hebbeding

Aurareiniger

liesbeth jongkind — Tue, 26 Aug 2008 09:15:00 GMT

Ik kreeg helemaal de slappe lach in de winkel bij het lezen van het etiket, maar uit grote bewondering voor de kwakzalvers-oplichters van de Stralende zon heb ik daarna toch maar een potje aurareiniger gekocht. Om kado te geven natuurlijk, mijn eigen aura is helemaal okee.

Ze hadden ook auraversterker (voor mensen die last hebben van negatieve invloeden uit hun omgeving, zoals de buren die al jaren ruzie met elkaar maken en wiens sfeer je niet buiten je kunt houden, of een gevoel van uitputting na een bezoek aan een winkelcentrum) en aurabeschermer, maar die waren veel duurder.
En je hebt er in deze moderne tijd heel veel van nodig. De Stralende zon beveelt aan om in ieder geval een pot aurabeschermer in de meterkast te zetten ('zo dicht mogelijk bij de stroommeter. Dit brengt alvast het nivo van de uitstraling van alle bedrading in huis wat meer op orde') en verder op alle plaatsen in huis waar je dat nodig vindt, bijvoorbeeld bij de computer, bij de magnetron, bij de tv, etc. Maar je kunt dan weer wel de pot van de magnetron later op de avond bij de tv zetten. Of in de auto, als je ergens heen gaat. Aan te bevelen valt ook om 's nachts een pot Aurabeschermer in de buurt van je hoofd te plaatsen, zeggen ze.
Je doet er gelukkig wel heel lang mee, want ze raden aan: 'houd een pot Aurabeschermer altijd gesloten'.
Echt, geniaal!

Meer Hebbedingen >>

Mijn nieuwe website!

liesbeth jongkind — Thu, 14 Aug 2008 14:54:00 GMT

Als je op het plaatje klikt
kom je op mijn nieuwe site
(in een ander venster)

Ik had nooit gedacht dat het zoveel werk was om een website te maken. En dan had ik voor het technische en het ontwerpgedeelte nog wel drie keien van webtechneuten weten te strikken: Marc Kruijs, Mattheus Patty en Maurice Giltjes. Drie eerstejaars studenten van de opleiding Digitale Communicatie aan het Instituut voor Communicatie aan de Faculteit voor Journalistiek en Communicatie op de Hogeschool Utrecht. Als ik het zo goed zeg tenminste. Het hoorde bij hun studie om een echte website te ontwerpen voor een echte opdrachtgever. Mij dus. Dus het kostte nog eens niks ook.

Prototypes
Met engelengeduld hoorden ze (samen met nog dertig andere eerstejaars, waaronder heel voorspelbaar veel nerds en weinig meisjes) mijn wensen aan met betrekking tot functionaliteit en uiterlijk van wat mijn nieuwe website ging worden aan. En wat ze uiteindelijk ontwierpen leek daar helemaal niet op, het was namelijk veel mooier en nog handiger ook. In de loop van het proces bestookten ze me met rapporten en prototypes en powerpointpresentaties (en dat deden die dertig anderen ook dus ik heb er zelf ook heel wat werk aan gehad) en veranderden en passant in heuse ondernemers.
Het was net een soort Idols voor websitemakers: op het eind moest ik kiezen wie er gewonnen had. Wat ontzettend moeilijk was. Maar deze is het geworden. En de anderen waren ook heel goed. Maar ja, je moet kiezen hè.

Klaar!
Toen de website klaar was kreeg ik nog een ochtend cursus in het zelf bijhouden van eventuele veranderingen die ik nog nodig vond met Joomla, en als ik nog vragen had moest ik die binnen twee weken mailen want daarna was het zomervakantie. Voor mij ook, trouwens.
Maar ja, ik wou natuurlijk nog wat puntjes op de i zetten (je bent perfectionist of je bent het niet) want ik was nog niet helemaal tevreden over de (mijn eigen) teksten. Dus duurde het tot gisteren voor alles helemaal echt online stond. En ik tegen mensen durfde te gaan vertellen dat ik een nieuwe website had.
Maar ik heb er zelf ook veel van geleerd. Ik heb zelfs stiekem een script gewijzigd dat niet deed wat ik wilde dat het deed, voor het eerst van mijn leven - en ik weet niet eens wat een script is. Maar op internet stond hoe dat moest. Dus dan kan ik het wel.

