Kunst

Heinz Hermann Polzer alais Drs. P

mirko — Thu, 09 Nov 2006 21:30:00 GMT

Ontzettend leuke site gevonden:

http://www.freakface.com/DrsP/

Drs. P bezit dichterskwaliteiten die hij vaak met een kwinkslag toepast. Zo maakte hij bijvoorbeeld een parodie op het bijna klassieke gedicht "Oogstlied" van Staring :

A.C.W. Staring

Sikkels klinken;
Sikkels blinken
Ruischend valt het graan.
Zie de bindster gaâren!
Zie, in lange scharen,
Garf bij garven staan!

Drs. P

Sikkels klinken,
Sikkels blinken,
Ruisend valt het graan.
Als je iemand weg ziet hinken,
Heeft hij 't fout gedaan.

Eenzelfde lot moet een gevoelig gedicht van de dichter Willem Kloos ondergaan als onze Drs. er een meer materialistische wind door laat waaien. Het resultaat is onderstaand pareltje :

Willem Kloos

Ik ween om bloemen in de knop gebroken
En vóór de ochtend van haar bloei vergaan.
Ik ween om liefde die niet is ontloken
En om mijn harte dat niet werd verstaan.

Drs. P

Ik ween om bloemen in de knop gebroken
En vóór de ochtend van haar bloei vergaan.
Ik had er zeven vijftig in gestoken
Je zou zo'n rotzak ongelukkig slaan.

Een laatste voorbeeld van een gedicht dat een dergelijk ongelukkig lot ondergaat is er een van Hubert Korneliszoon Poot over het onbekommerde plattelandsbestaan. Onze Drs. is van mening dat het er voor de boeren niet makkelijker op wordt met de opgelegde regels en wetten :

H.H. Poot

Hoe genoeglijk rolt het leven
Des gerusten landmans heen
Die zijn zalig lot, hoe kleen,
Om geen koningskroon zou geven!

Drs. P

Hoe genoeglijk rolt het leven
Des gerusten landmans heen.
De geruste landman echter
Is een zeldzaam fenomeen.
Tegenwoordig zijn ze net zo
Ongerust als iedereen.

Institut für Graffiti-Forschung in Wenen

mirko — Thu, 09 Nov 2006 06:25:00 GMT

Fantastisch! Er is in Wenen een instituut dat onderzoek doet naar graffiti.

ifg, Institut für Graffiti-Forschung

Matznergasse 27/17
A-1140 WIEN
0043 699 8139 0029
graffiti@web.de

Hun website: http://www.graffitieuropa.org

(Rechtsonder op de hoofdpagina vind je meer graffiti-links)

Das Institut für Graffiti-Forschung (ifg) wurde 1996 in Wien gegründet und basiert auf dem seit 1978 bestehendem internationalem Graffiti- und Street-Art-Archiv - http://www.graffitieuropa.org/archiv.htm . Das ifg ist eine Vereinigung von Wissenschaftlern, Künstlern und interessierten Laien, fungiert als Dachorganisation der wissenschaftlichen Graffiti-Forschung und erstreckt seinen Tätigkeitsbereich auf die ganze Welt.

Graffiti Art

mirko — Wed, 08 Nov 2006 22:38:00 GMT

http://sidde.ic.cz/GrafittiArt/

Andreas Gursky

mirko — Fri, 06 Oct 2006 09:54:00 GMT

Andreas Gursky
Geboren: 1955 Leipzig

Gursky, zoon van een fotograaf, studeerde eind jaren zeventig aan de Folkwangschule in Essen. Directeur Otto Steinert stimuleerde de persoonlijke creativiteit van zijn studenten, in de geest van de Bauhaus-beweging uit de jaren twintig.

Van 1980 tot 1987 zette Gursky zijn studie voort aan de kunstacademie van Düsseldorf, waar hij net als Thomas Struth en Thomas Ruff sterk beïnvloed werd door het echtpaar Bernd en Hilla Becher, die beroemd werden met juist onpersoonlijke zwart-wit 'portretten' van anonieme industriële bouwwerken als verlaten mijnen en spoorwegemplacementen.

