Leven

Loesje: Winterpret

mirko — Thu, 09 Nov 2006 21:46:00 GMT

Heinz Hermann Polzer alais Drs. P

mirko — Thu, 09 Nov 2006 21:30:00 GMT

Ontzettend leuke site gevonden:

http://www.freakface.com/DrsP/

Drs. P bezit dichterskwaliteiten die hij vaak met een kwinkslag toepast. Zo maakte hij bijvoorbeeld een parodie op het bijna klassieke gedicht "Oogstlied" van Staring :

A.C.W. Staring

Sikkels klinken;
Sikkels blinken
Ruischend valt het graan.
Zie de bindster gaâren!
Zie, in lange scharen,
Garf bij garven staan!

Drs. P

Sikkels klinken,
Sikkels blinken,
Ruisend valt het graan.
Als je iemand weg ziet hinken,
Heeft hij 't fout gedaan.

Eenzelfde lot moet een gevoelig gedicht van de dichter Willem Kloos ondergaan als onze Drs. er een meer materialistische wind door laat waaien. Het resultaat is onderstaand pareltje :

Willem Kloos

Ik ween om bloemen in de knop gebroken
En vóór de ochtend van haar bloei vergaan.
Ik ween om liefde die niet is ontloken
En om mijn harte dat niet werd verstaan.

Drs. P

Ik ween om bloemen in de knop gebroken
En vóór de ochtend van haar bloei vergaan.
Ik had er zeven vijftig in gestoken
Je zou zo'n rotzak ongelukkig slaan.

Een laatste voorbeeld van een gedicht dat een dergelijk ongelukkig lot ondergaat is er een van Hubert Korneliszoon Poot over het onbekommerde plattelandsbestaan. Onze Drs. is van mening dat het er voor de boeren niet makkelijker op wordt met de opgelegde regels en wetten :

H.H. Poot

Hoe genoeglijk rolt het leven
Des gerusten landmans heen
Die zijn zalig lot, hoe kleen,
Om geen koningskroon zou geven!

Drs. P

Hoe genoeglijk rolt het leven
Des gerusten landmans heen.
De geruste landman echter
Is een zeldzaam fenomeen.
Tegenwoordig zijn ze net zo
Ongerust als iedereen.

We feed the world

mirko — Thu, 09 Nov 2006 21:18:00 GMT

Nog zo'n film waarvan ik denk dat we er allemaal naartoe moeten!

We feed the world

Regie: Erwin Wagenhofer

Vinger op verkeerde zere plek

LEO BANKERSEN

Wie wel eens gniffelt om stadskinderen die niet weten dat melk van de koe komt, moet als een haas de documentaire We feed the world van de Oostenrijker Erwin Wagenhofer gaan zien. Dan zal namelijk blijken dat wij zelf ook geen flauw idee hebben hoe tegenwoordig ons voedsel wordt geproduceerd. Wagenhofer neemt ons in zijn sterk aansprekende film mee op een indrukwekkende ontdekkingsreis.

Hij laat zien hoe traditionele vissers en boeren plaatsmaken voor wereldwijd opererende zaadveredelaars, onafzienbare kassencomplexen en kippenfarms van industriële omvang. Fraai gefotografeerde impressies brengen die onbekende wereld binnen handbereik. Rustig laat hij direct betrokkenen en verontruste deskundigen aan het woord, en lardeert het hier en daar met een saillante wetenswaardigheid.

Wist u dat het merendeel van het Zwitserse brood gebakken wordt van graan uit India, een land waar een groot deel van de bevolking honger lijdt?

Maar wat is er eigenlijk mis met graanexport uit India? En waarom moeten wij ons verbazen over het feit dat graan net zo weinig kost als strooizand voor gladde wegen? Is het niet prachtig dat onmisbaar voedsel voor zo'n lage prijs geproduceerd kan worden? Dat zou je namelijk kunnen concluderen.

Ogenschijnlijk doet Wagenhofer niets anders dan alles op een rij zetten en laat hij de conclusies aan de kijker over. Maar is dat wel zo? Hoewel nergens expliciet gesteld, wekt de manier waarop Wagenhofer de zaken presenteert regelmatig de suggestie dat we behoorlijk verkeerd bezig zijn. Het is onthutsend om al het brood dat de stad Wenen weggooit bij elkaar te zien. Wagenhofer zet overvloed en verspilling naast schrijnend gebrek, maar leveren zijn krachtige beelden ook inzicht op?

