Wat ik wel jammer vind aan mezelf is dat ik niet van nature geinteresseerd ben in sport. Ik ben soms wel jaloers op het enthousiasme dat dat bij anderen los kan maken. De passie, de betrokkenheid. Waarom boeit mij dat nou niet? Waarom ben ik alleen bij grote opwinding om me heen héél even in sport geinteresseerd en daarna niet meer?
Vandaag was er de hele dag opwinding omdat 'onze' Ireen weer ging rijden. Ook op de redactie. Toch zorgde ik er niet voor dat ik hèt moment zou meemaken. Toen Ireen Wüst haar tweede medaille (
plak zeggen de kenners) behaalde, keek ik niet naar de tv.
Terwijl ik het wèl leuk vind voor Ireen hoor, echt. 'k Ben geen sporthater ofzo. Maar het kwam zo uit.
Ik geloof dat ik nog het meest geniet van wat ik om me heen zie als 'we' een sportieve strijd leveren. De oe-oe-oeh's en aaaah's als zo'n evenement gaande is. De mutsen, petjes en sjaaltjes. De ijsmuts vandaag op het hoofd van collega Karen Tangel bijvoorbeeld. En vooral bij voetbal: de deskundige analyses die worden uitgewisseld. Leuk :) Om naar te kijken. Langs de lijn zeg maar.