WAW 022

Bij het verwerken van de door mijn kilometerteller geregistreerde ritjes ontdekte ik dat de 20.000 kilometergrens ondertussen gepasseerd is. Nu heeft mijn tellertje wel eens uitval vertoond door lege batterijtjes, dus in werkelijkheid zal het aantal gereden kilometers nog wel (een heel klein beetje) hoger liggen. Al met al een respectabele afstand, maar als je je realiseert dat je daarmee nog niet eens halverwege een rondje aardbol zou zijn gekomen, dan lijkt het weer niet zo heel veel voor te stellen. Het laat wel weer zien met wat voor gemak we ons in de huidige tijdgeest verplaatsen. Een Neanderthaler zou een gat in de lucht hebben gesprongen als een van zijn collega primitievelingen een karretje zou hebben uitgevonden waarmee je relatief eenvoudig een dergelijke immense afstand kan afleggen.

Tja, en dan hoor je buiten een vliegtuig over komen met een een stelletje toeristen die net terugkeren van een “vakantie-tje in Thailand“. Ook even 10.000 km afgelegd, maar dan in 11 uurtjes. Daar moet ik 333 uur voor zweten..... En als die toeristen er op de fiets naar toe hadden gemoeten dan zou ze dat een uurtje of 555 gekost hebben, ofwel bijna 14 weken fietsen (bij een 40-urige fietsweek). Al met al zou twee weken vakantie in Thailand dan uit en thuis 30 weken vragen. Hoezo stelt niet zo veel voor????

Morgen maar weer wat duurzame kilometers erbij trappen. Mogelijk dat ik net als dinsdagmiddag nog wat gelijkgestemden tegenkom en weer wat wielrenners kan plagen. Op naar de 30.000 dus maar.

Vandaag zat ik nog even terug te denken aan de dag van gisteren. Zoals gezegd besloot ik pas in de loop van de ochtend dat ik de Giro karavaan wel even kon gaan vergezellen. Achterafgezien denk ik dat ik last gehad moet hebben van een acuut opkomende zware RIS (Racefiets Inhaal Syndroom) aanval. Tja wanneer heb je nou de kans om bijna 200 profrenners de achterkant van je WAW te laten zien?

Zoals gezegd deed mijn kilometertellertje het helaas niet, maar aan de hand van de vertraagde filmbeelden heb ik kunnen herleiden dat ik net boven de 50 per uur reed toen ik de kop van het peloton voorbij reed. Voor een velomobiel natuurlijk geen echt bijzondere snelheid, al ligt mijn persoonlijke topsnelheid bij windstil weer op een vlakke weg niet heel veel hoger (zo'n 57 per uur). Maar al met al lieg ik niet als ik beweer dat geen enkele racfietser in staat is gebleken om mij, nadat ik hem heb ingehaald, weer voorbij te streven. Zelfs deze groep profwielrenners niet. De beelden bewijzen het..... Dream on, ik weet wel beter natuurlijk.

Op de terugweg naar het dorp was het overigens ook weer raak. Met groepje amateurwielrenners waarmee ik was opgereden deden onder luide aanmoediging van het nog massaal aanwezige publiek verwoede pogingen om mij voorbij te rijden, maar zoals gewoonlijk moesten ook zij het onderspit delven. Ik moest er overigens wel moeite voor doen (ik schat dat ik boven de 55 per uur moest rijden om ze te lossen). Geen watjes dus.

Stel je voor dat je zo'n gozer, of mooier nog een professionele sprinter, velomobiel zou gaan rijden. Die kunnen dan gewoon over de snelweg naar hun werk....

Vandaag een werkelijk unieke gebeurtenis: de Giro d'Italia komt nagenoeg door de achtertuin van ons huis. Op nog geen 100 meter rijden ze langs ons huis in de tweede etappe die van Amsterdam naar Utrecht voert. Pas 's ochtends vat ik het plan op te proberen de renners een klein stukje te volgen, want als het peleton op topsnelheid langsflitst is het spel na een paar seconden al weer voorbij. Rond half twaalf rijd ik over de reeds afgezette wegen richting Weesp. De bedoeling is om ze langs de Provinciale weg Weesp Bussum op te pikken en dan zo lang mogelijk te volgen richting Nederhorst den Berg. De renners zouden om twaalf uur starten en zullen zo'n 15 kilometer moeten rijden tot het punt waar ik klaar sta. Het wachten duurt tot ruim na half een, want ze blijken iets later te zijn gestart.

Langs de Provinciale weg kan ik samen met nog wat wielrenners die het zelfde plan hadden opgevat aanhaken bij de 4 renners die zich al direct hadden losgememaakt uit het peloton. Helaas weigerde de kilometerteller, die al eerder wat kuren had vertoont, nu alle dienst en kon ik dus niet zien hoe hard ze gingen. Ze bleken met de velomobiel uiteindelijk vrij simpel bij te houden en tot aan de Vechtbrug heb ik met ze opgereden. Een van de passagiers van een gele ploegleiderswagen complimenteerde me nog door uit het open raam zijn duim naar mij op te steken.  