Als u het mij vraagt is honger geen kwestie van voedselproductie, maar van armoede, werkloosheid en incompetente overheden. Zoals met alles in de wereld is er ongetwijfeld ook veel mis met het voedselbedrijf, de EU, de wereldhandel en de smaak van modern gekweekte aubergines. We feed the world heeft echter veel moeite de vinger op de juiste zere plek te leggen en stelt niet altijd de goede vragen.

bron: http://www.parool.nl/film/2006/recensies/110806-feedworld.html

Mondiale Voetafdruk

mirko — Mon, 06 Nov 2006 19:34:00 GMT

Wie heeft welke Voetafdruk?

De wereldvoorraden zijn niet onuitputtelijk. Grondstoffen en bruikbare gronden zijn er maar in beperkte mate. Dat is geen probleem, zolang we die met z'n allen niet te snel opmaken en er goed mee omgaan. Als alle bruikbare ruimte op aarde verdeeld wordt over alle mensen en we geven de natuur voldoende ruimte om te overleven, dan heeft elke bewoner gemiddeld recht op 1,8 hectare (18.000 m², ongeveer drie voetbalvelden). Dit heet het het Eerlijk Aarde-aandeel. Die 1,8 hectare is inclusief de nodige ruimte voor het behoud van de mondiale biodiversiteit.

Wie de Voetafdrukken van de verschillende landen naast elkaar legt, zal al snel één ding duidelijk zien: de Voetafdruk van rijke landen is veel groter dan die van arme landen. Als iedereen op aarde zou leven als de gemiddelde Noord-Amerikaan, dan zouden we twee extra wereldbollen nodig hebben.

Hoe groot is de Mondiale Voetafdruk van de gemiddelde inwoner in verschillende landen?

Noord-Amerika	9,5 hectare
België	4,9 hectare
Nederland	4,7 hectare
Hongarije	3,5 hectare
Turkije	2,0 hectare
Eerlijk Aarde-aandeel	1,8 hectare
China	1,5 hectare
Kenia	0,9 hectare
India	0,8 hectare

Klik hier voor het Living Planet Report 2004 (pdf) met de voetafdrukken van 148 landen.

bron: http://www.voetenbank.nl/WieWelke.htm

Meet u eigen voetafdruk:

http://www.voetenbank.nl/UwVoetafdruk.htm

Stern Review: The Economics of Climate Change

mirko — Tue, 31 Oct 2006 09:06:00 GMT

Gevonden op Krispy's Blog:

In Engeland is er gisteren een rapport van 575 pagina's uitgekomen waarin wordt voorgerekend dat het broeikaseffect ons duur kan komen te staan. Volgens de berekeningen van de Stern Review Report on the Economics of Climate Change zijn de kosten van niets doen tussen de 5% tot 20% van het huidige Bruto Binnenlands Product per jaar. De kosten van actie ondernemen bedragen 'slechts' 1% van het BBP per jaar. Het hele rapport heb ik niet gelezen (beetje veel pagina's), maar de boodschap is net als in de film van Al Gore helder en duidelijk: Actie nu! Enig verschil: dit keer is het een econoom die 't zegt in een onafhankelijk onderzoek in opdracht van de Engelse overheid.

Dit is een samenvatting van de conclusies:

STERN REVIEW: The Economics of Climate Change

Summary of Conclusions

There is still time to avoid the worst impacts of climate change, if we take strong action now.

The scientific evidence is now overwhelming: climate change is a serious global threat, and it demands an urgent global response.

This Review has assessed a wide range of evidence on the impacts of climate change and on the economic costs, and has used a number of different techniques to assess costs and risks. From all of these perspectives, the evidence gathered by the Review leads to a simple conclusion: the benefits of strong and early action far outweigh the economic costs of not acting.

Climate change will affect the basic elements of life for people around the world – access to water, food production, health, and the environment. Hundreds of millions of people could suffer hunger, water shortages and coastal flooding as the world warms.

