Gisteren was het dan zover....Sara ging een ochtendje wennen op het kinderdagverblijf. Nou ja, ik geloof dat Sara er minder moeite mee had dan moeders :):) Bij het opstaan had ik al een koop in mijn maag. Belachelijk eigenlijk, want het ging om een ochtendje van 9 tot half een, drieeneenhalf uur dus. Waar maak ik me druk om?
Maar toen ik haar daar achterliet, op schoot bij de invaljuf, en ik me nog een keer omdraaide, had ik toch echt een brok in mijn keel. Ik zwaaide naar mijn kleine dochtertje bij wijze van afscheid... en een schattig ander meisje dat op de grond rondkroop, zwaaide vrolijk terug:).
Drieneneenhalf uur later liep ik met een grote smile op mijn gezicht terug naar huis...met Sara!