Gursky vervaardigt van 1981 - 1984 seriele werken. Hij werkt aanvankelijk in de stijl van Becher, maar vervangt al snel het zwart-wit door kleur en begint vanaf 1984 enkelvoudige werken met mensen in plaats van gebouwen te fotograferen. Hardlopers, zwemmers, en andere sportbeoefenaars worden zijn onderwerp.

In 1987 heeft hij zijn eerste solotentoonstelling op de luchthaven van Dusseldorf.

In 1989 wint Andreas Gursky de 'Erster Deutscher Photopreis' en neemt deel aan de eerste internatonale Photo-Triennale in Esslingen.

1990 Deelname Biennale van Venetie.

Pas in 1990 neemt zijn stijl weer een radicale wending, met een foto van de beurs in Tokio: een combinatie van een - afstandelijk gefotografeerde - mensenmassa en een gebouw. Sinds dit werk reist Gursky de hele wereld af om dit soort publieke domeinen te fotograferen.

1991 Gursky wint de Bremer Kunstpreis en de Renta-prijs van de Kunsthalle in Nurnberg.

1994 Solotentoonstelling in de Deichtorhallen, Hamburg.

De foto's van Andreas Gursky zijn gezien hun standpunt het best te omschrijven als panorama's. Afstand, ordening en overzicht spelen een grote rol. Zijn werkwijze is die van zijn docenten, de Duitse fotografen Bernd en Hilla Becher, tenminste als we letten op het documentaire karakter en de camera instelling. Een groot verschil met het werk van deze beroemde voorgangers is het gebruik van kleur, het grote formaat en de aanwezigheid van mensen. De verhouding tussen de mens en de organisatiestructuur van zijn omgeving is een van de centrale thema's van Gursky. Gursky foto's gaan over gebouwen, openbare ruimte (binnen én buiten), massacultuur en natuur. De concentratie op dit aspect van de werkelijkheid levert adembenemende kunstwerken op, zoals een gezicht op een 'dealing room' in de beurs van Hong Kong of een foto van het interieur van het Duitse parlementsgebouw. Wie goed kijkt, ziet op alle foto's van Gursky sporen van menselijke activiteit. Het meest treffend zijn de platen (sommige zelfs 2 bij 5 meter groot) van imposante natuur- of stadsgezichten waar de mens zijn sporen, hoe nietig ook, heeft nagelaten. Voor Gursky is de beeldtaal belangrijker dan het experimenteren met fotografische technieken.

bron: http://www.kunstbus.nl/verklaringen/andreas+gursky.html

Bart van der Leck: wikipedia

mirko — Thu, 05 Oct 2006 19:00:00 GMT

Bart van der Leck

Bart van der Leck (Utrecht, 1876 - 1958) was een Nederlands kunstschilder en vormgever.

Van der Leck werkte enkele jaren in studio's waar glas in lood werd vervaardigd. In Amsterdam begon hij met het bestuderen van schilderijen. Zijn vroege werk werd onder andere beïnvloed door de Art nouveau en het Impressionisme. Vanaf 1910 begon hij echter een eigen stijl te ontwikkelen die bestond uit gestileerde en vereenvoudigde vormen. Hierin liet hij perspectief weg en zijn onderwerpen verwerden tot geometrische vormen in primaire kleuren. Ondanks deze abstrahering van de onderwerpen was het nog steeds mogelijk om bijvoorbeeld een vrouw die naar de markt gaat te herkennen.

In 1916 ontmoet van der Leck Mondriaan en werd hij een van de stichters van de stijl. In deze periode was zijn stijl compleet abstract en leek het sterk op dat van Mondriaan en van Doesburg. In 1918 verlaat van der Leck de groep om weer terug te keren naar zijn vroegere stijl van onderwerpen in geometrische vormen vertaald.

In de jaren '20 ging hij ook patronen voor stoffen ontwerpen en in de jaren '30 en '40 hield hij zich bezig met binnenhuisarchitectuur en keramiek.

