leuke dag

IJstest

liesbeth jongkind — Mon, 14 Apr 2008 12:18:00 GMT

Een moedige ondernemer heeft het aangedurfd om in ons mooie dorp een tweede winkel met Italiaans ijs te openen. Dat schreeuwde om een vergelijkend warenonderzoek. Eerst naar de nieuwe. Een lelijke, ongezellig aandoende zaak, perfect voor het nuttigen van italiaans ijs. Het smaakte prima, al was het wel even schrikken toen zich onder het ijs een grote gele knikker bleek te bevinden. We liepen voor de zekerheid nog even terug naar de winkel. Het was een kauwgombal, zei die mevrouw. Leuk bedoeld, maar het had voor ons niet gehoeven.
Eigenlijk zaten we al vol, maar toen we langs de andere Italiaan kwamen gingen we toch weer overstag. Gelukkig maar. Dat Italiaans ijs zó lekker kan zijn!
Daar kan geen kauwgombal tegenop.

De vissticktest >>
De bruine benen test >>
De aardbeien-sinaaasappelsap test deel 1 >>
De aardbeien-sinaasappeltest deel II >>
De croissantjestest >>

Enchanté: borsthaar

liesbeth jongkind — Mon, 07 Jan 2008 21:21:00 GMT

Omdat het niet altijd cultureel verantwoord hoeft te zijn gingen we gisteren naar Enchanted in City/Movies. Wat is dat toch een heerlijke bioscoop. Grote, zachte rode stoelen. Béééééénruimte. Popcorn! Je mag zelf je plekje uitkiezen. En de film staat scherp (en in Figi nooit).
En wat een heerlijke film. Tekenfilm-prinses wordt van vlees en bloed en per ongeluk verliefd op New Yorkse echtscheidingsadvocaat, maar blijft braaf wachten tot haar prins haar weer op komt halen. En op het eind komt alles toch nog goed.

En ik weet het nu zeker, in Alles is Liefde dacht ik het ook al gezien te hebben, maar daar was het net iets te donker in de cruciale scene (met Zwarte Piet) om het helemaal goed te kunnen zien. Bij Enchanted was er echter geen twijfel meer mogelijk: Patrick Dempsey heeft een vachtje: HET BORSTHAAR KOMT TERUG!
Dat zal ook tijd worden.

Meer Leuke Dag >>

Kettingbrief

liesbeth jongkind — Wed, 05 Dec 2007 17:16:00 GMT

Time passes
Life happens.
Distance separates.
Children grow up.
Jobs come and go.
Love waxes and wanes.
Men don't do what they're supposed to do .
Hearts break.
Parents die.
Colleagues forget favors.
Careers end.

Dit stond in een mailtje dat ik dan weer door moest sturen naar vijf vrouwen 'who help make your life meaningful'. Heb ik niet gedaan hoor. Maar wel vreselijk gelachen om die blijkbaar ernstig bedoelde maar op mij ontzettend komisch uitwerkende opsomming van 's werelds ellende. Meer, meer!

Virtueel natje

liesbeth jongkind — Sun, 03 Jun 2007 11:11:00 GMT

Dit weekend liepen we door omstandigheden (de opera Styx, een ernorme aanrader, later meer!) tweemaal dwars door station Amersfoort heen. Daar bevindt zich tegenwoordig (hoe lang al?) een vijver (gemaakt door Impressx) met goudvissen waar je ook dwars doorheen kunt lopen. Dat is heel erg leuk. De in de vijver aanwezige goudvissen schieten al weg wanneer je maar een voet in het water steekt, het water golft en klotst en dat alles is mogelijk zonder natte voeten te krijgen!
Het is dan ook een virtuele vijver, op de vloer geprojecteerd door een ding dat aan het plafond hangt. Waar het klotsgeluid vandaan komt heb ik nog niet ontdekt. Grote mensen en kinderen springen pardoes in het water en proberen bovenop een goudvis te belanden. Dikke pret! En als je het wel gezien hebt met die vissen kun je naar de mensen die ermee spelen gaan kijken en die maar bezig blijven, ook als ze hun trein dreigen te missen. Verslavend, zo'n speelvijver.

Meer Mensen>>
Meer Mooi he? >>
Meer Leuke dag >>

Pietà

liesbeth jongkind — Sat, 05 May 2007 22:19:00 GMT

Geen acteur die zo op mijn spiegelneuronen werkt als Rowan Atkinson. Ook vanavond heb ik me weer onsterfelijk belachelijk gemaakt door het hardst te kreunen van iedereen toen hij zijn wijsvinger in de auto-aansteker stak. Het vergeten van de reispapieren op het perron, wat er al minutenlang zat aan te komen, betekende dat ìk me minutenlang moest zitten te verbijten om niet “Je treinkaartje! Je treinkaartje! Je treinkaartje ligt nog op dat kastje!” te roepen met de kinderen erbij.
Gelukkig zag in het donker niemand dat ik bij de playbackscène op de markt met kippenvel op armen en benen en tranen in de ogen zat - terwijl de rest van de bioscoop zat te bulderen van het lachen.
Pas helemaal op het eind van de aftiteling stond wat het was en wie het zong. O mio babbino caro, door Rita Streich. Puccini. (Verder geen bijzonder leuke film hoor).