Na de Vechtbrug volgt de afslag naar Nederhorst den Berg. Het was daar behoorlijk druk, dus relatief langzaam ben ik door de meute heen geslalomd. Bij het gebrek aan passerende renners leken alle aanmoedigingen nu mijn kant op te komen. Geweldig! Vervolgens kon ik even een paar minuten uithijgen en wachten op de doorkomst van het gehele peloton. Vervolgens weer gang maken en proberen ze volgen, onderwijl filmend en een oog op het fietspad houdend. Onderstaand een link naar het resultaat van mijn filmactie.

http://www.youtube.com/watch?v=vG7vixVHgXo

Te zien is dat een hoop renners met een schuin oog opzij kijken en daarbij veelal een glimlach op het gelaat toveren. Ik denk dat velomobielen in het buitenland  nog een grotere uitzondering zijn dan in Nedrland, dus voor velen zal het een vreemd iets zijn geweest. Als ze dan ook nog zien dat je op je gemak zit te filmen en bovendien nog in staat bent om het peloton niet alleen maar bij te houden , maar zelfs gemakkelijk voorbij te snellen dan maakt dat dat er met verwondering naar je gekeken wordt.

Nadat het hele zwikkie volgwagens was gepaseerd ben ik met een aantal “volgwielrenners” achter de laatste volgwagen aangesloten. Het publiek stond nog rijendik aan de kant en ik ben ik weet niet hoe vaak toegeschreeuwd, toegejuigd, gefotografeerd en gefilmd. Onderwijl ontstond natuurlijk weer een strijd met de volgwielrenners, die het lang volhielden, maar mij uiteindelijk toch weer moesten laten gaan op de tocht van ongeveer 3 kilometer naar het cetrum van het dorp. Aldaar trof ik de rest van de familie en vielen mij wederom de nodige lofuitingen ten deel. Het leek verdorie wel of ik zelf een van de deelnemers was......

Kortom Once in a lifetime en een ervaring om niet meer te vergeten!!!  

Eindelijk is WAW022 nieuwe stijl helemaal af. Vanmiddag heb ik de laatste stikkers op de fiets geplakt en het resultaat mag er zijn. Na de crash medio november heb ik niet heel veel meer met de WAW gefietst. Begin december begon een periode van kwakkelen met de gezondheid, waardoor er van fietsen niet veel meer kwam. De Kerstvakantie heb ik vervolgens aangegrepen om de WAW eens grondig aan te pakken.

De neus en staart werden gedemonteerd en op het achterwiel verdween de WAW twee trappen omhoog op, om op de zolderverdieping te eindigen. De belangrijkste werkzaamheden bestonden uit het volledig vervangen van de elektrische installatie, het constructief herstellen van de zijwandschade en het vernieuwen van de stuurinrichting. Op 11 december ben ik naar Fietser.be in Gent afgereisd om voor die laatste twee zaken de benodigdheden en het broodnodige advies in te winnen. Zoals vanouds werden we hartelijk door Dries en zijn medewerkers ontvangen en hebben we prettig kunnen filosoferen over mogelijke verbeteringen aan de WAW. Dries liet mij een extra kettingafscherming zien die naast het achterwiel geplaatst kan worden. Voorts toonde hij een kettingscherm dat maakt dat je nu ook met je goede kleren kunt fietsen. Beide items waren snel besteld en afgesproken werd dat Dries ze mee zou brengen naar de Oliebollentocht eind december.

Voorafgaand aan de Oliebollentocht is, zoals gezegd, de elektriche installatie onder handen genomen. Aan de achterlichten, die ook al als knipperlichten functioneerden, is een remlichtfunctie toegevoegd. Bij het bedienen van de rem gaan de beide ledstrips op volle sterkte branden, in normaal achterlicht bedrijf branden ze gedimd (met een stroomverbruik van slechts 40 mA). De schakelelektronica is compleet verniewd en in een soort broodtrommeltje ondergebracht onder het zitje. De schakelaars op de stuurhendel zijn allemaal vernieuwd, alsmede alle bekabeling en de voorste knipperlichten (nu 3W leds). Feitelijk is daarmee de gehele installatie nu door mijzelf uitgedacht en ingebouwd, dus mochten er in de toekomst onverhoopt problemen optreden dan kan ik ze zelf ook oplossen.