In 1919/1920 was hij verantwoordelijk voor het interieurdesign van Jachtslot St. Hubertus (gebouwd door Berlage) van de familie Kröller-Müller. Van der Leck werd gedurende zijn hele carrière gesponsord door Helene Kröller-Müller, wier collectie nu te zien is in het Kröller-Müller museum.

Bart van der Leck ontwikkelde zijn eigen kleurschema, bestaand uit grijs, wit en de kleuren rood, blauw en geel-groen. Deze kleur geel-groen is dominant aanwezig op deuren en betimmeringen in Huis Sonneveld (behorend bij architectuur museum Rotterdam) dat door Gispen en Metz is gemeubileerd. Metz & co was opdrachtgever van van der Leck. In de jaren '50 stalen wandmeubels van Gispen komen de vijf van der Leck hoofdkleuren weer terug.

Goed kijken: 'De Ruiter' van Bart van der Leck

mirko — Thu, 05 Oct 2006 18:49:00 GMT

Leuk stukje over Bart van der Leck

mirko — Thu, 05 Oct 2006 18:45:00 GMT

Apeldoornse Courant (nu de Stentor), 24 juli 1976:

Apeldoornse huisschilder was de rechterhand van Bart van der Leck

,,Meester Karman” zag het met ,,De ruiter” niet zo zitten.

APELDOORN – Het is al weer zo’n dikke halve eeuw geleden, maar de nu 82-jarige C. Karman weet het nog precies. Met rond de dertig collega’s van het Haagse schildersbedrijf Brouwer werkte de Apeldoornse schildersgezel eind 1919 begin 1920 in het bijna voltooide door de bouwmeester H.P. Berlage ontworpen jachtslot St. Hubertus op De Hoge Veluwe.

Van de kunstverzamelaarster mevrouw Kröller-Müller had de schilder Bart van der Leck de opdracht gekregen kleurontwerpen voor het huis te maken en omdat deze toen nog vrij onbekende kunstenaar iemand als assistent wilde die iets van kleur wist en Karman zo iemand was – hij had trouwens ook de akte handtekenen op zak – trokken kunstschilder en huisschilder zo’n vijf maanden met elkaar op.

Het was in die tijd dat v.d. Leck de Apeldoorner eens meenam naar de kamer van mevrouw Kröller-Müllers rechternand Sam van Deventer en hem wees op een schilderij dat daar hing.

Karman nu in zijn woning aan de Antilopestraat: ,,Kijk, zei v.d. Leck toen. Dat schilderij is van mij. Hoe vind je dat nou? Kun je zien wat het is? Ik moest even goed kijken, maar toen zag ik dat het een ruiter te paard voorstelde. Mooi vond ik het niet. Dat heb ik hem gezegd ook”.

Het schilderij, waarover v.d. Leck Karman’s oordeel wilde horen was ,,De ruiter”, dat hij het jaar daarvoor – in ’18 – gemaakt had. Het werk onderstreepte zijn breuk met ,,De Stijl”.

In 1917 was Bart van der Leck medeoprichter en medewerker van het tijdschrift ,,De Stijl” geweest. In het eerste nummer had hij een artikeel geschreven dat als zijn geloofsbelijdenis beschouwd kon worden. Het heette ,,De plaats van het moderne schilderen in de architectuur”. Citaat daaruit: ,,De schilderkunst heeft zich in de loop der tijden, afgescheiden van de bouwkunst, zelfstandig ontwikkeld en is door experiment en destructie van het natuurlijke en oude, geestelijk zowel als vormelijk tot haar eigen wezen gekomen. Zij heeft evenwel altijd het vlak nodig en het zal haar eindwens blijven, het noodzakelijk praktische vlak, dat door bouwkusnst ontstaat, direct te benutten. Meer dan dat, zij zal in haar uitbreiding van afzonderlijkheid tot algemeenheid de gehele kleur- en bij het schilderen behorende vormconceptie aan het gebouw gaan opvragen als haar rechtmatig domein. Zien de architecten uit naar een schilder die het verlangde beeld zal brengen, de moderne schilder ziet niet minder uit naar een architect die de geschikte voorwaarden biedt, gezamenlijk tot wezenlijke eenheid van beelding te komen”.