Using the results from formal economic models, the Review estimates that if we don’t act, the overall costs and risks of climate change will be equivalent to losing at least 5% of global GDP each year, now and forever. If a wider range of risks and impacts is taken into account, the estimates of damage could rise to 20% of GDP or more.

In contrast, the costs of action – reducing greenhouse gas emissions to avoid the worst impacts of climate change – can be limited to around 1% of global GDP each year.

The investment that takes place in the next 10-20 years will have a profound effect on the climate in the second half of this century and in the next. Our actions now and over the coming decades could create risks of major disruption to economic and social activity, on a scale similar to those associated with the great wars and the economic depression of the first half of the 20th century. And it will be difficult or impossible to reverse these changes.

So prompt and strong action is clearly warranted. Because climate change is a global problem, the response to it must be international. It must be based on a shared vision of long-term goals and agreement on frameworks that will accelerate action over the next decade, and it must build on mutually reinforcing approaches at national, regional and international level.

Climate change could have very serious impacts on growth and development.

If no action is taken to reduce emissions, the concentration of greenhouse gases in the atmosphere could reach double its pre-industrial level as early as 2035, virtually committing us to a global average temperature rise of over 2°C. In the longer term, there would be more than a 50% chance that the temperature rise would exceed 5°C. This rise would be very dangerous indeed; it is equivalent to the change in average temperatures from the last ice age to today. Such a radical change in the physical geography of the world must lead to major changes in the human geography – where people live and how they live their lives.

Even at more moderate levels of warming, all the evidence – from detailed studies of regional and sectoral impacts of changing weather patterns through to economic models of the global effects – shows that climate change will have serious impacts on world output, on human life and on the environment.

All countries will be affected. The most vulnerable – the poorest countries and populations – will suffer earliest and most, even though they have contributed least to the causes of climate change. The costs of extreme weather, including floods, droughts and storms, are already rising, including for rich countries.

Adaptation to climate change – that is, taking steps to build resilience and minimise costs – is essential. It is no longer possible to prevent the climate change that will take place over the next two to three decades, but it is still possible to protect our societies and economies from its impacts to some extent – for example, by providing better information, improved planning and more climate-resilient crops and infrastructure. Adaptation will cost tens of billions of dollars a year in developing countries alone, and will put still further pressure on already scarce resources. Adaptation efforts, particularly in developing countries, should be accelerated.

The costs of stabilising the climate are significant but manageable; delay would be dangerous and much more costly.

The risks of the worst impacts of climate change can be substantially reduced if greenhouse gas levels in the atmosphere can be stabilised between 450 and 550ppm CO2 equivalent (CO2e). The current level is 430ppm CO2e today, and it is rising at more than 2ppm each year. Stabilisation in this range would require emissions to be at least 25% below current levels by 2050, and perhaps much more.

Ultimately, stabilisation – at whatever level – requires that annual emissions be brought down to more than 80% below current levels.

This is a major challenge, but sustained long-term action can achieve it at costs that are low in comparison to the risks of inaction. Central estimates of the annual costs of achieving stabilisation between 500 and 550ppm CO2e are around 1% of global GDP, if we start to take strong action now.

Costs could be even lower than that if there are major gains in efficiency, or if the strong co-benefits, for example from reduced air pollution, are measured. Costs will be higher if innovation in low-carbon technologies is slower than expected, or if policy-makers fail to make the most of economic instruments that allow emissions to be reduced whenever, wherever and however it is cheapest to do so.

It would already be very difficult and costly to aim to stabilise at 450ppm CO2e. If we delay, the opportunity to stabilise at 500-550ppm CO2e may slip away.

Action on climate change is required across all countries, and it need not cap the aspirations for growth of rich or poor countries.

The costs of taking action are not evenly distributed across sectors or around the world. Even if the rich world takes on responsibility for absolute cuts in emissions of 60-80% by 2050, developing countries must take significant action too. But developing countries should not be required to bear the full costs of this action alone, and they will not have to. Carbon markets in rich countries are already beginning to deliver flows of finance to support low-carbon development, including through the Clean Development Mechanism. A transformation of these flows is now required to support action on the scale required.