Meer Mooi hè >>
Meer Muziek >>

Verval

liesbeth jongkind — Mon, 09 Apr 2007 09:46:00 GMT

Dit jaar was er in het Palais de Tokyo een tentoonstelling van Michel Blazy, over het uit elkaar vallen der dingen. Veel kunst was eetbaar en werd ook gegeten, niet door de bezoekers maar door een stel vinkjes waarvan ik eeerst dacht dat ze er perongeluk waren. Maar ze hoorden erbij. Er hing zelfs plastic voor de deuren zodat ze er niet uit konden. Er was kunst van rijstmeel, kunst van vermicelli, kunst van een soort beschimmelde rode verf die wel tomatenpuree zal zijn geweest en kunst van sinaasappelschillen. (Die werd opgegeten door fruitvliegjes). Er was ook niet-eetbare kunst van schuimbelletjes. Die ging vanzelf kapot. En er stond ook de hele tijd een mevrouw bij die ervoor moest zorgen dat hij alléén vanzelf kapot ging en niet doordat er iemand even aan het schuim voelde.
Dit is echt het leukste museum van Parijs. Het is trouwens tot twaalf uur 's nachts open en je kunt er ook dineren. Echt eten, in een gewoon restaurant.

Meer Mooi hè >>
Meer Palais de Tokyo >>
Reisgenoot >>

Ontbijt op bed

liesbeth jongkind — Thu, 31 Aug 2006 10:35:00 GMT

Er is er een jarig hoerahoera. Dat betekent eten in bed, liefst met iets dat kruimelt en kleeft tegelijk. Croissants met marmelade? Croissants met marmelade. Afbakcroissants, want het is een doordeweeksedag dus het moet nog snelsnel ook. Albert Heijn had twee soorten afbakcroissants-met-roomboter-bereid: gewone en biologische. Leuk, alweer een test. Je ziet het verschil meteen, de mooiste zijn de biologische, de gewone zijn platter en verkreukelder en egaler bruin.
Maar hee, wat gek, ze smaken exact hetzelfde! Ook zonder marmelade. Allebei even lekker!

Meer Leuke dag>>

Open Stal

liesbeth jongkind — Sat, 05 Aug 2006 10:09:00 GMT

We zouden naar België, maar belandden wegens familie-omstandigheden in Friesland.
In Belgie was Beaufort 2006. Kunst aan zee, binnen en buiten, al de hele zomer, en nog maar tot 3 september.
Maar ja.
In Friesland was Open Stal, kunst op locatie in Oldeberkoop. Al voor de 36e keer! Waarom wist ik dat niet eerder?
Je kon lopend of op een een witte fiets de locaties af. En als het regende kreeg je een witte paraplu mee.
Het hele dorp deed eraan mee.
De smeerput van Garage Kamsma was voorzien van schaamlippen van zink.
Aan de waslijn in de tuin van Boerderij Hof hingen beschilderde zijden lappen.
Hoog in de bomen langs het pad om de kerk zaten kleine blauwe vrouwtjes met dikke dijen.
In het 'bos' stonden twee kleine houten huisjes zonder dak of muren, die vol plastic zakjes vol water hingen, wiegend in de wind.
In de kleedkamer van de gymzaal hingen lange stroken bijna-wit papier van het pafond tot aan de banken.
In de gymzaal zelf, aan de ringen, hingen versuikerde jurkjes.
In basisschool de Tjongeling hingen schilderijen van honden die zelfs ík mooi vond.
Om maar wat te noemen.
Over de hele route hebben we twee middagen gedaan.
We hadden geen haast.
België loopt niet weg.

Meer Mooi hè >>
Meer Op pad >>

Living on the edge (part II)

liesbeth jongkind — Mon, 12 Jun 2006 17:37:00 GMT

(bordje afkomstig uit de Super de Boer)

Ook nog gebarbecued van het weekend trouwens. Kan ik helemaal niet - barbecuen is voor aso's, dooie dieren zijn zielig en vlees eten is slecht is mij ooit ingeprent, en raak dat nog maar eens kwijt.
Er was rauwe kip die aan stokjes gesprietst moest worden, wat ik met twee vorken deed en op een apart plankje, want je kunt heel erg ziek worden van rauwe kip.
En ik was de enige die zich er druk over maakte, zodat ik niet iemand durfde op te bellen waarvan ik weet dat ze de kip altijd voorgaart voor ze hem op de barbecue legt. Voorgaren, ik heb werkelijk geen idee hoe je dat doet. Carnivoor zijn is echt hardstikke ingewikkeld. (Maar wel lekker.)

Meer Lijfsbehoud >>

Living on the edge

liesbeth jongkind — Sun, 11 Jun 2006 20:17:00 GMT

Dit weekend het avontuur geproefd. Dat smaakte naar meer.
Eerst mijn eerste klimles: helemaal tot bovenin geklommen (wel erg warm met dit weer) en zelfs een paar keer naar beneden gekeken (om te zien of het touw nog wel vastzat). Daarna in Schellinkhout naar de kermis. Wel drie keer in 'de zweef' geweest, een prehistorische draaimolen waarin je in een houten schommel-bakje door de lucht zwiert en telkens door een jonge, sterke, bezwete knaap die bij de zweef hoort omhoog, scheef, en uit koers wordt geduwd.
Dorpsvermaak van de bovenste plank, volgend jaar gaan we weer!

Meer Leuke dagen >>