Al gauw kreeg v.d. Leck echter in de gaten dat hij een iets ander uitgangspunt had dan zijn Stijl-collega’s Mondriaan en Theo van Doesburg. Het eerste manifest weigerde hij te ondertekenen. Het was een complete worsteling om tot een standpunt te komen. Het geheel loslaten van de realiteit ging hem te ver. Zijn eigen manifest werd toen het schilderij ,,De ruiter”, waarme hij duidelijk stelde dat de werkelijkheid weliswaar geabstraheerd, in ieder geval aanwezig en zichtbaar moest blijven. ,,Het schilderen is voor mij altijd geweest de representant van het visuele leven”, zou hij later zeggen.

C. Karman: ,,Het moet een moeilijke tijd voor hem geweest zijn.

Trouwens, ik geloof dat hij het zichzelf niet gemakkelijk maakte. Hij ging hardnekkig zijn eigen weg. Ik heb hem wel eens gevraagd wat hij met zijn kunst wilde. Hij heeft het me toen uitgelegd. Als de mens geleefd heeft en daarna de grond is ingegaan bljft er altijd nog wel iets van hem over. Dat wilde hij vastleggen”.

De schildersgezel – zelf een verdienstelijk amateur-schilder die les gehad heeft van Pieter Puype en Persijn – werkte intensief samen met Van der Leck tijdens de werkzaamheden in het jachtslot dat eigenlijk één brok kunst werd omdat alles, maar dan ook alles door kunstenaars ontworpen was. Met name Berlage zette zijn stempel op het gebouw in het park dat door zakenman Anton Kröller gesticht was. Berlage had bijvoorbeeld ook de schoorsteenmantels ontworpen. Maar toen mevrouw Kröller v.d. Leck vroeg hoe hij ze vond en de schilder te kennen gaf er weinig enthousiast over te zijn, moesten ze prompt uit de muur gehakt worden.

Bart van der Leck was geen grote prater. Karman: ,,Meestal staarde hij voor zich uit of floot een melodietje. Alleen als hij in een goede bui was kon ik een babbeltje met hem maken. Hij was autoritair en voelde zich ver verheven boven het werkvolk. Gek eigenlijk, want zijn vader was toch ook een gewone huisschilder. Mij noemde hij ,,Meester Karman” en hij vroeg wel eens wat ik nou eigenlijk met de akte l.o. tekenen deed. Een vreemde kerel was hij. Op een dag vroeg hij mij ,,Verdien je evenveel als de anderen?”

Toen ik dat beaamde zorgde hij ervoor dat ik wat meer in het loonzakje kreeg.

Van der Leck was in Hoenderloo in pension. Hij wandelde vaak daar in de bossen. Karman: ,,Hij piekerde dan vaak, kreeg ik de indruk. De schilderijen die hij toen maakte zijn, geloof ik, met veel moeite tot stand gekomen. Ik heb overigens wel het een en ander van hem geleerd, vooral wat het kleurgebruik betreft. Zijn grijs bijvoorbeeld, prachtig was die kleur. Hij zei: ,,Voor iedereen is er wel een grijs”. Het grijs dat hij in de toiletkamer van mevrouw Kröller-Müller gebruikte was een juweeltje. Die kamer werd de mooiste van het gehele jachtslot”.

Na vier, vijf maanden in het jachtslot gewerkt te hebben vertrok v.d. Leck. ,,Opeens was hij weg, naar Spanje, omdaar iets voor de firma Muller te doen. Hij vroeg mij of ik zin had mee te gaan, maar daar is niets van gekomen. Ik heb hem nooit meer teruggezien”, zegt Karman, die zich de Hubertus-periode herinnert als een plezierige tijd, waarin hij veel gezien heeft, met veel bijzondere mensen gepraat heeft en veel heeft opgestoken.

http://www.bartvanderleck.nl/interview.html