Kijk even...
Dus kijk even als je tijd hebt. En mocht je een bug of een dooie link of een ander foutje tegenkomen, of gewoon iets zien dat nóg beter kan: laat het me weten! (En dan ligt het aan mij en niet aan de jongens).

Meer hebbedingen >>

Zo moet hij aan

liesbeth jongkind — Wed, 09 Jul 2008 12:14:00 GMT

Ik heb een nieuwe gebruiksaanwijzing geschreven voor mijn digitale memo-apparaatje, de Philips Voice Tracer 7655. Dat was hard nodig want ik kon zelfs de aan-en-uit knop niet meer vinden, had er al drie keer nieuwe batterijen in gedaan en bijna besloten dat hij zomaar vanzelf stuk was gegaan in mijn laatje met weinig gebruikte apparaatjes, toen ik ineens toch snapte wat er in de manual stond.
Hier staat wat je met het ding moet doen om voor elkaar te krijgen wat je ermee wil. Voor mensen die niet zo handig zijn met apparaatjes. Of met gebruiksaanwijzingen. Zoals ik.
Er staat ook onzin in hoor. Zoals: Stop de Voice Tracer met de (sic!) toebehoren nooit in uw mond.
Wie verzint zoiets nou?

Meer Hebbedingen >>

IJstest

liesbeth jongkind — Mon, 14 Apr 2008 12:18:00 GMT

Een moedige ondernemer heeft het aangedurfd om in ons mooie dorp een tweede winkel met Italiaans ijs te openen. Dat schreeuwde om een vergelijkend warenonderzoek. Eerst naar de nieuwe. Een lelijke, ongezellig aandoende zaak, perfect voor het nuttigen van italiaans ijs. Het smaakte prima, al was het wel even schrikken toen zich onder het ijs een grote gele knikker bleek te bevinden. We liepen voor de zekerheid nog even terug naar de winkel. Het was een kauwgombal, zei die mevrouw. Leuk bedoeld, maar het had voor ons niet gehoeven.
Eigenlijk zaten we al vol, maar toen we langs de andere Italiaan kwamen gingen we toch weer overstag. Gelukkig maar. Dat Italiaans ijs zó lekker kan zijn!
Daar kan geen kauwgombal tegenop.

De vissticktest >>
De bruine benen test >>
De aardbeien-sinaaasappelsap test deel 1 >>
De aardbeien-sinaasappeltest deel II >>
De croissantjestest >>

Fotomodel

liesbeth jongkind — Wed, 02 Apr 2008 08:59:00 GMT

Ik heb eindelijk ook een digitale (ik ben nog van de generatie die steeds bijna 'elektrische' zegt) camera gekocht. Kinderen, poezen en de man van het baggerbootje zijn voorlopig het slachtoffer. De poes blijkt niet alleen stookdoof maar toch ook wel erg kippig. Morgen de man van het baggerbootje!

Meer Beestjes >>

Generatiekloof

liesbeth jongkind — Sun, 02 Mar 2008 11:53:00 GMT

Leuk stuk in de kleurenbijlage van NRC Handelsblad. Over vijf oude schoonheidskoninginnen, die ooit Miss Holland waren, met grote kleurenfoto's van hoe ze er nu uitzien (niet in badpak). Nog steeds mooi - mooier eigenlijk dan op die kleine zwartwitfotootjes uit hun jeugd. Zulke vrouwen, dat geeft je de moed om ooit zelf ook zonder zeuren oud te gaan worden. Later natuurlijk.
Dat later misschien al dichterbij is dan ik denk, wordt me duidelijk bij het lezen van de tekst van het artikel. Eén geniepig zinnetje tussen vierkante haken zet me op mijn plaats. Er staat: Ik droeg naar een feest een kimono van Fong Leng.
De NRC-redactie heeft het nodig gevonden om daar achter te zetten: [legendarisch ontwerpster uit de jaren zeventig- red.].
Au.

