leesvoer

"Waarom nemen jullie geen hond?"

liesbeth jongkind — Wed, 17 Oct 2007 11:55:00 GMT

Bij de gedachte aan 100 NCRV-vrouwen die gelijktijdig een zwangerschapstest deden in studio, moesten wij vanmorgen aan het ontbijt erg lachen. 'Dan moet je toch over iets heen pissen?' vroeg een van de mannelijke ontbijters voor de zekerheid. Ja, precies.
Uit het stukje in Trouw (die belden het eerst, vier weken voor acht euro. En daarna pas de mevrouw van NRC next met een veel beter aanbod. Jammer!) bleek dat het programma Babyboom vooral gemaakt werd om begrip te kweken voor de onvruchtbare medemens. Daar heb je ook hele goede boekjes voor. Bijvoorbeeld dat van Denise Hilhorst (na 5 IUI- en 2 IVF-behandelingen moeder van een tweeling). Open Zenuw heet het. Een aanrader voor wie IVF, ICSI of IUI (had ik eerlijk gezegd nog nooit van gehoord) ondergaat en de hele tijd precies de verkeerde goedbedoelde opbeurende opmerkingen van vrienden, bekenden en collega's moet aanhoren. En ook voor die vrienden, bekenden en collega's die nooit weten wat ze nou wel en niet kunnen zeggen en vragen. Kunnen ze Babyboom tenminste overslaan.

Meer Leesvoer >>
Meer Waan v/d Dag >>

Nooit meer zeuren

liesbeth jongkind — Wed, 27 Jun 2007 19:31:00 GMT

Vandaag moest ik van mijn hormonen het halletje bij de voordeur opruimen. Zoals altijd lag dat vol met afgeworpen jassen, uitgeschopte sandalen en neergepleurde tasssen. Waarom ruimt niemand die toch ooit netjes op?
Omdat dat helemaal nergens voor nodig is natuurlijk.
Nu staan er drie grote wasmanden: een voor de jassen, één voor de sandalen en één voor de tassen. En van mij mogen ze het ook in de verkeerde mand gooien. En desnoods doe ik het zelf. De vloer is begaanbaar en de hele kapstok is beschikbaar voor míjn garderobe. Alleen kan de voordeur nu niet meer open.
Maar wij lopen toch altijd achterom.

Meer leesvoer >>
Meer ook nooit weg >>

Met dank aan het boek Organiseren van binnen naar buiten (door Julie Morgenstern), waar ik mij al jarenlang door laat inspireren bij het steeds weer anders organiseren van de huiselijke chaos.

zolderopruiming

liesbeth jongkind — Fri, 22 Jun 2007 09:31:00 GMT

Ik heb een boek verkocht! En niet eens één dat ik zelf geschreven heb dit keer, maar zo'n boek dat je nog hebt omdat je denkt 'mischien kan ik er nog eens iemand een plezier mee doen' maar dat je van jezelf niet nog een keer hoeft te lezen. Ik heb heel veel van dat soort boeken. Vroeger ging ik daarmee op koninginnedag op een kleedje zitten, maar dan liggen ze de rest van het jaar zo in de weg op zolder.
Dus nu ben ik een virtueel boekwinkeltje begonnen op boekwinkeltjes.nl . Voor 1 euro per maand kun je daar vijftig overtollige boeken (of meer, maar dan kost het meer) in de aanbieding doen. Mijn boekwinkeltje heet PapierHier. Ik wou eigenlijk Boekiewoekie heten, maar dat winkeltje bestond al. De eerst klant meldde zich binnen een week. Meteen een dikke pil kwijt (Emotionele Intelligentie, van Daniël Goleman).
Zo, dat ruimt al lekker op.

