plantjes

Wijsheid achteraf

liesbeth jongkind — Sat, 10 Jun 2006 08:23:00 GMT

In het eerste jaar had ik vogelmuur. Dat was heel makkelijk weg te halen. Toen kreeg ik melde. Dat was ook heel makkelijk weg te halen.
In het tweede jaar kreeg ik knopkruid. Als je dat weghaalt, breekt het af en dan groeit het weer aan. Je moet echt een beetje je vingers in de aarde steken en dan pas trekken. Dan krijg je het er aardig uit. En toen kreeg ik een soort zurinkjes die er heel leuk uitzagen, maar die hele lange wortels bleken te hebben waar steeds weer nieuwe zurinkjes aan kwamen. Maar als je volhoudt kun je ze er wel onder houden.
Dit is het derde jaar. Nu heb ik kweekgras, paardestaarten en riet.
Had ik nou die vogelmuur maar laten staan.

Meer Plantjes >>

Oranje bramen?!?

liesbeth jongkind — Mon, 05 Jun 2006 09:06:00 GMT

Gaat de natuur nu ook al meedoen met de voetbalgekte?
Op zoek naar de kinderboerderij zagen wij gisteren op diverse plaatsen in de wijk struiken met oranje bramen. Nog nooit eerder gezien! Het was vermoedelijk een tussenfase op weg naar rood, want er waren een paar bramen oranje met rode puntjes.
We hebben ze niet geplukt en/of geproefd, want op bramen in het wild die lager groeien dan anderhalve meter hoog kunnen vossen geplast hebben, en die hebben soms (in Nederland nog niet zo vaak, hoor, maar in sommige stukjes van de Ardennen is het bij één op de drie vossen raak) de eitjes van de voor mensen dodelijke vossenlintworm in hun urine zitten.
Het duurt wel een jaar of tien, vijftien voordat je daar ziek van wordt, maar dan is er ook al helemaal niks meer aan te doen.
Soms denk ik wel eens: waarom weet ik dit toch allemaal?

Meer Beestjes >>
Meer Waan v/d dag >>
Meer Lijfsbehoud >>

Lente-uitjes

liesbeth jongkind — Thu, 01 Jun 2006 00:24:00 GMT

r was eens een oude ui die verschrikkelijk eenzaam was. Hij was de laatste ui in het mandje. De rest zat allemaal al in de soep. Er lag nog wel een prei, maar die was al geel aan het worden en rimpelig aan de randjes. En er lag ook nog een knoflook, maar die rook een beetje muf en had totaal geen gespreksstof.
‘Wat een ongezellige boel hier, het wordt tijd dat er eens iemand boodschappen gaat doen!’ dacht de oude ui. ‘Een bosje lente-uitjes ofzo. Als er niet snel iets leuks gebeurt, loop ik nog uit!’
Hij had het nog niet gedacht of de groene sprieten sproten al naar buiten.
"Hee joh, wat doe je nou," zei de prei. "Als je teveel opvalt gooien ze je weg hoor. En mij erbij."
"Sorry, hoor," zei de oude ui. "Maar ik kan het ook niet helpen."
"Ja, ja, ik weet het, zo gaan die dingen nu eenmaal als je oud wordt," zei de prei. "Niks aan te doen."
"Niks aan te doen, nee" beaamde de oude ui bedroefd.
De knoflook schraapte aarzelend zijn keel, maar eigenlijk wist hij er niks meer aan toe te voegen.
En toen op een dag de lente-uitjes eindelijk kwamen om met hun frisse jonge stemmetjes de hele keuken op stelten te zetten, lagen de oude ui, de prei en de knoflook al in de groene container te schimmelen.
Niks aan te doen. Zo gaan die dingen nu eenmaal.

Voorjaarsschoon

liesbeth jongkind — Fri, 12 May 2006 00:07:00 GMT

bloeiende sering
in de lauwe avondlucht
ruikt mijn tuin naar zeep

Nog een klein stukje dan

liesbeth jongkind — Tue, 09 May 2006 08:31:00 GMT

Toen ik gisteravond om half acht naar huis fietste zag ik een man van de gemeente het gras van de berm van de Driebergseweg maaien. Hij had zo'n grasmaaier waar je op kunt zitten, een soort miniscooter met drie wielen. Er zat een dichte bak achterop, waar het afgemaaide gras vanzelf in terecht kwam. Heel handig. Maar toch zag het er raar uit.
Waarom wist ik pas toen ik drie keer had omgekeken. Ten eerste was het half acht en dan zitten de mensen van de gemeente allang thuis te eten. Ten tweede was het een veel te klein grasmaaiertje voor de gemeente. En ten derde zag de man er eigenlijk helemaal niet uit alsof hij bij de gemeente werkte.
Hij zag er veel meer uit alsof hij net een nieuwe motormaaier gekocht had en wel klaar was met het maaien van zijn eigen tuin, maar toch nog niet helemaal was uitgemaaid.