De focus lag op het zo veel mogelijk reduceren van het stroomverbruik. De oude lichtinstallatie (voor 2 luxeon LED's en achter 2 LED strips) consumeerde zo'n 800 mA. Hiervan werd 150 mA door de op volle sterkte brandende LED strips verbruikt, terwijl het restant door de luxeons werd verbruikt. De huidige voorlampen zijn Q5 powerleds in een standaard zaklampbehuizing afkomstig van Dealextreme in Hongkong. De lampjes zijn spotgoedkoop (10 Euro per stuk) en geven veel meer licht dan de Luxeons. Ik heb ze traploos dimbaar gemaakt, middels een potmeter, en zelfs in de laagste stand kun je er goed mee zien. In de hoogste stand wordt het licht bijna intimiderend. Toeteren is niet meer nodig, voorgangers merken nu aan het lichtschijnsel dat je ze gaat inhalen. In de laagste stand is het stroomverbruik slechts 110 mA. Tezamen met de gedimde LED strips zit je dan maar op 150 mA. Met een accu van 7200mAh kun je dus wel eventjes vooruit. Met de koplampen op de maximale stand is het stroomverbruik ongeveer vergelijkbaar met de oude situatie (rond 800 mA), echter de ervaring leert dat die stand eigenlijk nauwelijks nodig is.

Het hele setje (koplampen, achterlichten, knipperlichten voor, knipperlichten op de spiegels en de schakelelektronica) kost “slechts“ rond de 120 Euro aan materiaal. Met de nodige uurtjes (in)bouwtijd heb je dan een perfect werkende verlichting waarmee je zelf optimaal kunt zien, maar waarmee je daarnaast ook je medeweggebruikers van dienst bent (knipperlicht op 3 plaatsen en remlicht). Ik heb er tijdens de oliebollentocht diverse lovende commentaren op gekregen en binnenkort zal ik op in de zelfbouwhoek van ligfiets.net het hele setje verder uit de doeken doen.

Ook de stuurinrichting is aangepakt. De orginele parallelbesturing met ongedeelde stuurstang had als grootste nadeel dat er bij het inveren van de voorwielen toespoor ontstond. Over het stuurgedrag heb ik nooit te klagen gehad, ondanks dat het oude stuursysteem geen Ackermann compensatie kende. Het nieuwe stuursysteem heeft dat allemaal wel en door wat te spelen met de geometrie van de diverse onderdelen heb ik bovendien de (toch al vrij kleine) draaicikel nog verder kunnen verkleinen. Voor het uitlijnen heb ik twee laserwaterpassen verbouwd en er is nu dus sprake van een “laser“ uitgelijnde WAW.

Voor de -overigens zeer geslaagde- Oliebollentocht is de WAW even van zolder gehaald om er daarna weer terug te keren voor het herstellen van de zijwand. Er zat een soort barst in het laminaat waardoor de sterkte uit de zijwand weg was. Ik heb daarom aan de binnenkant een extra laag kevlar doek ingelamineerd en tevens nog wat andere beschadigde plekjes aangepakt. Onder andere de kap waarin wat scheuren zaten, doordat ik die een tweetal keren van de fiets heb laten waaien en de staart (tak tussen wiel en staartdeel). Het lamineren verliep perfect en aldus was er een prima basis gelegd voor het verdere schadeherstel.

Om mijn werk waren de mannen van de Schadeafdeling te porren om de WAW van buiten weer helemaal strak te maken. Echter door ziekte van de betrokkenen liep e.e.a. niet zo snel als gehoopt. Aan de ander kant voelde ik mijzelf nog steeds niet top en hield ook het weer niet over (hoeveel sneeuwdagen hebben we wel niet gehad?). Uiteindelijk was de fiets begin maart weer strak gemaakt en compleet in de huiskleur van mijn werkgever gespoten: verkeersblauw RAL 5017. Oorspronkelijk was het de bedoeling de fiets in de huisstijl van mijn werkgever om te toveren, echter daar werd later vanaf gezien. Dat maakte de weg vrij voor een volledig vrij ontwerp van bestickering. Onderstaand het eindresultaat, dat er, al zeg ik het zelf, mag wezen..... (zie de Gallerie “WAW022 nieuwe stijl“ voor meer foto's).

Ondertussen zijn we bijna een half jaar verder en is het zomerseizoen in aantocht. De blaadjes komen weer aan de bomen, de baby eendjes zwemmen in de sloot en de pollen vliegen weer door de lucht. En ook de zon kijkt weer goed om de hoek.

Uiteindelijk heeft de installatie het eerste jaar net iets meer dan 3500 kWh opgebracht, dankzij een fikse eindspurt. Wat dat aangaat was het eerste jaar met 1000 kWh/kWp ver boven verwachting. Nu in april 2010 loopt de teller ook al weer hard op. De geprognotiseerde maandopbrengst is al weer enkele dagen geleden reeds gepaseerd en deze maand lijkt op een daverend record af te stevenen, gezien het feit dat we nu al 17 procent meeropbrengst hebben en het weer de komende dagen gunstig lijkt te blijven. Op 17 april werd het dagrecord dat dateerde van 18 april vorig jaar net aan gebroken: 21,34 kWh. Is het toeval dat dat precies een dag was dat de vliegtuigen vanwege de vulkaanuitbarsting in IJsland niet vlogen? De hele dag een prachtige strakblauwe lucht, zonder een enkele vliegtuigstreep!

