ook nooit weg

Wat je geeft krijg je terug

liesbeth jongkind — Thu, 31 Jan 2008 09:10:00 GMT

Ineens zat er zomaar een regenbroek in mijn fietstas. Niet míjn regenbroek, niet één van de diverse regenbroeken die in de loop der jaren zomaar uit mijn fietstassen zijn verdwenen, maar gewoon iemands regenbroek. Hij was te groot voor mij en een beetje vies en versleten, maar toch.

Meer Ook nooit weg >>

Inclusief Verlichting!

liesbeth jongkind — Wed, 09 Jan 2008 12:56:00 GMT

Tip van de zencursus.
Gewoon te koop bij de Blokker.
Inclusief verlichting!
En nog in de aanbieding ook!

Meer Ook Nooit Weg >>

Nooit meer zeuren

liesbeth jongkind — Wed, 27 Jun 2007 19:31:00 GMT

Vandaag moest ik van mijn hormonen het halletje bij de voordeur opruimen. Zoals altijd lag dat vol met afgeworpen jassen, uitgeschopte sandalen en neergepleurde tasssen. Waarom ruimt niemand die toch ooit netjes op?
Omdat dat helemaal nergens voor nodig is natuurlijk.
Nu staan er drie grote wasmanden: een voor de jassen, één voor de sandalen en één voor de tassen. En van mij mogen ze het ook in de verkeerde mand gooien. En desnoods doe ik het zelf. De vloer is begaanbaar en de hele kapstok is beschikbaar voor míjn garderobe. Alleen kan de voordeur nu niet meer open.
Maar wij lopen toch altijd achterom.

Meer leesvoer >>
Meer ook nooit weg >>

Met dank aan het boek Organiseren van binnen naar buiten (door Julie Morgenstern), waar ik mij al jarenlang door laat inspireren bij het steeds weer anders organiseren van de huiselijke chaos.

Balansdag

liesbeth jongkind — Wed, 03 Jan 2007 09:52:00 GMT

In 2006 waren de meest bezochte pagina's van mijn weblog (op de homepage na):
Galactik football (met 5142 hits zelfs vaker bekeken dan de homepage!)
My first bra (966 hits)
Plassen met je oren dicht (330 hits)
Er waren in totaal 22.255 pageviews (volgens mij is dat hetzelfde als hits).
De meeste bekeken categorie-pagina (dat is zo'n lijst die je krijgt als je in de rechterkolom op iets klikt onder het kopje post categories) was Waan van de dag. Maar ook de categorie Hebbeding is redelijk populair.
De meeste mensen die op mijn weblog kwamen kijken waren erheen verwezen door de een of andere vorm van Google, een aanzienlijk deel heeft zelf een bookmark aangemaakt en klikt daar af en toe op, en ook via xs4all (waar ik mijn blog host) en Paul's weblog komen aardig wat mensen hier terecht.
Nog vrij vaak melden bekenden mij overigens dat ze geprobeerd hebben te reageren op een stukje op mijn blog maar dat het ze niet lukt om die reactie ook daadwerkelijk te verzenden. Bij doorvragen blijkt meestal dat ze in het hokje waar boven staat 'enter the code you see', heel nauwgezet CaSe SeNsItIvE hebben ingetypt, in plaats van de rare letter-cijfer-teken-combinatie (jC@bijvoorbeeld ) die er links van staat.
Dus dat probleem is hierbij opgelost, hè jongens?

Meer Ook nooit weg>>

Compensatie

liesbeth jongkind — Mon, 19 Jun 2006 07:03:00 GMT

Heerlijk, van dat weer waarin de was zo snel droogt dat je de ene lading alweer van de lijn kunt halen voordat de volgende uit de machine komt. Maar wat is dat toch in mij, dat juist dan papieren zakdoekjes gaat meewassen in de zwarte was?

Meer Ook nooit weg >>

Write-only memory (WOM)

liesbeth jongkind — Thu, 15 Jun 2006 00:11:00 GMT

Onder een stapel stok-oude floppies, die nog echt flop-flop-flop deden toen ik het stof er vanaf wapperde, stond zowaar mijn schoenendoos met stok-oude knipsels. De meeste konden bij de floppies in de prullenbak, maar deze vind ik nog steeds heel leuk.