Action on climate change will also create significant business opportunities, as new markets are created in low-carbon energy technologies and other low-carbon goods and services. These markets could grow to be worth hundreds of billions of dollars each year, and employment in these sectors will expand accordingly.

The world does not need to choose between averting climate change and promoting growth and development. Changes in energy technologies and in the structure of economies have created opportunities to decouple growth from greenhouse gas emissions. Indeed, ignoring climate change will eventually damage economic growth.

Tackling climate change is the pro-growth strategy for the longer term, and it can be done in a way that does not cap the aspirations for growth of rich or poor countries.

A range of options exists to cut emissions; strong, deliberate policy action is required to motivate their take-up.

Emissions can be cut through increased energy efficiency, changes in demand, and through adoption of clean power, heat and transport technologies. The power sector around the world would need to be at least 60% decarbonised by 2050 for atmospheric concentrations to stabilise at or below 550ppm CO2e, and deep emissions cuts will also be required in the transport sector.

Even with very strong expansion of the use of renewable energy and other lowcarbon energy sources, fossil fuels could still make up over half of global energy supply in 2050. Coal will continue to be important in the energy mix around the world, including in fast-growing economies. Extensive carbon capture and storage will be necessary to allow the continued use of fossil fuels without damage to the atmosphere.

Cuts in non-energy emissions, such as those resulting from deforestation and from agricultural and industrial processes, are also essential.

With strong, deliberate policy choices, it is possible to reduce emissions in both developed and developing economies on the scale necessary for stabilisation in the required range while continuing to grow.

Climate change is the greatest market failure the world has ever seen, and it interacts with other market imperfections. Three elements of policy are required for an effective global response. The first is the pricing of carbon, implemented through tax, trading or regulation. The second is policy to support innovation and the deployment of low-carbon technologies. And the third is action to remove barriers to energy efficiency, and to inform, educate and persuade individuals about what they can do to respond to climate change.

Climate change demands an international response, based on a shared understanding of long-term goals and agreement on frameworks for action.

Many countries and regions are taking action already: the EU, California and China are among those with the most ambitious policies that will reduce greenhouse gas emissions. The UN Framework Convention on Climate Change and the Kyoto Protocol provide a basis for international co-operation, along with a range of partnerships and other approaches. But more ambitious action is now required around the world.

Countries facing diverse circumstances will use different approaches to make their contribution to tackling climate change. But action by individual countries is not enough. Each country, however large, is just a part of the problem. It is essential to create a shared international vision of long-term goals, and to build the international frameworks that will help each country to play its part in meeting these common goals.

Key elements of future international frameworks should include:

Emissions trading: Expanding and linking the growing number of emissions trading schemes around the world is a powerful way to promote cost-effective reductions in emissions and to bring forward action in developing countries: strong targets in rich countries could drive flows amounting to tens of billions of dollars each year to support the transition to low-carbon development paths.
Technology cooperation: Informal co-ordination as well as formal agreements can boost the effectiveness of investments in innovation around the world. Globally, support for energy R&D should at least double, and support for the deployment of new low-carbon technologies should increase up to five-fold. International cooperation on product standards is a powerful way to boost energy efficiency.
Action to reduce deforestation: The loss of natural forests around the world contributes more to global emissions each year than the transport sector. Curbing deforestation is a highly cost-effective way to reduce emissions; largescale international pilot programmes to explore the best ways to do this could get underway very quickly.
Adaptation: The poorest countries are most vulnerable to climate change. It is essential that climate change be fully integrated into development policy, and that rich countries honour their pledges to increase support through overseas development assistance. International funding should also support improved regional information on climate change impacts, and research into new crop varieties that will be more resilient to drought and flood.

Goede Vis

mirko — Sun, 15 Oct 2006 17:54:00 GMT

Ben je opzoek naar vis die je wel kan eten?

Op www.goedevis.nl vind je de Online Visgids met een overzicht van vissoorten onderverdeeld in:

Prima keuze
Tweede keuze
Liever niet

Milieuvriendelijke vis

mirko — Sun, 15 Oct 2006 17:45:00 GMT

Door Carlijne Vos

Kabeljauw kunnen we met goed fatsoen niet meer eten. Ook paling, tong, zwaardvis en zeewolf horen niet meer op het menu. De vissen zijn zwaar overbevist of worden gekweekt op dubieuze wijze. Toch liggen de vissen gewoon op de viskraam of in de supermarkt.

