mooi hè

Holland zonder haast

liesbeth jongkind — Tue, 12 Aug 2008 11:02:00 GMT

Tip van mijn vader: de tentoonstelling Holland zonder haast in het Scheringa Museum voor Realisme. Nooit van gehoord. Ligt in Spanbroek. Ook nooit van gehoord. Drie goede redenen om er eens te gaan kijken.
De tekeningetjes hierboven zijn daar niet te vinden, wel (met vele anderen) vanaf september in een galerie in Rotterdam waarvan ik nog even na moet vragen hoe die ook alweer heet. Jongkind. Onthoud die naam.

Nagekomen bericht: het werk van Hans Jongkind is vanaf 7 september 2008 (dan is de opening) te zien in Galerie Phoebus op de Eendrachtsweg in Rotterdam.

Meer Mooi hè >>

Lust, caution

liesbeth jongkind — Sat, 23 Feb 2008 09:49:00 GMT

'Wat is een filmhuisfilm?' vroegen de kinderen vlak voor we weggingen. We kwamen in de gauwigheid nog tot drie criteria:

hij is meestal geen kassucces
hij speelt meestal in een raar land, niet gewoon in Amerika
hij loopt meestal slecht af.

En er zit iets van kunst in, maar dat kregen we niet meer uitgelegd voor we de gereserveerde kaartjes moesten ophalen.
Lust, caution voldeed aan onze vooroordelen. De zaal was bijna leeg (maar misschien heeft verder iedereen hem al gezien, dat kan natuurlijk ook). Hij speelde in het Verre Oosten (ik wou China zeggen, maar misschien ligt Shanghai wel helemaal niet in China. En speelde hij eigenlijk wel in Shanghai?). En hij liep ontzettend slecht af.
De eerste vijf minuten was ik nog bang dat ik al die Chinese acteurs niet uit elkaar zou kunnen houden, maar ze zagen er zo verschillend uit als Chinezen maar kunnen. Alleen twee van de vier Mahjongende dames bleven voor mijn westerse ogen inwisselbaar, maar die waren gelukkig helemaal niet belangrijk voor het verhaal. Dat eigenlijk heel simpel was voor een filmhuisfilm: verzetsmeisje papt onder valse naam aan met belangrijke man van de tegenpartij met als doel hem te laten vermoorden door haar verzetsgroepje, maar verliest al aanpappende haar hart (en ziel) aan hem. En hij aan haar. Keeldichtknijpend prachtig.
Je merkt wel dat de film gemaakt is door dezelfde regisseur als die (ook al zo mooie) film over die twee verliefde cowboys: het kan niet, het mag niet, het gebeurt toch en liefde overwint alles maar de prijs is wel erg hoog. Een andere film waarbij ik met dezelfde bedrukte nootlottigheid mijn glaasje wijn-na-afloop zat te drinken was La veuve de Saint Pierre. Alleen was het daar veel kouder. En zit er in Lust, caution ook seks.
Deep Throat kan vanavond alleen nog maar tegenvallen.

Meer Mooi hè

Paranoid parenting

liesbeth jongkind — Sun, 27 Jan 2008 23:49:00 GMT

Ik viel zojuist in het laatste halfuurtje van Eyes wide shut, en het enige waaraan ik kon denken bij de slotscene in het warenhuis, waarin die man van de scientology en die pilotenfilm (namen, ook zoiets) en zijn vrouw een Goed Gesprek voeren, terwijl hun dochtertje op de speelgoedafdeling rondstruint, was : “Wat blijft dat kind lang weg! Waar is dat kind gebleven!! Als niemand dat kind maar ontvoerd heeft!!!”