Wel heb ik altijd gedacht dat het een woordgrapje was (write only in plaats van read-only), maar WOM bleek gewoon in de Engelse Wikipedia te staan.
Snel vertaald: een techneut was het zat dat hij altijd van die uitgebreide productbeschrijvingen ter goedkeuring aan het management moest voorleggen, terwijl niemand ze doorlas (of er verstand van had, dat kan natuurlijk ook). Zijn WOM-datasheet werd in ieder geval zonder meer geaccordeerd (inclusief de voetnoten!), belandde keurig in de catalogus en wekte pas argwaan toen er mensen opbelden die wel zo’n WOMmetje wilden bestellen.
WOM - voor de opslag van al uw overtollige data!

Meer Ook nooit weg >>

Wat mijn dochter me nou toch vertelde

liesbeth jongkind — Fri, 02 Jun 2006 11:12:00 GMT

Op weg naar de tandarts zagen we vanmorgen een veegkarretje rijden, zo'n geel langzaamrijdend veelherriemakend wagentje met twee van die dikke mannen in overalls erin, dat met van die draaiende borstels en van die sproeiers de straat schoonmaakt. Zegt mijn dochter: “Mam, wist jij dat zulke karretjes een raampje in de bodem hebben?“
Nee! Dat wist ik niet! Ik dacht altijd dat die mannen gewoon blindelings alles opveegden waar ze overheen reden, maar het gebeurt dus heel systematisch, ze kijken steeds of ze de straat wel goed schoongepoetst hebben en dan rijden ze pas verder! Het raampje zit trouwens in het midden, tussen de twee stoelen van de mannen in, zei ze. En achterin het karretje zit een soort hok, waar de dingen die ze opvegen in gezogen worden, want die grote ronddraaiende borstels zijn eigenlijk een soort stofzuigers.
Waarom heb ík dat nooit geleerd op school, vroeger?

meer Ook nooit weg >>

PS: ik had het toch nog niet helemaal goed begrepen zegt ze. Ze rijden gewoon door en kijken af en toe door het raampje. En er zitten nog veel meer technische dingetjes in, maar dat is ze een beetje vergeten.)

Lente-uitjes

liesbeth jongkind — Thu, 01 Jun 2006 00:24:00 GMT

r was eens een oude ui die verschrikkelijk eenzaam was. Hij was de laatste ui in het mandje. De rest zat allemaal al in de soep. Er lag nog wel een prei, maar die was al geel aan het worden en rimpelig aan de randjes. En er lag ook nog een knoflook, maar die rook een beetje muf en had totaal geen gespreksstof.
‘Wat een ongezellige boel hier, het wordt tijd dat er eens iemand boodschappen gaat doen!’ dacht de oude ui. ‘Een bosje lente-uitjes ofzo. Als er niet snel iets leuks gebeurt, loop ik nog uit!’
Hij had het nog niet gedacht of de groene sprieten sproten al naar buiten.
"Hee joh, wat doe je nou," zei de prei. "Als je teveel opvalt gooien ze je weg hoor. En mij erbij."
"Sorry, hoor," zei de oude ui. "Maar ik kan het ook niet helpen."
"Ja, ja, ik weet het, zo gaan die dingen nu eenmaal als je oud wordt," zei de prei. "Niks aan te doen."
"Niks aan te doen, nee" beaamde de oude ui bedroefd.
De knoflook schraapte aarzelend zijn keel, maar eigenlijk wist hij er niks meer aan toe te voegen.
En toen op een dag de lente-uitjes eindelijk kwamen om met hun frisse jonge stemmetjes de hele keuken op stelten te zetten, lagen de oude ui, de prei en de knoflook al in de groene container te schimmelen.
Niks aan te doen. Zo gaan die dingen nu eenmaal.

Even biechten

liesbeth jongkind — Sun, 28 May 2006 08:41:00 GMT

Niet alleen reken ik de euro nog steeds om (en nog slap ook: vermenigvuldigen met twee, en niet met twee-komma-twee) maar ik haper ook elke keer als ik ergens lees (of hoor): 'eind vorige eeuw'.
"Dat kán toch helemaal niet?" denk ik dan. "Zó lang geleden is het toch helemaal niet? Ben ik dan al zó oud?"
Om te doen alsof ik bij de tijd gebleven ben, schreef ik laatst zelf ook maar eens 'begin deze eeuw' terwijl ik 'een jaar of vijf geleden' bedoelde. Het werkte niet. Ik bleef het raar vinden klinken, al kwam het uit mijn eigen toetsenbord.

Voorjaarsschoon

liesbeth jongkind — Fri, 12 May 2006 00:07:00 GMT

bloeiende sering
in de lauwe avondlucht
ruikt mijn tuin naar zeep