Meer Leesvoer >>

Linke Systemen

liesbeth jongkind — Mon, 28 May 2007 23:06:00 GMT

Voor mijn Engelse eindexamenlijst had ik een aantal boeken gelezen rond het thema science fiction. Brave New World natuurlijk, en 1984 , maar ook een vrij onbekend werkje van Ira Levin (die ook Rosemary's baby, dat Roman Polansky, wiens vrouw toen door Charles Manson, waarover Afth onlangs een boek gepubliceerd heeft, vermoord is, verfilmd heeft, geschreven heeft, maar dat terzijde) (dat heb ik altijd al eens willen doen, zo'n geneste zin maken): This Perfect Day.
Ik vond het een erg mooi boek toen ik zeventien was. Het ging over een wereld waarin iedereen in de gaten gehouden werd via een armband met een chip (die toen nog niet bestonden volgens mij, maar de hoofdpersoon heette dan weer wèl Chip). Je moest die armband langs een scanner halen en dan kon je de metro in, behalve als de grote computer vond dat je dat niet mocht.
Heel griezelig.
Hetzelfde gevoel kreeg ik toen ik de 51 punten tellende lijst met Algemene Voorwaarden OV-chipkaart gelezen had, die ik kreeg toegestuurd bij mijn nieuwe treinabonnement. Er zat ook nog een briefje bij: of ik mijn oude abonnement maar snel wilde vernietigen, want voortaan moest ik met deze Persoonlijke OV-chipkaart reizen. En dat Trans Link Systems BV dan van elke kilometer die ik per openbaar vervoer afleg weet waar ik wanneer geweest ben (en waarschijnlijk ook wel met wie) moest ik dan maar op de koop toenemen. Ik was toch een brave burgermevrouw? Dan zou het vast niet nodig zijn dat Trans Link Systems mijn persoonsgegevens verstrekte aan derden, bijvoorbeeld aan politie of justitie. En bang dat vierden op illegale wijze aan mijn gegevens kwamen hoefde ik ook niet te zijn. Trans Link zou er goed op passen. Tenminste, als dat niet te duur of te ingewikkeld werd. “Daarbij maakt TLS een afweging tussen de risico’s, de technische mogelijkheden en de uitvoeringskosten” staat op www.ov-chipkaart.nl
Het boek eindigt met een terroristische (zouden we nu zeggen) bomaanslag op de grote computer. Ook een stuk minder abstract en absurd dan toen ik zeventien was.

Meer Waan v/d dag >>

Rommel is best okee!

liesbeth jongkind — Wed, 14 Mar 2007 10:18:00 GMT

Voor het eerst dat ik een managementboek lees waardoor ik denk: oooo, dat kan ik best.
De wet van de stimulerende wanorde heet het. Het gaat over het feit dat het optimum tussen abnormaal rommelig en gestoord netjes heel wat dichter bij abnormaal rommelig ligt dan de meeste mensen denken. En dat je dus veel handiger bezig bent als je wat meer rommel toelaat in je leven, dan als je alles de hele tijd loopt op te ruimen. Opruimen bespaart vaak helemaal geen tijd, volgens dit boek! En wanorde (enigszins georganiseerde wanorde, bedoelen ze daarmee) levert vaak heel veel op. Gedenkwaardige uitspraak van Einstein: “ Als een rommelig bureau staat voor een rommelige geest, waar staat een leeg bureau dan voor?“
Echt een boek waar je je heel tevreden door gaat voelen!

Altijd een opgeruimd bureau >>
Kerstopruiming>>
Zolderopruiming>>
Meer Leesvoer >>

Allemaal gelogen

liesbeth jongkind — Mon, 05 Mar 2007 22:34:00 GMT

Ik had een boek voor de buurvrouw gekocht, maar ze had het al. Dat kwam goed uit. Nu kon ik het meteen zelf gaan lezen. Ik was in de winkel al begonnen en het liet me niet meer los. Als je journalist bent hoor je waarschijnlijk van dit boek te zeggen dat er eigenlijk niks nieuws in staat. Dat je het allemaal al wist. Zo wordt nieuws nu eenmaal gemaakt. Net frikandellen. Het ziet er lekker uit, maar als je wist wat erin zat dan vrat je het niet. Ja hoor, ik wist het ook allemaal al. Maar toch. Ik heb het boek nog niet eens uit, maar ik kan nu al niet meer met droge ogen de krant lezen. Nou ja, het vrouwtjes-poker-verhaal in de NRC van zaterdag - dat ging nog nèt. Hoofdschuddend en schuddebuikend tegelijk.
En daarna weer verder in het boek van Luijendijk. Wat ben ik ineens weer blij met onze democratie.