Meer Waan v/d Dag >>

Zomernacht

liesbeth jongkind — Wed, 26 Dec 2007 22:40:00 GMT

Voor mijn Engelse boekenlijst had ik Midsummernightsdream gelezen. Onze hele klas had Midsummernightsdream gelezen. Klassikaal. In de vierde. Ik wist er dus niks meer van op mijn mondeling. Gelukkig kwam ik iets te vroeg, zodat degene die voor mij geweest was het plot nog snel even voor me kon samenvatten. Iets ingewikkelds met vier liefdesgeschiedenissen en een ezel.
Vandaag ben ik voor het eerst naar de opvoering geweest. De Paardenkathedraal (wat een naam eigenlijk) speelde in de stadsschouwburg in Amsterdam. Het duurde bijna vier uur, de plot was glashelder, er was niks elitairs aan, de tijd vloog om en ik heb vreselijk gelachen. Ook de kinderen waren laaiend enthousiast, echt wel een coole gast, die Shakespeare. En razend mooi vertaald door Johan Boonen.

Meer Mooi he >>

Per vierkante meter

liesbeth jongkind — Sat, 22 Sep 2007 23:48:00 GMT

Altijd al een echte Jongkind willen hebben, maar niet zo dol op zeegezichten?
Neem dan nu een abonnement op de digitale tekeningen van Hans. Voor minder dan een tank euro per jaar elke week een nieuwe prent.
Echte verf op doek kan ook, maar dat is duurder (€ 2000,= per vierkante meter).
Deze vind ik mooi omdat het het gevoel oproept dat je niet naar de vrouw kijkt, maar de vrouw bent. Dat het je eigen neus is die achter dat wijnglas zit. Je eigen ogen die nergens naar kijken - of die iets zien dat er niet is.
Even weg. Zo terug.

Meer Mooi hè>>

Even reclame maken

liesbeth jongkind — Wed, 13 Jun 2007 22:27:00 GMT

Ik begon helemaal te kwijlen toen ik een koop-onze-mooie-boeken-mailtje kreeg van de Theaterboekwinkel waarin ze de DVD-box aanboden van het Werkteater. Met alle klassiekers erop: Avondrood, Toestanden, Hallo Medemens, Camping, Opname, Bosch & Lucht, Een Zwoele Zomeravond en U bent mijn moeder En twee documentaires óver het Werkteater toe. Hij kost 35 Euro. Geen geld. Meteen besteld. En zodra hij er is ga ik voor de televisie zitten, zwoele zomeravond of niet.

Meer Mooi hè >>

Schipper mag ik overvaren

liesbeth jongkind — Wed, 06 Jun 2007 15:31:00 GMT

In een oude loods (een 'veerensmederij', daar maakten ze vroeger van die grote treinveren) achter het station van Amersfoort bevindt zich de toegang tot de onderwereld. Een geschifte veerman bewaakt het apparaat waarmee je naar de overkant getakeld wordt. Als je tenminste dood en begraven bent en van je nabestaanden een obool hebt meegekregen. In je mond, onder je tong stopten de oude Grieken die. Voor minder dan een obool zet Charon je niet over en dan moet je eeuwig bij de dolende zielen op de verkeerde oever blijven rondhangen tot er iemand komt die twee obolen heeft - of je de zijne geeft. Die arme Antigoné, dood is ze wel maar een obool, nee die heeft ze niet. Hoe dat komt en hoe ze uiteindelijk toch in de Hades belandt kun je zien en horen in de opera Styx.
Ik heb helemaal geen verstand van opera's, ik dacht dat het Italiaanse schreeuwmusicals waren voor mensen die van klassieke muziek hielden. Meer nee hoor. Styx is modern en in het Nederlands, je kunt vrijwel ieder woord verstaan dat ze zingen (en voor de zekerheid hangt er een lichtkrant met de tekst). En dat is maar goed ook, want die tekst (van Imme Dros) is net als het verhaal (libretto heet dat bij opera's) hartverscheurend. Die arme Antigoné, ziet ze eindelijk haar dode vader en moeder weer, herkennen ze haar niet eens! En helpen doen ze haar ook al niet, ten eerste hebben ze het veel te druk met het aflebberen van elkaar en ten tweede, zoals haar moeder het zo treffend zegt: “Nu ben ik dood, ik kan niemand helpen.” Daar sta je dan.
Er zijn alleen nog kaartjes voor de voorstelling van aanstaande zondagmiddag, maar je kunt natuurlijk ook op de bonnefooi gaan en hopen dat er iemand niet komt opdagen. Dat is ons ook gelukt. Even bellen met 0346-212231, dan kom je op de reservelijst te staan. (En vergeet niet te pootjebaden in de virtuele vijver in station Amersfoort.)

