Zeven weken geleden is het begonnen...aan de lopende band eerste keren voor Sara, Lars en mij.
Het begon natuurlijk met de eerste keer huilen voor Sara. Al snel volgde voor de eerste keer aan de borst drinken, voor de eerste keer kleren aan, voor de eerste keer in de auto, voor de eerste keer in het wiegje en voor de eerste keer in de 'tummy-tub', ofwel voor de minder ingelezenen onder ons: in bad.
Voor Lars en mij was het ook een aaneenschakeling van eerste keren. Het begon met voor de eerste keer je eigen kind vasthouden. En ging vervolgens over naar het minder emotionele, maar net zo indrukwekkende voor de eerste keer met z'n drieen thuiskomen, voor de eerste keer gewekt worden door een hongerige Sara en voor de eerste keer een poepluier verschonen:):)
Deze hele kleine stapjes werden al snel groter en groter. Sara sliep voor de eerste keer in haar eigen kamertje. We gingen voor de eerste keer buiten wandelen, voor de eerste keer naar de Albert Heijn, voor de eerste keer naar het consultatiebureau.
Voor de eerste keer bbqen, voor de eerste keer op visite, voor de eerste keer uit eten en voor de eerste keer naar het buitenland!
De eerste keren nemen nu in frequentie af en moeders is aangekomen bij het voor de eerste keer een glaasje alcohol, voor de eerste keer weer sporten en bijna voor de eerste keer weer aan het werk en...ja het moet er toch van komen.....voor de eerste keer naar het kinderdagverblijf. Sara zal er niet veel van merken, maar papa en mama ( en vooral mama) des te meer.
En vanaf nu gaat het snel, het wachten is nu op: voor de eerste keer 'he ouwe, even voorstellen, dit is Jan/Piet/Juan/Achmed/Jacqueline????'
