design

Postkantoortje spelen

liesbeth jongkind — Tue, 15 Jul 2008 17:23:00 GMT

We hebben eindelijk een nieuw postkantoor in Zeist. Het is er heel leuk. Ik heb mijn moeder er ook al mee naar toe genomen. Die vond het er ook heel leuk. Je voelt je er weer een jaar of zes en dat je dan aan het bureautje van je oma met de perforator en het stempelkussen kantoortje mag spelen. Hier mag je postkantoortje spelen. Je kunt er op wel drie verschillende manieren postzegels kopen en er staat een heel futuristisch apparaat waarmee je zelf je pakje kunt wegen èn frankeren èn op een lopende band leggen zodat je echt ziet hoe het op weg gaat naar degene die het van je gaat krijgen, morgen al misschien!
En het kán niet fout gaan, want er staat in grote koeienletters op alles wat het is en hoe het werkt. Zelfs boven de prullenbak hangt een bordje met 'prullenbak'.
En het ruikt er ook nog zo lekker nieuw. Veel lekkerder dan in het houten noodgebouwtje waarin ons postkantoor de afgelopen jaren gezeten heeft, omdat ze eerst het oude postkantoor nog moesten slopen voordat ze het nieuwe postkantoor konden bouwen.
En over een paar jaar gaat ons nieuwe postkantoor weer dicht. Want alle 250 hoofdpostkantoren worden afgeschaft.
Dat vinden ze zelf leuk, die ex-staatsbedrijven: ondernemertje spelen.

Op het plaatje (een stukje van) een poster van Plint, met (een stukje van) het gedicht 'Een pakje met de post' van Willem Wilmink erop.

Meer Waan v/d Dag
Meer Design

Krak

liesbeth jongkind — Sun, 01 Jun 2008 13:31:00 GMT

Dit verkeersbord hing in Krakau op de muur van de binnenplaats van Kasteel Wawel, het paleis van Koning Krak. Raadselachtig wel, vond ik. Niet alleen door de Poolse tekst maar ook door het witte streepje door het linkerbeen (voor de kijkers rechts) van de man op het bord. Is het een man met een kunstbeen? Mag hij nu ergens niet in? Of juist wel (lift)? Of gratis? Wie het weet mag het zeggen.

Meer Design >>

Assertief

liesbeth jongkind — Wed, 18 Jul 2007 07:04:00 GMT

Een paar maanden geleden werd ik aangeklampt in de supermarkt door een vriendelijke dame die mij een setje ansichtkaarten wilde verkopen. Ik was op weg naar de groente en in een bui waarin ik dacht dat ik wist wat ik wilde en ik dacht dat ik wist dat ik geen ansichtkaarten wilde. Geen lelijke ansichtkaarten tenminste. En deze waren echt ugly. 'Kunt u ze dan niet aan iemand opsturen?' probeerde de aardige mevrouw nog. Hee, wat een idee. Maar ik had al een doos vol lelijke ansichtkaarten die ik me heb laten aansmeren door vriendlijke dames met een Goed Doel in hun leven. Nee dus. De prei riep.
En gisteren kreeg ik de brief. Van het Nationaal Fonds Ouderenhulp in Bunnik. Over de ansichtkaartenverkoop. Ik citeer: “Helaas is de verkoop tot nu toe dramatisch slecht verlopen.”
En dat ik daarmee de ouderen een gezellig dagje uit door de neus boor. Zodat ze zich deze zomer nog eenzamer gaan voelen dan anders. “Bestelt u alstublieft alsnog zo'n zomerse set Zomerpostzegels met vrolijke wenskaarten (zes stuks van elk).”
Ikvoel me nu heel schuldig, maar ik twijfel nog steeds. Zes stuks van elk is wel veel.

Meer Design >>

Creatieve aannemer

liesbeth jongkind — Sun, 24 Jun 2007 23:54:00 GMT

Ik was weer eens in de grote stad vandaag. Ze waren overal aan het bouwen. Deze vond ik het mooist. Zo valt er nog wel mee te leven wanneer je verbouwing uitloopt.