Meer Mooi he >>
Meer Muziek >>

Virtueel natje

liesbeth jongkind — Sun, 03 Jun 2007 11:11:00 GMT

Dit weekend liepen we door omstandigheden (de opera Styx, een ernorme aanrader, later meer!) tweemaal dwars door station Amersfoort heen. Daar bevindt zich tegenwoordig (hoe lang al?) een vijver (gemaakt door Impressx) met goudvissen waar je ook dwars doorheen kunt lopen. Dat is heel erg leuk. De in de vijver aanwezige goudvissen schieten al weg wanneer je maar een voet in het water steekt, het water golft en klotst en dat alles is mogelijk zonder natte voeten te krijgen!
Het is dan ook een virtuele vijver, op de vloer geprojecteerd door een ding dat aan het plafond hangt. Waar het klotsgeluid vandaan komt heb ik nog niet ontdekt. Grote mensen en kinderen springen pardoes in het water en proberen bovenop een goudvis te belanden. Dikke pret! En als je het wel gezien hebt met die vissen kun je naar de mensen die ermee spelen gaan kijken en die maar bezig blijven, ook als ze hun trein dreigen te missen. Verslavend, zo'n speelvijver.

Meer Mensen>>
Meer Mooi he? >>
Meer Leuke dag >>

Lekker griezelen

liesbeth jongkind — Sun, 06 May 2007 21:42:00 GMT

Hier moet ik dan wel weer erg om lachen: een filmje (dat zal wel performance heten, want het was kunst) van een mevrouw die twee halve meloenen in haar bh heeft en dan eerst met een heel groot mes een plakje van de ene afsnijdt (dwars door de bh heen, hè) en dan met een lepel er schepjes vruchtvlees uitlepelt en die op een schoteltje deponeert dat bovenop haar hoofd staat. Terwijl ze een of ander lulverhaal houdt tegen de kijker (daar heb ik dan weer niet zo goed naar geluisterd, het lepelen leidde nogal af). En na een poosje gaat ze het spul dat ze uit haar borst lepelt ook opeten en dan praat ze verder met volle mond. Echt geweldig!
In La Maison Rouge. Parijs.

Meer Op Pad >>
Meer Mooi hè >>

Pietà

liesbeth jongkind — Sat, 05 May 2007 22:19:00 GMT

Geen acteur die zo op mijn spiegelneuronen werkt als Rowan Atkinson. Ook vanavond heb ik me weer onsterfelijk belachelijk gemaakt door het hardst te kreunen van iedereen toen hij zijn wijsvinger in de auto-aansteker stak. Het vergeten van de reispapieren op het perron, wat er al minutenlang zat aan te komen, betekende dat ìk me minutenlang moest zitten te verbijten om niet “Je treinkaartje! Je treinkaartje! Je treinkaartje ligt nog op dat kastje!” te roepen met de kinderen erbij.
Gelukkig zag in het donker niemand dat ik bij de playbackscène op de markt met kippenvel op armen en benen en tranen in de ogen zat - terwijl de rest van de bioscoop zat te bulderen van het lachen.
Pas helemaal op het eind van de aftiteling stond wat het was en wie het zong. O mio babbino caro, door Rita Streich. Puccini. (Verder geen bijzonder leuke film hoor).

Meer Mooi hè >>
Meer Muziek >>