Meer Leesvoer >>
Meer Waan v/d Dag >>

Lukratief, zie: lucratief

liesbeth jongkind — Thu, 01 Feb 2007 20:43:00 GMT

Tip voor Van Dale: Er bestaat vast ook een grote markt voor het Viezewoordenboek - waar alléén die woorden instaan die de christelijke scholen eruit willen hebben.

Meer Waan van de dag >>
Meer Leesvoer >>

Ester zonder h

liesbeth jongkind — Wed, 06 Dec 2006 12:05:00 GMT

Ik vind het leuker om te schrijven over boeken waar ik nog in bezig ben dan over boeken die ik al uit heb. Ik ben nu bezig in Tirza van Arnon Grunberg. Tirza is enorm goed besproken. Eindelijk heeft Arnon Grunberg de slag te pakken, vat ik de recensies maar even samen.Ik ben het daar niet mee eens. Tirza is een mooi boek, dat zeker. Maar volgens mij is het door iemand geschreven die doet alsof hij Arnon Grunberg is. De echte Arnon Grunberg schrijft zinnen die je nog een keer moet proeven omdat ze zo raar smaken. De echte Arnon Grunberg beweert met een grote vanzelfsprekendheid dingen die volstrekt absurd zijn. De echte Arnon Grunberg schrijft over rare mensen. In Tirza zijn de mensen me niet raar genoeg. Ze dóen wel raar, maar daar hebben ze allemaal zo hun redenen voor en die redenen worden wel heel erg invoelbaar gemaakt. Tot nog toe ben ik precies één raar mens in Tirza tegen gekomen. Ze heet Ester, zonder h, en ze zit in een schuurtje op een emmer zachtjes zichzelf te aaien terwijl er in het huis dat bij het schuurtje hoort een feest aan de gang is waar ze gebakken sardientjes en sushi hebben.
Het zijn wat mij betreft tot nog toe de mooiste bladzijden van Tirza. De enige bladzijden, vermoed ik, die Arnon Grunberg zelf geschreven heeft.

Meer Leesvoer >>

Zwaargewicht

liesbeth jongkind — Fri, 17 Nov 2006 20:52:00 GMT

Wie een boek van 862 bladzijden dagelijks meesleept in het forenzenrugzakje moet wel een beetje gek zijn - of het is een mooi boek natuurlijk. Of beide. Het boek in kwestie heet Een aangename postumiteit en is een selectie uit de circa 15.000 brieven die Herman de Coninck geschreven heeft tussen 1965 en 1997.
Ik wil hier niet hoeven uitleggen wie Herman de Coninck is. Was. Is - dichters sterven niet.
Veel van de opgenomen brieven schreef hij als hoofdredacteur van het NWT, het Nieuw Wereld Tijdschrift. Maar ook heel wat aan zijn vrouw, zijn ex-vrouw, zijn kinderen en zijn vrienden.
De brieven gaan over van alles: over Hollanders, over het schrijven van gedichten, over het vertalen van gedichten, over het maken van een tijdschrift en over het schrijven van brieven. Maar daar gaat het boek natuurlijk niet over, grappig is dat.
Ook grappig zijn de voetnoten. Daarin wordt van de in de brieven genoemde personen uitgelegd wie het zijn. Voor die domme Hollanders natuurlijk, die nog nooit van Suske en Wiske gehoord hebben .

Meer Leesvoer >>

Eneco schrijft terug

liesbeth jongkind — Thu, 16 Nov 2006 22:32:00 GMT

Naar aanleiding van mijn klacht over de Afdeling Klantenservice van Eneco, kreeg ik deze week een brief terug. Van de afdeling Klantenservice van Eneco. Terwijl ik hem aan de directie van Eneco gericht had. Omdat ze me aan de telefoon al verteld hadden dat de Afdeling Klachtafhandeling onder de Afdeling Klantenservice viel. De schobbejakken.
Een standaardbrief, dat ook nog. “Geachte mevrouw, heer,” staat er boven. En dat ze ons probleem binnen 20 werkdagen gaan oplossen. Wat dus vier weken is, wat toch weer langer klinkt.
Nou ja, wij hebben al opgezegd, dus het ís ons probleem helemaal niet meer. Al ben ik wel benieuwd waar ze over twintig werkdagen mee gaan aankomen. Weer een brief, vermoed ik.
(Wordt vervolgd)