Het ongelooflijke is gebeurd. Geert Wilders is in de peilingen met zijn PVV de grootste partij van Nederland.
Premier Wilders, kan je het je voorstellen? Ik niet, en het
zal ook niet gebeuren. God - of Allah zoals je wilt - moge het ook verhoeden. Die Wilders lijkt me een aardige man, maar zijn
ideeën vind ik soms bizar. En zijn redeneringen krom. Hij presenteert zich als voorvechter van het vrije woord. Maar de Koran moet van diezelfde Wilders verboden worden.
Hoe komt het toch dat we hier in Nederland, in Europa, mensen als Wilders zo in de kaart spelen? 'Het vrije woord' heeft hij tot
zijn thema kunnen maken. Ten onrechte maar de bal is hem wel heel gemakkelijk toegespeeld. Want hij is inderdaad behoorlijk tegengewerkt in zijn pogingen om zijn visie naar buiten te brengen. En waarom, in godsnaam?
Dat ik dat dom, kortzichtig en heel verkeerd vind weet je als je eerdere blogs van mij gelezen hebt. Ik vind dat je overal over moet kunnen debatteren, ook over de islam. Ook over integratie.
Hoe komt het toch dat we daar zo krampachtig over doen? Ik kan twee verklaringen bedenken:
- Angst voor de reactie onder moslims. Natuurlijk zijn we doodsbang voor terreur. Maar bij de zaak rond Fitna was ook overduidelijk dat bedrijven bang waren dat hun belangen in de Arabische wereld geschaad werden.
- En een overmatige politieke correctheid, die je terug kan brengen op angst voor onszelf. Voor onze diepgewortelde stereotypen, driften en andere duistere eigenschappen.
Dat laatste vind ik interessant om even op in te gaan. Na de oorlog riepen we
nooit meer Auschwitz. Dat zoiets onvoorstelbaars ooit nog eens zou gebeuren moest ten koste van alles worden voorkomen. Kern van de boodschap: het is heel erg fout om mensen over één kam te scheren. Vooral als je ze als groep identificeert op basis van hun etnische afkomst of uiterlijke kenmerken.
Een begrijpelijk en moreel gezien ook goed verhaal. Alleen het is een valkuil gebleken. We kregen gastarbeiders, 'rijksgenoten' en asielzoekers binnen onze grenzen. We werden er rijker van, multicultureler. Maar het ging niet altijd even goed, soms ging het ronduit slecht. Maar dat werd onder het tapijt geveegd. Op redacties zoals die van Radio Rijnmond, kan ik me herinneren, was het geen discussie. De etnische achtergrond van iemand deed nooit terzake. En dus ontspoorden Antilliaanse jongeren in bijvoorbeeld Oud Krispijn en Hoogvliet zonder dat dat buiten die wijken echt werd opgemerkt. Zaken werden niet benoemd. En konden onder die mantel der liefde nog verder uit de hand lopen. Helaas.
Inmiddels is die allesdoordringende politieke correctheid grotendeels voorbij. Maar dat komt vooral doordat de problemen zo groot werden dat ze met geen mogelijkheid nog te negeren vielen. Rob Oudkerk heeft onbedoeld met zijn 'kutmarokkanen' flink bijgedragen aan het in het open debat brengen van de problemen. Maar daarmee zijn nog niet alle taboes doorbroken.
De islam is een groot taboe. Heel opmerkelijk en jammer (gezien zijn weinig subtiele benadering) vind ik dat slechts één politicus, namelijk Geert Wilders, zich over dit onderwerp uitspreekt. Nog opmerkelijker vind ik dat hij hierop wordt aangevallen, in plaats van dat een intelligent debat over dit onderwerp wordt gevoerd. Dat had Wilders ook meteen geneutraliseerd, want zijn enige troef is eigenlijk dat hij de enige is die zich over dit onderwerp uitlaat.
De islam en onze 'multiculturele samenleving' zijn onderwerpen waarbij je ook een bedenkelijke grens over kan gaan. Iedereen herkent wel eens bij zichzelf, tot je schrik misschien, dat je gevoelig bent voor stereotypen. Diep ingebakken hebben we allemaal, evolutionair bepaald, een wij-zij gevoel. Ons verstand is een goed tegenwicht, maar je eerste reflex is instinctief. We kennen voorbeelden van volksmenners die de tijd nemen om de juiste stemming te kweken, waarna ze op de juiste 'knoppen' drukken.
Een blik in mijn boekenkast
Maar misschien moeten we juist dáárom dit soort onderwerpen niet onder de oppervlakte laten, maar juist in de volle omvang serieus in het debat opnemen. Met verstand, intelligent en zonder schroom. En in het geval van de islam is er mijns inziens nog een extra reden om dit onderwerp op te pakken: juist over dit onderwerp is een debat hard nodig.
Zelf verdiep ik me al vele jaren in de islam, het christendom en het
hindoeïsme. Ik vind het fascinerende onderwerpen, net als filosofie en psychologie, omdat me boeit wat mensen drijft, wat hen zin geeft. En hoewel de praktijk van islam gelukkig ook veel mooie kanten heeft en bijvoorbeeld een prachtige soefistische stroming kent, ben ik getroffen door de enorme onverdraagzaamheid en haat die gepredikt wordt. In veel landen wordt kinderen de haat met de paplepel ingegoten.
A recipe for desaster kan je zeggen. Heb je een sterke maag? Kijk dan naar
dit stukje tv, prime time op de Egyptische televisie. Om half acht 's avonds krijgt de tv-kijker beelden te zien van Joden die door de Nazi's verminkt en gemarteld worden. Met een
jubelend commentaar. "Net goed, de Joden hebben het ernaar gemaakt, we bidden dat zoiets snel weer gebeurt!"
Verbijsterend. Maar dit soort fragmenten van Arabische zenders zijn volop te zien op internet. Toch halen ze onze media niet, laat staan dat ze tot ophef leiden. Waarom niet? Richard Williamson stond wèl volop in de belangstelling. Waarom geen weerwoord op dit soort haatzaaierij?
't Is de mantel der liefde. Hij is zo goed bedoeld. Maar onder die mantel groeit de onvrede en de haat. En intussen groeit hier in Nederland het zeteltal van Geert Wilders.