Ik hoorde het nieuws op de radio toen ik vanavond in de auto zat. De nieuwslezer vertelde dat het meisje al dood was toen ze het ziekenhuis werd binnengebracht. Ik hoorde van de botbreuken. En over de 'val van de trap'.
Met een triest gevoel reed ik verder. Wat voor leven had dat meisje van anderhalf, bij die ouders 'zonder vaste woon- of verblijfplaats'? Wat gruwelijk weer..
Dat mensen kinderen mishandelen of misbruiken zal ik nooit goed kunnen begrijpen, maar het is een gegeven. De daders zijn zelf ook slachtoffers in zekere zin, zo moet ik het maar zien. Maar wat ik niet als gegeven kan aanvaarden is dat wij als
samenleving zo ontzettend veel te weinig doen om kinderen te helpen. We moeten toch het uiterste doen? De
falende hulpverlening en lange
wachtlijsten. Hoe kan het dat niemand in Den Haag zich daar ècht druk over lijkt te maken? Nouja, een enkeling misschien. Maar waarom heeft bijvoorbeeld het
Chrìsten Democratisch Appèl die kinderen niet al lang de helpende hand toegestoken? Ik
lees dat er zeker 100 miljoen nodig is om onaanvaardbare situaties te voorkomen. En dat terwijl ik van zoveel gevallen heb gehoord die volgens mij al onaanvaardbaar zíjn..
Ik kan niet meer doen dan me kwaadmaken. Helaas.
Nou ja, dr is een superkleine kans dat ik iets kan doen, microscopisch klein. Maar toch, je weet maar nooit: àls ik kan kom ìk met die 100 miljoen - met meer nog als ik het heb. En dan zal ik er alles aan doen om ervoor te zorgen dat dingen ècht verbeteren. Ik doe namelijk mee aan EuroMillions, en komende vrijdag staat de
jackpot op 183 miljoen euro. Ik doe voor de grap mee, samen met een collega. Zodat we ook komende vrijdag weer kunnen grappen dat we nèt naast de pot grepen. Want de kans om te winnen is natuurlijk heel, heeel erg klein.
Maar toch.. Je mag me dr aan houden. Sowieso wil ik niet zoveel geld bezitten dat ik prooi word voor kidnappers. Alleen om die reden al lijkt het me heel gezond om snel afstand te doen van zoveel geld. Een paar ton wil ik wel houden, om de hypotheek af te lossen en om wat ruimer te kunnen leven van het vastgezette geld. Ik wil vooral dat het geld mijn leven zorgelozer maakt, niet zorgelijker.
Al die miljoenen gaan naar een stichting denk ik. Nouja, hoe ik dat precies doe, 't gaat wat ver om daar nu al teveel over na te denken. Ikbedoel.. hoe klein is de kans?
Maar stèl dat... je mag me er echt aan houden.