Een klein dompertje op alle feestvreugde was de constatering dat de prijs van zonnepanelen het afgelopen jaar enorm gedaald is. Er is zo'n 40 procent van de prijs afgegaan, waardoor ik zelfs durf te stellen dat zonnepanelen nu zelfs zonder subsidie interessant beginnen te worden. Achteraf gezien hadden we beter kunnen wachten met de aanschaf van de panelen (in de eerste SDE subsidieronde had je volgens mij iets van maximaal 4 jaar de tijd om je installatie op te leveren), maar de panelen waren een lang gekoesterde droom die we snel wilden laten uitkomen. Bovendien waren de paneelprijzen in 2008 net als de jaren daarvoor niet of nauwelijks in prijs gedaald. Dus waarom wachten? Tja, als je alles van tevoren weet...

Aan de andere kant, we komen er geenszins op te kort en ondertussen hebben we een heel jaarverbruik aan stroom duurzaam geproduceerd en dat vergoed alles.

In een maand waarin het alleen maar lijkt regenen en de zonnestroominstallatie laagterecord naar laagterecord scoort (op 18 november werd er slechts 0,25 kWh geproduceerd.....) toch maar even een tussenstand voor wat betreft de geproduceerde energie: 3050 kWh vanaf de start op 11 maart van dit jaar. De komende maanden zal de opbrengst vrij beperkt zijn, maar over het hele eerst jaar verwacht ik op ruim 3400 kWh terecht te komen, wat dan betekent dat circa 75 procent van ons totale energieverbruik gedekt werd door de opbrengst van de panelen. Hierbij moet wel aangetekend worden dat het een extreem zonnig jaar is geweest (tot deze maand dan), met gemiddeld een dikke 20 procent hogere opbrengst dan in een gemiddeld jaar.

Tja, het moest er natuurlijk een keer van komen. Na iets meer dan 18.000 kilometer ging het uitgerekend in de ochtend van vrijdag de 13e november even flink mis. Onderweg naar het werk was ik in de druilregen flink aan het doortrappen in Amsterdam. Vanwege werkzaamheden in het Vondelpark had ik een andere route gekozen en kwam ik in de Zeilstraat terecht, een drukke verkeersader waar ook de tram doorheen rijdt. Met een gangetje van rond de 33 km/h wilde ik een fietster inhalen die op haar beurt om een paar geparkeerde auto's heen reed. Om haar ruim te kunnen passeren moest ik gedeeltelijk de trambaan op. Dit heb ik wel vaker gedaan, maar - achteraf gezien - niet met deze snelheid. Bij het weer terugsturen naar de rijbaan ging het echter gruwelijk mis. Ik ging in 1 keer compleet dwars (de achterkant van de WAW haalde me zogezegd in) en daardoor kapseisde de WAW op de linkerkant. Draaiend, schurend en tollend kwam ik meters verder half op de stoeprand tot stilstand.

Al snel was ik uit de WAW gekropen (de kap was door de klap losgerukt) en kon ik gelukkig constateren dat ik niets en niemand meegenomen had in mijn crash. De fietster en een automobilist die achter mij reed stopten en leken nog meer geschrokken dan ik. De schade aan mijzelf viel mee; alleen een wat beurse bovenarm en een klein schaafwondje op mijn schouder. Ook de WAW is op wat flinke krasschade na redelijk goed uit de strijd gekomen. Geen echt structurele schade aan body en wielen en na het weer terugplaatsen van mijn lichtaccu en het er weer omleggen van mijn ketting kon ik mijn weg gewoon vervolgen. Wel met de schrik in de benen natuurlijk en een lichte deuk in het vertrouwen in wat er allemaal wel niet mogelijk is met de WAW. Noot eerder ben ik door de fiets op een dergelijke manier verrast. Wel vaker heb ik momentjes meegemaakt, maar was dan altijd in staat om nog te reageren. Niet deze keer dus, maar dat zal alles met die verdomde tramrails te maken hebben gehad. Hoeveel ongelukjes zullen hier op jaarbasis wel niet mee plaatsvinden in een stad als Amsterdam?

Maar eind goed al goed; ik heb mijn lesje weer geleerd (toch maar wat rustiger rijden) en tegelijkertijd is het een mooie aanleiding om de WAW eens rondom op te knappen. In de loop der tijd heeft het intensieve gebruik toch zo zijn sporen nagelaten.

