lijfsbehoud

Koude douche

liesbeth jongkind — Fri, 19 Sep 2008 06:56:00 GMT

Na negen telefoontjes met energiebedijven en in totaal minstens anderhalf uur in de wacht staan wist ik aan wie ik moest betalen voor mijn warme water. In mijn nieuwe flat hangt namelijk een boiler. Die moet je huren. Maar van wie? Sinds de privatisering is dat allemaal zo helder niet meer, ook niet voor de energiebedrijven zelf. Vooral Eneco maakt er een potje van. Die weten echt van voren niet wat ze van achteren doen. Gelukkig bleek mijn boiler niet van hen te zijn, maar van de Gasservice Utrecht. Aardige man aan de lijn die aanbood direct een opzeggingsformulier te sturen.
'Hoezo dat?' zei ik en dat ik juist een aanmeldingsformulier wou.
Gelukkig kon dat ook.

Doe mij deze maar!

liesbeth jongkind — Wed, 04 Jun 2008 17:36:00 GMT

Als ik dan toch een gezond embryo mag uitzoeken, dan graag eentje dat later niet gaat roken. Of dat er in ieder geval gemakkelijk weer mee stopt. Da's namelijk ook erfelijk, al zijn er wel 99 genen bij betrokken, zodat het nog wel een paar jaar zal duren voor ze dat betaalbaar in kaart kunnen brengen. En nog langer voor het verplicht wordt natuurlijk. Wat zou dat de kosten van de gezondheidszorg gigantisch omlaag brengen! Daar kan toch niemand tegen zijn?

Meer Waan v/d Dag >>
Meer Lijfsbehoud >>

Bron: Uhl GR, et al "Molecular genetics of successful smoking cessation: convergent genome-wide association study results" Arch Gen Psychiatry 2008; 65(6): 683-693.

IJstest

liesbeth jongkind — Mon, 14 Apr 2008 12:18:00 GMT

Een moedige ondernemer heeft het aangedurfd om in ons mooie dorp een tweede winkel met Italiaans ijs te openen. Dat schreeuwde om een vergelijkend warenonderzoek. Eerst naar de nieuwe. Een lelijke, ongezellig aandoende zaak, perfect voor het nuttigen van italiaans ijs. Het smaakte prima, al was het wel even schrikken toen zich onder het ijs een grote gele knikker bleek te bevinden. We liepen voor de zekerheid nog even terug naar de winkel. Het was een kauwgombal, zei die mevrouw. Leuk bedoeld, maar het had voor ons niet gehoeven.
Eigenlijk zaten we al vol, maar toen we langs de andere Italiaan kwamen gingen we toch weer overstag. Gelukkig maar. Dat Italiaans ijs zó lekker kan zijn!
Daar kan geen kauwgombal tegenop.

De vissticktest >>
De bruine benen test >>
De aardbeien-sinaaasappelsap test deel 1 >>
De aardbeien-sinaasappeltest deel II >>
De croissantjestest >>

Generatiekloof

liesbeth jongkind — Sun, 02 Mar 2008 11:53:00 GMT

Leuk stuk in de kleurenbijlage van NRC Handelsblad. Over vijf oude schoonheidskoninginnen, die ooit Miss Holland waren, met grote kleurenfoto's van hoe ze er nu uitzien (niet in badpak). Nog steeds mooi - mooier eigenlijk dan op die kleine zwartwitfotootjes uit hun jeugd. Zulke vrouwen, dat geeft je de moed om ooit zelf ook zonder zeuren oud te gaan worden. Later natuurlijk.
Dat later misschien al dichterbij is dan ik denk, wordt me duidelijk bij het lezen van de tekst van het artikel. Eén geniepig zinnetje tussen vierkante haken zet me op mijn plaats. Er staat: Ik droeg naar een feest een kimono van Fong Leng.
De NRC-redactie heeft het nodig gevonden om daar achter te zetten: [legendarisch ontwerpster uit de jaren zeventig- red.].
Au.

Meer Waan v/d Dag >>

Ochtendritueel

liesbeth jongkind — Thu, 28 Feb 2008 10:45:00 GMT

Ik ben nu even op werkvakantie in een dorp waar helemaal niets gebeurt. Dat moet ook, want ik moet er een boek afschrijven. Ze hebben hier wel een zwembad. Om zeven uur 's morgens kun je daar beginnen met baantjestrekken. Dat doe ik thuis ook altijd, je krijgt er spierballen van en da's altijd handig, ook voor boekenschrijvers.
Het is een fijn zwembad, niet te koud, het wedstrijdbad is iets korter dan thuis, de hokjes zijn iets ruimer en veel beter verlicht dan thuis (waarom hangen ze die lampen toch boven de gangpaden in plaats van boven de hokjes?) en de andere zwemmers zijn gemiddeld 15 jaar ouder dan ik en crawlen niet.
Er is één heel groot verschil met ons zwembad thuis: iedereen zegt hier goedemorgen tegen me. Om half acht 's morgens! Dan zit mijn haar nog gek en staan de kreukels van mijn pyjama nog in mijn vel, dan weet ik helemaal nog niet of het wel een goede morgen is. Niet alleen de mevrouw achter de balie, dat hoort bij haar werk. Maar ook alle andere mensen die met een opgerolde handoek onder hun arm naar binnen lopen of alweer naar buiten komen. En ze kennen me hier niet eens!
Maar verder gebeurt hier helemaal niks.

Meer Lijfsbehoud >>

Lust, caution

liesbeth jongkind — Sat, 23 Feb 2008 09:49:00 GMT

'Wat is een filmhuisfilm?' vroegen de kinderen vlak voor we weggingen. We kwamen in de gauwigheid nog tot drie criteria:

hij is meestal geen kassucces
hij speelt meestal in een raar land, niet gewoon in Amerika
hij loopt meestal slecht af.