‘Het milieubewustzijn wat betreft vis staat nog in de kinderschoenen’, zegt Esther Luiten van Stichting De Noordzee. Ze heeft er wel een verklaring voor. ‘De zee is ver weg; mensen staan er niet bij stil wat er onder water gebeurt.’ Bovendien, zegt ze, is de cultuur onder vissers anders dan onder boeren. ‘Het zijn echte jagers die generaties lang leven van de visvangst: de afstand tot de consument is te groot.’
Maar er is een kentering in zicht. Het milieubewustzijn onder consumenten groeit. Greenpeace liet een kaartje maken ter grootte van een creditcard dat mensen bij het boodschappen doen uit hun portemonnee kunnen halen. Op de ‘Vis-a-card’ staan vissoorten aangeduid met een groen, oranje of rood bolletje. Groen betekent prima vis, oranje twijfelachtig en rood ‘niet kopen’.

De informatie is gebaseerd op gegevens van Stichting De Noordzee. Vorig jaar verscheen op initiatief van die stichting De Goede Visgids – vis eten met een goed geweten’, een boek van Wouter Klootwijk met alle ins en outs over al dan niet verantwoorde vis. De feiten zijn om te gruwelen: 70 procent van alle vissoorten ter wereld is overbevist. Sommige soorten als Noordzee-kabeljauw, wijting, schelvis, tonijn en schol worden zo jong gevangen dat ze zich niet meer kunnen voortplanten en dus uitsterven.
Dan de vismethoden. Bijvangst heeft ervoor gezorgd dat alle soorten zeeschildpadden met uitsterven zijn bedreigd en jaarlijks duizenden dolfijnen, haaien en walvissen vast komen te zitten in de visnetten. Om over de vernietiging van koralen nog maar te zwijgen.

Minder bekend is de milieuschade door kweekvis – resultaat van de snelst groeiende voedselproductie ter wereld. Gemiddeld wordt drie tot vijf kilo wilde vis – niet duurzaam – gevangen om een kilo kweekvis te voeden, bossen worden gekapt voor de kwekerijen en de wateren vervuild met chemicaliën en pesticiden.

VERANTWOORDE VIS

In Frank’s Smoke House in Amsterdam vinden we de enige vis in Nederland met een MSC-Keurmerk. De wilde zalm uit Alaska wordt milieuvriendelijk gevangen en geëxporteerd en kost dan ook 7,30 euro per ons. De winkel verkoopt ook heilbot, makreel en sablefish uit kleinschalige kwekerijen. ‘Het gaat mij om de vis en niet om het keurmerk’, zegt eigenaar Frank Heijn. Zijn tonijn komt uit de - nog niet overbeviste – Malediven en wordt met de lijn gevangen in plaats van netten. Kabeljauw komt er bij hem niet in, en met de paling in de vitrine heeft hij moeite. ‘Het liefst gooi ik die uit het assortiment, maar wat is een rokerij zonder paling?’

Ook andere viszaken verkopen in beperkte mate ‘duurzame’ vis. Die vis is afkomstig uit niet overbeviste wateren, wordt duurzaam gevangen of in kleinschalige milieuvriendelijke kwekerijen gekweekt. Probleem is echter dat deze informatie moeilijk aan de consument is over te brengen. De sinds kort in viszaken verplichte bordjes met de herkomst van de vis, zeggen weinig.

Wie met een goed geweten vis wil eten, moet zelf op zoek naar informatie. De Vis-a-card of de uitgebreide lijst op www.goedevis.nl biedt uitkomst. Zo leren we dat we wel gekweekte Tilapia uit Nederland kunnen eten, maar beter niet de wilde uit Zuid-Amerika of Zuid-Afrika omdat de vis daar inheemse vissoorten verdringt.

Hoki is een goed alternatief voor de praktisch uitgestorven kabeljauw. De vis, zo lezen we in De Goede Visgids, wordt in Nieuw-Zeeland duurzaam gekweekt. Andere vissen die wel mogen: Zeeuwse oester, mossel (kweek), meerval, haring, makreel en sprot.