Een lang gekoesterde wens is ten uitvoer gebracht. De WAW is de Afsluitdijk over geweest. Voor de meivakantie hadden we voor een week een huisje in Makkum geboekt. Dit plaatsje ligt in Friesland, een kilometer of vijf onder de kop van de afluitdijk aan het IJsselmeer. Op vrijdag 24 april ben ik om 12:15 van huis vertrokken voor de rit naar Makkum. Vooraf had ik via Google Earth de hele route uitgestippeld en naar mijn PDA gedownload. Keurig netjes kreeg ik steeds op tijd informatie over welke richting ik uit moest sturen. Na 102 km fietsen door Noord-Holland, onder een stralende zon en met de wind in de rug, werd de afsluitdijk bereikt. Wat tijdens het rijden op de dijk jammer is, is dat de Waddenzee niet zichtbaar is. Alleen bij het momument is deze zichtbaar. Het was daar trouwens erg druk en tijdens een korte stop aldaar werd de WAW uitgebreid bewonderd. Op het fietspad was het overigens erg rustig. Ik ben slechts 1 brommertje tegengekomen. Uiteindelijk bereikte ik om 17:30 uur ons huisje in Makkum. In totaal 141 kilometer in 5 uur en een kwartier. In totaal had ik 45 minuten stilgestaan/gepauzeerd, wat betekent dat het “bewogen” gemiddelde rond de 31,5 km/h lag. Hiervoor moet je op de doorgaande stukken vrijwel continu zo rond de 35 km per uur fietsen. Op een wat pijnlijk achterwerk na is deze rit me prima bevallen. Zeker voor herhaling vatbaar, want het geeft best voldoening om zo'n eind weg te trappen.

Precies een week later, op vrijdag 1 mei, was het tijd voor de terugreis. Om 8:45 vertrokken voor de eerste 30 kilometer naar Stavoren. Aldaar met de boot over naar Enkhuizen (10:05-11:40). Vanaf Enkhuizen de dijk over naar Lelystad en dan langs het Veluwemeer naar Almere. Wederom prachtig fietsweer!! Op de dijk aan de Enkhuizense kant hingen complete wolken met mugjes. Gelukkig biedt de velomobiel, zeker met mijn cockpit ruitje, behoorlijk wat bescherming tegen die beestjes. Na in totaal 109 km fietsen was ik, samen met enkele honderden meegereisde -deels dode- mugjes, rond 14:00 uur weer thuis. Een gemiddelde “bewogen“ snelheid van dit keer bijna 33,5 km/h. Waanzinnig hoe snel je zoveel kilometers kunt wegtrappen in een velomobiel.

De totaalstand van de WAW staat nu op bijna 15.500 km. En de paneeltjes hebben tot nu toe ons electriciteitsverbruik ruim gedekt. Er is al bijna 700 kWh aan schone electriciteit geproduceerd en we zijn nog niet eens twee maanden onderweg....

Afgelopen woensdag op 1 april 2009 was de officiele start van onze 15 jarige subsidieperiode. De 213 kWh die in maart zijn opgewekt vallen dus nog buiten de subsidieregeling, waardoor we daarvan alleen de “vermeden inkoop” van stroom bij de Nuon in de pocket houden. Het was trouwens een behoorlijk zonnige maart (vooral vanaf het moment dat onze installatie in bedrijf gesteld werd), wat er voor zorgde dat de installatie boven verwachting gedraaid heeft. Op basis van gegevens die ik heb ingegeven op http://re.jrc.ec.europa.eu/pvgis/apps3/pvest.php zou je mogen verwachten dat er gem. per dag 7,7 kWh geproduceerd zou worden. In de praktijk kwam de opbrengst op gemidddeld 10,6 kWh. Een meerproductie van liefst 38 procent.  

De afgelopen dagen was het trouwens ook niet verkeerd: op de eerste subsidiedag werd met 20,86 kWh direct een nieuw dagrecord gezet. De dag erna was goed voor 20,32 kWh en gisteren werd 17,86 gescoord. Het mooie is dat je aan de hand van de daggrafieken ook iets kunt roepen over de zonnekracht. Alledrie de dagen was het vrijwel onbewolkt, maar vooral gisteren hing een lichte waas in de lucht. Dit had direct een 15 procent lagere opbrengst tot gevolg. In de gallery zonnestroom is een grafiek te zien waarop dit duidelijk naar voren komt.

Middels de hierboven genoemde site is tevens te bepalen wat de zonne-instraling gedurende de dag is. Ik heb in de gallery tevens een grafiek opgenomen met het geprognotiseerde AC vermogen dat in een bepaalde maand op een bepaald tijdstip van de dag teruggeleverd kan worden aan het net. De grafieken zijn afgetopt op 3000 Watt, aangezien dat het maximum AC vermogen is dat onze SunnyBoy 3000 kan leveren. 

Verder ben ik natuurlijk erg benieuwd naar het maximum aantal kWh dat op 1 dag gegenereerd zou kunnen worden. Op basis van wat berekeningen schat ik in dat een kleine 23 kWh mogelijk zou moeten zijn op een topdag in de maand mei. 