Meer Design >>

Digibeet

liesbeth jongkind — Sun, 18 Feb 2007 00:00:00 GMT

Denkvoer

liesbeth jongkind — Sat, 20 Jan 2007 11:25:00 GMT

Altijd op zoek naar de positieve draai, nu naar die van de man die de Denker stal om hem om te smelten. Het duurde even, maar vandaag: daar wassie, de draai. (Hij was dan ook terug gegevonden, die Denker, zij het beschadigd. Dat scheelt bij mij.). De draai: eindelijk weer eens een ethisch-filosofische discussie tijdens het zaterdagse ontbijt, de dag waarop wij thuis tijd hebben voor het roosteren van witte boterhammen (waar bruin zit) en ethisch-filosofische discussies. Of dit weer eens bewees dat dom erger was dan slecht, gooide ik in de groep, want dat wil ik om de een of andere reden (waarschijnlijk zie ik mezelf eerder als slecht dan als dom) graag bewezen zien. Domme mensen kunnen dingen doen waar slechte mensen niet eens óp komen, zoals het omsmelten van een kunstvoorwerp voor de waarde van het materiaal in plaats van het te verkopen aan een schurkachtige kunstverzamelaar met een geheime kelder waar het misschien ooit nog eens uit komt.
Onbeantwoorde vragen die ter ontbijttafel kwamen: waarom die bronzen afgietsels van het origineel eigenlijk zoveel waard zijn, waarom ze niet (ook) een heleboel kopieen maken van polyester, en wat erger was: zo'n beeld om te smelten voor het koper of het te verkopen aan een schurkachtige verzamelaar en het geld te gebruiken voor het financieren van terroristiche activiteiten.

Meer Waan van de dag >>
Ook omgesmolten? >>

Vakantiegevoel

liesbeth jongkind — Sun, 24 Sep 2006 18:00:00 GMT

Onze Albertheijn is verbouwd. Het is er een stuk gezelliger op geworden. Niet dat ik enig verschil zie met vóór de verbouwing, behalve dat de boodschappen die ik moet hebben niet meer op dezelfde plaats staan als eerst, maar dat is nou juist het gezellige. De hele winkel is boordevol met mensen met karretjes die ik al drie keer heen en weer heb zien rijden op zoek naar iets, terwijl ik zelf ook op zoek ben naar iets. Dat schept een band. Bovendien kom je er enorm van in vakantiestemming, want op vakantie is het altíjd zo dat je door een vreemde supermarkt heen en weer rijdt op zoek naar iets waarvan je niet weet waar het staat. En ik weet zeker dat ik niet de enige ben die dat zo voelt. Onze hele Albertheijn is vol met mensen die eruit zien alsof ze denken 'Ach, wat kàn het ook schelen, eigenlijk best gezellig boodschappen doen, laat ik eens iets geks koken vanavond, de aardappels kan ik vandaag toch niet meer vinden!'
Indrukwekkend wat binnenhuisarchitectuur aan het geluk van de mensheid kan bijdragen.
En ik krijg ineens hele leuke plannen voor ons eigen huis.

