen weer bij mij boven. Die dag zagen we een jonge vrouw bij wie het lot van het kind door haar ziel sneed. In haar werk hoort zij van en krijgt zij te maken met tientallen van dit soort situaties. Ze probeert er alles aan te doen, maar de harde werkelijkheid kan zij niet veranderen, ook niet met de macht die zij als wethouder heeft. Zij ziet kinderen te gronde gaan en hulporganisaties die daar volgens haar laconiek op reageren.
Zo, en nu maar weer kijken naar aflevering 2 van
De Tijd van je Leven, om 22.25 op Nederland 1. Waarin Hanna vanavond haar levensverhaal vertelt. Ze wordt door haar moeder verwaarloosd, seksueel misbruikt en komt als ze 18 is op straat terecht.. (disclaimer: ik ben als voice-over bij de serie betrokken)