Het was even wat puzzelen, maar uiteindelijk is het toch gelukt om de gegevens van onze eigen zonnestroomfabriek beschikbaar te krijgen op internet. De vraag is nog even hoe vaak ik de gegevens ga refreshen.

De Sunny Beam, die om de paar seconden info ontvangt van de omvormer, dient aan de PC gekoppeld te zijn middels USB. Vervolgens wordt middels de SunnyDataControl software de data uit de Sunny Beam periodiek weggeschreven naar een aantal Excel-files. In deze Excel files wordt ook de momentane opbrengst vastgelegd, maar helaas wel met intervallen van 10 minuten. Vervolgens kun je deze Excelfiles weer benaderen middels de SunnyReport software. Hiermee wordt de Excel info in grafiekjes en tabelletjes gepresenteerd. Dat hele spul wordt dan vervolgens weer periodiek geupload naar het internet.

Als je alle intervallen redelijk kort instelt dan kun je de opbrengst bijna realtime volgen. Bijna, want zoals gezegd worden alle gegevens steeds per 10 minuten getotaliseerd. Probleem is echter dat de eigen PC continu aan moet staan en als die vol in gebruik is kost dat al gauw een 140W. Waarschijnlijk ga de PC niet specifiek voor deze taak aanzetten en zal er dus alleen realtime data beschikbaar zijn als ik de PC aan heb staan..

De opbrengstgegevens zijn terug te vinden op:  http://www.xs4all.nl/~linerwin/PVLangeWetering/

Is het nou toeval dat de zon steeds vaker schijnt sinds we de panelen in gebruik hebben genomen? Dat zal wel,  maar het is wel leuk om direct met record op record te beginnen. Vandaag was de eerste dag waarop de volle potentie van ons systeem zich toonde: de Sunny Beam toonde aan het eind van de dag een nagenoeg perfect klokvormig diagram. Om circa 7:30 ontwaakten de panelen uit hun (koude) slaap en na korte tijd begon het vermogen zich gestaag op te bouwen.Om 10:00 uur (toen lag het vermogen al boven de 1,5 kW) kwam er schijnbaar wat dunne bewolking over, waardoor het vermogen een half uurtje ietsjes achterbleef. Om half elf echter al boven de 2 kW. Tussen 12:00 en 14:00 werd vrijwel constant het topvermogen van circa 2,9 kW geleverd, waarna het vermogen zich vanaf die tijd weer langzaam ging afbouwen (om 16:00 uur nog 2,0 kW en vlak voor 18:00 uur nog 1 kW). Om 18:30 is het feest nagenoeg voorbij en kort daarna konden de panelen van hun welverdiende rust gaan genieten. Eindresultaat: 19,98 kWh. Voor morgen wordt wederom stralend weer voorspeld en als dan het ochtenddipje wegblijft dan wordt de 20kWh grens wellicht overschreden. Alles bij elkaar staat de teller na 9 volle dagen op 93,29 kWh die de Nuon minder gaat verdienen dit jaar (en die dus bij ons in de pocket blijven). Een fotootje van de opbrengst van vandaag is terug te vinden in de gallery “zonnestroom“. 

Tja, en is dat nu naar verwachting of niet? Waar moet je je aan spiegelen als beginnende zonnestroomproducent? In ieder geval matcht de opbrengst van de Sunny Beam goed met die van de brutoproductiemeter, die op dit moment 94 kWh langs heeft zien komen (die registreert dus zelfs ietsjes meer dan de Sunny Beam). Ik ga er derhalve vanuit dat de door de Sunny Beam gemeten opbrengst overeenkomt met de werkelijkheid.

Kijkend naar enkele conculega's die het SDE avontuur tot nu toe hebben volbracht (we zijn immers allemaal geregistreerde zonnestroomproducenten) moet je constateren dat sommigen het heel erg mooi voor elkaar hebben en je zelfs online tonen wat er in hun fabriek allemaal gebeurt. Zie bijvoorbeeld: http://home.hccnet.nl/deejee/, http://zon.wieggers.org/ en http://zon.ouweneel.org/ . Kijkend naar hun gegevens blijkt dat zaken als orientatie, dakhoek en eventuele beschaduwing een behoorlijke impact kunnen hebben op de uiteindelijke opbrengst. Naast onderling afwijkende bedrijfscondities kan het weer natuurlijk ook een grote invloed hebben. Maar vandaag (de dag overigens dat de lente begon) was een perfecte dag om de genoemde installaties eens te vergelijken met de onze, want geheel Nederland was vrijwel de gehele dag onbewolkt. Dan is te zien hoe veel mazzel wij hebben met ons dak.

Binnen de familie lopen er nu elke dag weddenschappen over hoe hoog de dagproductie zal gaan uitvallen en er kan ondertussen ook ingezet worden op de maximale dagproductie in de loop van het verdere jaar. Zal het mogelijk zijn om meer dan 25 kWh op 1 dag te scoren??

