Dag negen begon met Wallstreet. Wat een zooitje daar zeg! Overal verbouwingen, half afgesloten straten en her en der een verdwaalde soldaat met mitrailleur. Gezellige boel. Daarna weer naar Oliva, voor de laatste keer, waar ik een gigantisch stuk zalm mocht verorberen die natuurlijk geweldig smaakte. Vervolgens naar film nummer acht:
Man of the House, met Tommy Lee Jones. Die film had goed kunnen zijn, maar was het absoluut niet. Veel te traag.
Het Musem of Modern Art (oftewel MoMa) daarna was echter weer geweldig. Grappig dat mensen zich massaal verdrongen bij een schilderij van Van Gogh, terwijl ze Boogie Woogie van Mondriaan compleet links lieten liggen. Dat ding heeft toch 80 miljoen gekost. Ik vond het super om Boogie Woogie eindelijk te zien. En toen ik daarna in een andere zaal ook nog een originele Rietveld stoel zag, was mijn dag helemaal goed!
's Avonds aten we in het Jekyll en Hyde restaurant bij 57th Street. Met 'live actors' en allerlei monsters die uit het plafond naar beneden kwamen was dat een erg leuke afsluiting van de dag.
Op de tiende en laatste dag wa sik bijna anderhalf uur onderweg om bij Katz te komen, de oudste en beroemdste en volgens alle toeristische info ook de beste deli van New York. In 1888 opende Katz en talloze beroemdheden zaten er aan tafel. Zoals alle Amerikaanse presidenten van de afgelopen drie decennia. Of Gorbatsjov. En Giuliani. Maar wat mij betreft sluiten ze morgen, want het was gewoon een ordinaire eetfabriek met slappe boterhammen met achterlijk grote hoeveelheden tonijnsalade (in mijn geval) ertussen die ook nog eens gewoon niet te eten was. En dat voor tien dollar. Vre-se-lijk. Het was het slechtste wat ik in heel New York gegeten heb. Don't always believe the hype...
De negende en laatste film was Hide and Seek met Robert de Niro, die in alle recensies de grond in geboord was. Maar hij viel nog best mee. Aansluitend naar MSG voor de basketbalwedstrijd, die de Knicks met groot gemak wonnen. Fat Joe en Howard Stern waren de 'beroemde' gasten van de avond en het enige echt leuke waren de atleten tijdens de pauze die bergen salto's lieten zien aan de ongeveer 19.000 man publiek.
Na afloop nam ik afscheid van Jessica, Joris en Patrick die terug gingen naar het hostel. Ik zelf bleef nog even op Times Square hangen in de Easy Internet-ellende waarna ik pas terug ging naar het hostel. Toen ik stond te wachten op de metro speelde daar -net als op de avond toen ik in New York aankwam- een man liedjes van Bob Marley. Steengoed was ie. En het leverde een heerlijk (deja vu) gevoel op, vooral omdat hij ook nog eens exact hetzelfde nummer als de week ervoor speelde toen ik na twintig minuten kijken in de metro stapte.
Eenmaal terug in het hostel begon het lange wachten op de supershuttle, een busje die mij naar het vliegveld zou brengen. Ik bleef dus de hele nacht wakker, vergat de Al Pacino painting die ik had gekocht op het vliegveld en toen ik eindelijk aankwam in Ottawa en mijn tas op wilde halen, bleek deze volledig open te zijn en er waren spullen uit kwijt (met name kleding). HEEL FIJN! Daarna miste ik ook nog eens de bus en de bus daarna verliet ik een halte te vroeg, waardoor ik een takke-end moest lopen om bij de trein te komen, waar ik een kaartje voor moest kopen terwijl ik gewoon gratis had kunnen reizen als ik niet was vergeten een transfer bij de buschauffeur te vragen. In mijn brievenbus op Carleton lag een briefje dat ik de stad in moet om een zending op te halen waar ik nog 8,22 voor moet betalen omdat het schijnbaar niet goed gefrankeerd is en daarna kon ik niet eens gaan slapen, want ik moest en zou de Oscars zien. :)
En eerst ook nog voetballen, want ons team staat bovenaan en dat wilde ik zo houden. Na een 2-0 voorsprong kwam de tegenstander toch weer gelijk, maar in de laatste tien seconden scoorde Ruiko de 3-2 voor ons. Kick ass! Na het voetbal 1500 mails deleten, beginnen aan deze weblog updates, uiteindelijk de Oscars kijken en toen was ik ECHT moe. Zo moe, dat ik vandaag met mijn stomme kop naar een college ging wat helemaal niet doorging (which I knew!).
En nu ben ik wel weer bij. Rest me nog te vermelden dat ik afgezet ben door het NRC. Ik heb namelijk een abonnement genomen op de buitenland editie, die krijg ik de komende acht weken op elke dinsdag. Vandaag de eerste editie: nog geen 20 blz. En dat voor 50 euro! Ruim 6 euro per keer dus. Pff...
Maar, New York was dus... New York...
Enige afsluitende observaties: in bijna elk restaurant staat de 'gratuity' oftewel de fooi al op de rekening. En die is standaard tussen de 15 en 20%. Je kunt dus niet eens kiezen of je de service wel goed vond of niet, belachelijk! Verder kun je in het algemeen ongelooflijk lekker eten in New York. Een vakantie daar is wel prijzig als je zoveel doet als wij, ik was gemiddeld denk ik 150 dollar per dag kwijt. En de stad is anders dan de rest van Amerika, dat is wel duidelijk. Het is vrij Europees, zou ik zo zeggen. Maar het blijft aan de andere kant ook de belangrijkste symbolen van Amerika houden, met het vrijheidsbeeld, Wall Street en Times Square (inclusief een Toys R Us met een full size reuzenrad er in) en dergelijke. Sommige dingen zijn goed, andere... I don't know... Ik bedoel: als je een winkel tegenover je hostel hebt waar op de gevel staat 'we accept food stamps', dan bekruipt je toch wel het idee dat ze daar niet alles even goed doen... En heb ik nu heel New York gezien? Nee, eigenlijk slechts 1 van de 5 'boroughs': Manhattan. Ik ben maar heel even in Brooklyn geweest en in het geheel niet in Harlem, Staten Island en Queens. En zo groot is NY niet, er worden maar 8 miljoen mensen!
En dan is het nu tijd voor Star Trek Deep Space 9, seizoen twee, aflevering 1, die Joris mij in New York op dvd meegaf (met dank aan Remco)!