Meer Waan v/d Dag >>

Inclusief Verlichting!

liesbeth jongkind — Wed, 09 Jan 2008 12:56:00 GMT

Tip van de zencursus.
Gewoon te koop bij de Blokker.
Inclusief verlichting!
En nog in de aanbieding ook!

Meer Ook Nooit Weg >>

Garantie

liesbeth jongkind — Fri, 28 Dec 2007 08:57:00 GMT

In 1974 hadden wij denk ik nog een grijze besteleend, met matrassen achterin van vies stinkend schuimrubber en daaroverheen een vieze roze deken. Dekens waren toen nog van wol en kinderen mochten nog achterin zonder gordel (wij noemden dat tuigje), al moesten we wel duiken als er politie aankwam want wij hadden geeneens stoelen achterin.

Je had toen nog maar drie soorten auto's: de eend (sommige mensen zeiden lelijke eend, maar dat vond ik interessantdoenerij), de volkswagen (sommige mensen zeiden kever, waarom wist ik niet) en nog eentje waar ik even niet op kan komen.

Waarom zou een handschoenenkastje eigenlijk een handschoenenkastje heten? Deed je daar je handschoenen in als je ging autorijden, of haalde je daar je handschoenen uit als je ging autorijden? Of allebei, had je handschoenen voor autorijden handschoenen voor andere bezigheden?

Ik heb een keer een vriendje gehad met een volkswagen. Een golf. Hele lelijke auto. Maar dat was al in 1980.

Meer Hebbedingen >>

Boksen op de Wii

liesbeth jongkind — Tue, 25 Dec 2007 10:52:00 GMT

Bovenstaand grafiekje komt uit het kerstnummer van het British Medical Journal. Voor wie niet zo goed overweg kan met de compacte manier waarop gegevens in een grafiekje gepropt kunnen worden: er staat dat je met boksen op de Wii evenveel calorieen verbrandt als met tennissen op de Wii en meer dan met bowlen op de Wii. Wij hebben ook een Wii. Ik heb gisteravond driedimensionaal leren kaartlezen op de Wii, want we moesten naar de controlroom van het ruimteschip.
'Kùn je dat niet, mamma?'
Nee, mamma heeft al moeite met tweedimensionaal kaartlezen.
Waarom heeft mamma geen TomTom onder de boom gelegd voor zichzelf?

Meer hebbedingen >>

Memory Play (Zolderopruiming II)

liesbeth jongkind — Tue, 25 Dec 2007 00:02:00 GMT

Bij het opruimen van de zolder in de kerstvakantie heb ik dit jaar bíjna mijn oude cassettedeck weggegooid. Het zat al in de doos. Het mocht er alleen nog even uit voor het maken van een afscheidsfoto. Oh, oh, wat hebben mijn cassettedeck en ik veel meegemaakt samen. Al die bandjes die we gedraaid hebben. Al die knopjes waar ik met mijn ogen dicht op kon drukken en dan deed mijn cassettedeck precies wat ik wilde. Vooruit, achteruit, snel, langzaam, dolby B of C (en ik wist het verschil niet eens), fade-in, fade-out. Niemand had zo'n mooi cassettedeck als ik. Terwijl ik een meisje was. Er waren zelfs jongens die niet snapten hoe mijn cassettedeck werkte. Watjes.
Vandaar dat het al dertien jaar op zolder staat te wachten tot onze oudste op kamers gaat en het mee neemt. Nog maar een jaar of vier, vijf schat ik. Maar ineens brak het inzicht bij mij door dat dat nooit zou gaan gebeuren. Het op kamers gaan wel, maar zijn mp3-speler is veel handiger. Het cassettedeck ging de doos in. En de doos ging naar de kringloopwinkel, morgen.
Maar daarna kwam ik bij het opruimen de doos met de bandjes tegen. Sting. Blondie. Nico van de Velvet Underground. Chi Coltrane. Joan Armatrading.
En het cassetebandje van het antwoordapparaat. Zeventien jaar oud. Mijn oma stond er nog op. Kraakhelder.
Dus nu staat het cassettedeck weer in de kamer. Te wachten tot ik uitgevogeld heb hoe je het op de computer aansluit en een mp3-tje maakt van een bandje. Kerst volgend jaar is het echt weg. Dat beloof ik.

Meer Hebbedingen >>