Een tijd lang geen berichten op deze blog. Echter de daawerkelijke realisatie van onze eigen zonnestroomfabriek waar ik eerder over vertelde mag niet onvermeld blijven. Op woensdag 11 maart 2009 om 16:15 was het eindelijk zover; de schakelaar van de omvormer werd omgezet en de panelen konden de eerste stroom gaan leveren. Hier is echter wel het nodige aan vooraf gegaan.....

Wat vooraf ging:

Al toen we in 2005 ons huidige huis kochten speelden we met de gedachte om ooit het hele dak aan de achterkant van ons huis “vol te gooien met zonnepanelen“. Toch weerhield de lange terugverdientijd ons ervan om hierin direct al te investeren. Liever dus wachten op hopelijk een nieuwe subsidieregeling. We schrijven vervolgens begin 2008. Er is een nieuwe stimuleringsregeling voor particuliere zonnestroom in de maak, genaamd SDE (Stimulering Duurzame Energieproductie) en uitgevoerd door SenterNovem.

Eind maart heb ik een info bijeenkomst van SenterNovem in Utrecht bezocht en vervolgens besloten mij in te schrijven voor de subsidieregeling. De bijeenkomst maakte duidelijk dat men er weer in geslaagd is de werkgelegenheid van velen veilig te stellen door de absurde buredaucratische manier van subsidieverstrekking. Naast Senter Novem zijn er nog diverse andere partijen betrokken bij de realisatie en monitoring van de subsidieregeling: zo zijn daar de netbeheerder (in ons geval Continuon, thans Liander geheten). Via hen moet de benodigde brutoproductiemeter, die de exacte productie van de installatie meet, worden besteld. Tevens zijn zij degene die formeel toestemming moeten verlenen voor het terugleveren van stroom aan het net. De netbeheerder besteed het plaatsen van de brutoproductiemeter weer uit aan een installatiebedrijf. Vervolgens heb je nog te maken met Certiq, de organisatie waar producenten van groene stroom geregistreerd staan. Zij geven de zogenaamde groencerficaten uit, het “bewijs” dat de door ons geproduceerde electriciteit een duurzame oorsprong heeft. 

Als vervolgens de hele installatie geplaatst is dien je een voorschotformulier naar Senter Novem te sturen. Als het goed is wordt er dan maandelijks 80 procent van de gemaximaliseerde maandproductie (de max productie wordt berekend door uit te gaan van 850 vollasturen per jaar. Ze gaan er dus van uit dat je per kWp geinstalleerd vermogen per jaar 850 kWh aan stroom opwekt) aan je uitgekeerd. Uiteindelijk zal er dan nog 1 keer per jaar een jaarafrekening volgen. Wat een omslachtige manier van subsidieverstrekking! Er zijn nu allerlei partijen die leuk geld verdienen aan deze hele poespas: Liander voor het plaatsen van de brutoproductiemeter (87,26) en de jaarlijkse huur van de brutoproductiemeter (29,12). Gelukkig is eind oktober 2008 in de 2e kamer een stokje gestoken voor de verplichte vervanging van aloude Ferraris draaistroommeter, want anders hadden ze voor die metervervanging 77,35 extra opgestreken. Bij Certiq mag je eenmalig 29,75 aan inschrijfgeld betalen en daarna jaarlijks 29,75 (ofschoon men nu in Den Haag ook bezig lijkt te zijn om voor dit laatste een stokje te steken).

Moet je nagaan: Gedurende de subsidieperiode (15 jaar) verdienen deze partijen circa 1000,- Euro aan het hele gebeuren (Liander 524,06 en Certiq 476,-).  En dan heb ik het nog niet eens gehad over de verplichte aanpassing van de meterkast om de brutoproductiemeter te kunnen plaatsen: aanleggen aparte groep, plaatsen extra meterbord en het plaatsen van een extra lastscheider. We hebben dit in eigen beheer gedaan waardoor we alleen materiaalkosten hadden (resp. circa 13,- , 48,- en 20,-). Alles bij elkaar reden temeer om voor een zo groot mogelijke installatie te gaan (3,5 kWp), want als je zou kiezen voor de ondergrens van de subsidieregeling (0,6 kWp) dan kost de regeling je op termijn mogelijk zelfs geld (de hoogte van de subsidie van je SenterNovem krijgt is afhankelijk van de gemiddelde stroomprijs; wordt de stroomprijs hoger dan wordt het subsidiebedrag navenant lager. Voor degegen die in de regeling van 2008 zijn ingestapt is het totaalbedrag van geniddelde energieprijs en aanvullende subsidie door Senter Novem vastgesteld op 56,4 cent per opgewekte kWh. Dit totaalbedrag wordt voor de looptijd van deregeling (15 jaar) geggarandeerd. De gemiddelde stroomprijs wordt echter jaarlijks opnieuw vastgesteld en het zou me niet verbazen als voor het einde van de looptijd het aanvullende subsidiebedrag tot 0 is teruggelopen. En als je dan met je subsidie ook deze vaste kosten eerst moet terugverdienen dan schiet het niet echt op.