VIS MET EEN LUCHTJE

Met de Vis-a-card in de hand wordt de keuze voor verantwoorde vis ineens fors beperkt. Standaardvissen zoals Noorse zalm, koolvis, sardines of garnalen blijken ineens een luchtje te hebben. In de Atlantische oceaan is de wilde zalm vrijwel uitgeroeid. Verder wordt hij ernstig bedreigd door zeeluis en ziektes van ontsnapte zalmen uit kwekerijen die andere genetische eigenschappen bezitten.

Bijna alle zalm komt uit kwekerijen. De vissen worden gehouden in enorme manden in kustwateren en worden gevoerd met (niet duurzaam geproduceerd) vismeel en visolie. De vissen zitten op een kluitje waardoor ze vatbaar zijn voor ziektes en produceren enorme hoeveelheden mest die weer zorgt voor ongewenste (giftige) algengroei. De zee wordt verder vervuild met bestrijdingsmiddelen en antibiotica. In Noorwegen weten de kwekerijen dankzij strenge milieu-eisen nu redelijk duurzaam te werk te gaan.

Ook garnalen blijken niet zonder meer verantwoord, ook al is de garnalenstand in de Noordzee redelijk gezond en de vangstmethode in orde. De meeste Noordzee-garnalen ondergaan eerst een retourtje Marokko om te worden gepeld. Wie bewust wil consumeren, kan dus beter zelf zijn garnalen pellen.

VERBODEN VIS

Van sommige vissoorten is bekend dat ze ernstig zijn overbevist, maar toch blijven ze populair. Neem de tonijn. In de Noordzee is tonijn al uitgestorven, elders in de wereld wordt de vis ernstig bedreigd.

Vooral de grote soorten zoals blauwvintonijn zijn overbevist, zeldzaam en dus duur: een exemplaar – vooral gewild voor sushi – kan vijftienduizend euro opbrengen. Bij andere tonijnsoorten, die worden gebruikt om in te blikken, is het probleem dat dolfijnen in de netten verstrikt raken. Gekweekte tonijn blijkt geen alternatief. De vissen worden gevangen voordat ze zich hebben kunnen voortplanten en verder vetgemest met kostbare – eetbare – vis zoals makreel.

Ook tong hoort niet op het menu. De vissen liggen al op het bord voordat ze de leeftijd hebben bereikt zich voort te planten en de soort sterft dus uit. Hetzelfde geldt voor schol, tarbot, heilbot, zeeduivel of zwaardvis. Het gemiddelde gewicht van de laatste vis is in de laatste 25 jaar gedaald van 130 naar 25 kilo.

Van paling weten we dat nog slechts 1 procent wordt geboren van het aantal uit de jaren tachtig. Overbevissing en vervuiling lijken de belangrijkste boosdoeners.

Nijl baars – in de jaren vijftig uitgezet in het Victoriameer met als gevolg dat tientallen oorspronkelijke vissoorten uitstierven – mogen we toch eten. Het ecologisch drama is toch niet meer terug te draaien, menen de deskundigen.

bron: http://extra.volkskrant.nl/select/aanschaf/aanschaf.php?id=20

Loesje: herfst

mirko — Tue, 03 Oct 2006 11:41:00 GMT

Kaap Kot is dicht!

mirko — Sat, 30 Sep 2006 13:23:00 GMT

Ontzettend jammer, maar Kaap Kot is dicht. Het was vanaf het begin duidelijk dat ze daar (op het uiterste puntje van Zeeburg) niet altijd zouden kunnen blijven, maar nu is het opeens zover. Vrijdag was de laatste dag dat ze open waren. Over een maand moet alles afgebroken zijn. Daarna begint Zeeburg met grondwerkzaamheden. Er komen woningen. Hoogstwaarschijnlijk betekent dat ook dat we niet meer zullen kunnen wandelen op de strekdam. Werkelijk dieptreurig is het!

Hoge Venen - Hohes Venn - Hautes Fagnes: link!

mirko — Thu, 21 Sep 2006 23:41:00 GMT

http://www.naturpark-hohesvenn-eifel.de/