Meer Design >>
Meer Topo >>

Nou, nog eentje dan

liesbeth jongkind — Sat, 08 Jul 2006 12:14:00 GMT

Om het af te leren. En zonder plaatje. Over het vaatdoekjesonderzoek van het Voedingscentrum, want dat zit me erg hoog. Terwijl ik universiteit heb en soms wel drie keer per dag een schoon vaatdoekje neem. Ja, kan mij het schelen! Er kunnen heel veel vaatdoekjes in een wasmachinelading en ze kosten haast niks (bij de Zeeman, ja). Ik hóud gewoon van het aanrecht schoonmaken met een schoon lapje en ik vind het uitspoelen en uitwringen van zo'n in elkaar gefrommeld plakkerig hoopje altijd een beetje vies. Ik zal toch de enige hoogopgeleide niet zijn?
Ik ben erg benieuwd naar het originele onderzoeksverslag, met de werkelijk gestelde vragen en de werkelijk gegeven antwoorden.
Nu zegt het voedingscentrum: “hoger opgeleiden blijken de vaatdoek twee keer zo vaak te gebruiken voor het verwijderen van vlekken op de vloer (35%, tegenover 17% van de lager opgeleiden)”.
Maar misschien maken die lager opgeleiden die vlekken op de vloer wel helemaal niet schoon, denk ik dan. Of misschien zijn hoger opgeleiden eerlijker tegen enqueteurs. Of misschien vinden hoger opgeleiden het vanzelfsprekend dat je daar een ander doekje voor neemt, maar noemen ze dat ook 'vaatdoek'. Of misschien gebruiken ze voor de vloer het vaatdoekje dat ze gisteren voor het aanrecht gebruikt hebben, en zijn hoger opgeleiden dus zuiniger.
Hoe vaak zouden hoger opgeleiden trouwens een nieuw washandje nemen? En een schone onderbroek aantrekken? Waarom onderzoeken ze dat ook niet meteen even?
En nu ik dit toch schrijf: ik heb een jaar of twintig geleden in een museum voor moderne kunst in Stockholm een fantastisch kunstwerk gezien, het bestond uit (denk ik) wel 100 uitgewrongen vaatdoekjes (van die blauw-wit gestreepte als ik me goed herinner, kan ook rood-wit gestreept geweest zijn, die dunne doekjes met van die dunne streepjes die heel fijn schoonmaken maar wel snel slijten), steeds twee-aan-twee gerangschikt in de vorm van twee copulerende lichamen, steeds in andere standjes, echt prachtig. Maar ik kan nergens meer vinden hoe het heette of wie het gemaakt heeft.
Wie weet het toevallig of kan het voor me uitvinden? Dan kan ik daar een plaatje van bij dit stukje plakken, ziet het er niet zo saai uit.

Zou dit kunst zijn?

liesbeth jongkind — Fri, 23 Jun 2006 07:08:00 GMT

Achter de Toren van Babel staat een hekje en daar heeft iemand een stuk blauwe waslijn doorheen gedingest en nu staat er wishyouwerehere. Dat zou ik altijd al grappig vinden, dat iemand dat doet met een stuk waslijn en een hekje en dan niet met zijn eigen hekje maar met niemands hekje, gewoon een los hekje op straat. Maar omdat het de Toren van Babel is ga ik me ineens afvragen: zou het soms kúnst zijn? (Nou ja, is het als kunst bedoeld, bedoel ik). Dat vraag ik me bij wel meer dingen af in de buurt van de Toren van Babel (en als ik in de juiste stemming ben is 'in de buurt van de Toren van Babel' een heel groot stuk van Utrecht): het lijkt wel alsof kunst besmettelijk is. Zelfs sommige stoeptegels hebben het.
Dat vind ik bij een toneelstuk ook altijd zo leuk, dat het eigenlijk al begonnen is als je in de rij staat bij de kassa om je kaartje te halen. Misschien hoort die kassajuffrouw er wel bij en gaat ze straks iets heel onverwachts doen of zeggen. Misschien ook niet natuurlijk. Maar ík ben er klaar voor.

Meer Design >>

Meer Op pad >>

Oranje ventieldopjes?!

liesbeth jongkind — Wed, 14 Jun 2006 07:03:00 GMT

Hoewel het nu niet meer zo warm is als gisteravond, toen ik aan mijn muismatje vastplakte en dit stukje alvast schreef, ga ik nu niet heel uitgebreid de nieuwe fiets beschrijven die sinds gistermiddag bij ons in het fietsenschuurtje woont. Ik beperk me tot de twee opvallendste details. Hij heeft oranje snelbinders en oranje ventieldopjes.
Sorry.

Meer Hebbedingen >>