Omdat we met onze knieen op slot staan moeten we nu van de fysiotherapeut onze dynamische stabiliteit oefenenen door elke dag een poosje op één been te staan en een kussen over te gooien naar elkaar. Niet gewoon op één been, maar een beetje door je knie gezakt. En dan gooien. En dan niet omvallen. Panisch rondhupsen mag eigenlijk ook niet, alleen als het echt moet. En daarna, als je bijna niet meer op je ene been kunt staan, op je andere been.
Na drie dagen overgooien en (zo vaak als je eraan denkt, wij doen het als we op de lift wachten of tandenpoetsen) door je knieen zakken in plaats van ze op slot zetten) voel ik iets heel raars: ik heb benen! Benen die willen springen, veren, wiebelen, hupsen. Geen benen die er als als stijve stoelpoten voor zorgen dat je verticaal blijft staan. Maar benen die ieder moment klaar staan om weg te dansen. Ze doen het niet hoor. Pas als ik zeg dat het mag. Maar ze zijn er klaar voor! Dynamische stabiliteit. Leuk!