En er zit iets van kunst in, maar dat kregen we niet meer uitgelegd voor we de gereserveerde kaartjes moesten ophalen.
Lust, caution voldeed aan onze vooroordelen. De zaal was bijna leeg (maar misschien heeft verder iedereen hem al gezien, dat kan natuurlijk ook). Hij speelde in het Verre Oosten (ik wou China zeggen, maar misschien ligt Shanghai wel helemaal niet in China. En speelde hij eigenlijk wel in Shanghai?). En hij liep ontzettend slecht af.
De eerste vijf minuten was ik nog bang dat ik al die Chinese acteurs niet uit elkaar zou kunnen houden, maar ze zagen er zo verschillend uit als Chinezen maar kunnen. Alleen twee van de vier Mahjongende dames bleven voor mijn westerse ogen inwisselbaar, maar die waren gelukkig helemaal niet belangrijk voor het verhaal. Dat eigenlijk heel simpel was voor een filmhuisfilm: verzetsmeisje papt onder valse naam aan met belangrijke man van de tegenpartij met als doel hem te laten vermoorden door haar verzetsgroepje, maar verliest al aanpappende haar hart (en ziel) aan hem. En hij aan haar. Keeldichtknijpend prachtig.
Je merkt wel dat de film gemaakt is door dezelfde regisseur als die (ook al zo mooie) film over die twee verliefde cowboys: het kan niet, het mag niet, het gebeurt toch en liefde overwint alles maar de prijs is wel erg hoog. Een andere film waarbij ik met dezelfde bedrukte nootlottigheid mijn glaasje wijn-na-afloop zat te drinken was La veuve de Saint Pierre. Alleen was het daar veel kouder. En zit er in Lust, caution ook seks.
Deep Throat kan vanavond alleen nog maar tegenvallen.

Meer Mooi hè

Paranoid parenting

liesbeth jongkind — Sun, 27 Jan 2008 23:49:00 GMT

Ik viel zojuist in het laatste halfuurtje van Eyes wide shut, en het enige waaraan ik kon denken bij de slotscene in het warenhuis, waarin die man van de scientology en die pilotenfilm (namen, ook zoiets) en zijn vrouw een Goed Gesprek voeren, terwijl hun dochtertje op de speelgoedafdeling rondstruint, was : “Wat blijft dat kind lang weg! Waar is dat kind gebleven!! Als niemand dat kind maar ontvoerd heeft!!!”

Meer Waan v/d Dag >>

Enchanté: borsthaar

liesbeth jongkind — Mon, 07 Jan 2008 21:21:00 GMT

Omdat het niet altijd cultureel verantwoord hoeft te zijn gingen we gisteren naar Enchanted in City/Movies. Wat is dat toch een heerlijke bioscoop. Grote, zachte rode stoelen. Béééééénruimte. Popcorn! Je mag zelf je plekje uitkiezen. En de film staat scherp (en in Figi nooit).
En wat een heerlijke film. Tekenfilm-prinses wordt van vlees en bloed en per ongeluk verliefd op New Yorkse echtscheidingsadvocaat, maar blijft braaf wachten tot haar prins haar weer op komt halen. En op het eind komt alles toch nog goed.

En ik weet het nu zeker, in Alles is Liefde dacht ik het ook al gezien te hebben, maar daar was het net iets te donker in de cruciale scene (met Zwarte Piet) om het helemaal goed te kunnen zien. Bij Enchanted was er echter geen twijfel meer mogelijk: Patrick Dempsey heeft een vachtje: HET BORSTHAAR KOMT TERUG!
Dat zal ook tijd worden.

Meer Leuke Dag >>

Offer

liesbeth jongkind — Tue, 27 Nov 2007 00:45:00 GMT

o heer, ontvang in uw genade
het witte vlees dat ik u bied
verlos mijn lichaam van het kwade
mijn linker- en mijn rechtertiet

ik sta ze af op hoop van zegen
met huid en haar, mijn vlees, mijn bloed
en alles wat daarbinnen woedt
want liever om dan mee verlegen

ze zijn voor u: mijn sex-appeal,
mijn bron van zog en moederziel
want zonder hen leef ik het langst

maar dokter god, wat ik u bid
met heel mijn vege lijf is dit:
neem, met mijn borsten, ook mijn angst

(De tekst is een gedicht over preventieve borstamputatie dat ik een paar jaar geleden gemaakt heb en dat me zo af en toe weer te binnen schiet en dat ik nog steeds wel goed gelukt vind eigenlijk.
Op de foto een kunstwerk van Els Staal, die erg mooie dingen maakt en dat ik er wel bij vind passen.)

Meer lijfsbehoud >>

Handige code

liesbeth jongkind — Sun, 18 Nov 2007 12:55:00 GMT

Vanmorgen onder het ontbijt kwam de buurjongen binnen (in pyijama, want het was zondag) om ons te vertellen wat wij zoal deden bij hem op de computer bij de Sims. Ik werkte op een ambulance en we woonden in een schattig huisje waar we van hem elke dag de tuin moesten bij houden. Onder andere. Dat we het zo druk hadden bij de Sims kwam omdat hij een hele handige code had waardoor we nooit hoefden te eten en te slapen. Dat was namelijk zonde van onze tijd. Telkens als onze alter-ego's moe werden, typte hij de code in en dan werd het rode weer groen. Ofzo. Dan konden we weer werken en tuinieren en cursussen volgen en met ambulances rondscheuren. Maar het was een geheime code zei hij. En het werkte trouwens alleen bij de Sims. Jammer.

Meer Lijfsbehoud >>