Waarom geen simpele aanschafsubsidie, waardoor je de bovendien het grootste bezwaar van potentiele zonnestroomproducenten wegneemt, te weten de forse initiele investering van richting de 20.000,- Euro voor een volledig geinstalleerd 3500 Wp systeem. Maar ja, iets is beter dan niets, dus ben ik er toch maar aan begonnen........

Even een chronologisch overzicht van alles wat ik heb ondernomen om te komen tot de oplevering van de installatie:

• 26 maart 2008: bezoek SDE informatie avond Senter Novem in Utrecht
• 31 maart 2008: Sudsidieaanvraagformulier ingediend bij Senter Novem
• 6 juni 2008: schriftelijke bevestiging van SenterNovem dat de aanvraag daadwerkelijk in behandeling genomen zou worden
• Juni 2008: diverse leveranciers van installaties verzocht om offertes uit te brengen
• 29 augustus 2008: Posititieve beschikking SenterNovem ontvangen
• 30 augustus: middels website contact gelegd met Continuon aangaande plaatsing brutoproductiemeter
• 16 september 2008: Offerte van Continuon ontvangen voor plaatsing brutoproductiemeter en vervanging Ferrarismeter
• 17 september 2009: Offerte ondertekend retour gestuurd naar Continuon
• September 2009: benodigdheden meterkastaanpassing besteld
• 21 september 2008: Per e-mail bij SenterNovem om verschuiving startdatum subsidie gevraagd (stond op 1/08/08, verschoven naar 01/01/09)
• Oktober 2008: a.h.v aanbiedingen uit juni een shortlist samengesteld en drie overgebleven leveranciers om nieuwe offerte gevraagd
• 10 oktober: Bevestingsbrief Continuon ontvangen tezamen met beschrijving van noodzakelijke meterkastaanpassingen 
• 15 oktober 2008: Herinneringsmail aan SenterNovem aangaande gewijzigde startdatum, geen reactie ontvangen.
• 23 oktober 2008: Meterkastaanpassing gereed en gereedmeldingsverklaring betreffende de meterkastaanpassingen aan Continuon verstuurd.
• 23 oktober 2008: Definitieve systeemkeuze bepaald en ondertekende opdrachtbevestiging naar leverancier opgestuurd.
• 24 oktober 2008: 2e herinneringsmail Senter Novem t.a.v. gewijzigde startdatum
• 27 oktober 2008: ontvangstbevestiging SenterNovem van tweede herinneringsmail, echter nog geen bevestiging aanpassing startdatum
• 1 november 2008: Bij Continuon de vervanging van de Ferraris draaistroommeter afbesteld ivm uitspraak hieromtrent in 2e kamer.
• 7 december 2008: Mail naar Continuon/Liander met vraag waar de meter blijft
• 8 december 2008: Reactie van Liander: er zijn achterstanden, maar “uiterlijk binnen een maand plaatsing van de meter“
• 12 december 2008: Bij leverancier installatie gevraagd naar leverdatum installatie (geen reactie op ontvangen)
• 24 december 2008: Wederom verzoek tot verplaatsing van startdatum (nu naar 1 april 2009). Van vorige verschuiving nog steeds geen bevestiging ontvangen!
• Januari 2009: Diverse mailtjes naar leverancier installatie betreffende levertermijn, pas na dreigen met cancellen opdracht een reactie: 23 januari zal uitlevering plaatshebben
• 12 januari 2009: Weer een mail naar Liander: “waar blijft nu die meter?“
• 16 januari 2009: Nog geen reactie Liander, dus weer een mailtje
• 21 januari 2009: Nog steeds geen reactie, dus nu officieel een klacht ingediend via de website (waar ze aangeven dat er ALTIJD binnen twee weken wordt gereageerd)
• 23 januari 2009: Levering installatie, echter verkeerde omvormer, ontbrekende verlengkabels en ontbrekende Sunny Beam uitleesapparaat
• 5 februari 2009: Nog steeds geen reactie Liander, uiteindelijk nog 1 keer een wanhoopsmailtje gestuurd: “HELP, is daar iemand???“
• 6 februari 2009: Eindelijk telefonisch bericht van Liander, het installatiebedrijf zal zeer binnenkort afspraak maken
• 10 februari 2009: Schriftelijke bevestiging van SenterNovem betreffende gewijzigde startdatum (1 april 2009), eindelijk na 9 weken!
• 18 februari 2009: Plaatsing van brutoproductiemeter. Vervanging Ferrarismeter tegengehouden, afbestelling was niet aan monteur doorgegeven!
• Februari 2009: Weer diverse mails naar leverancier installatie betreffende omwisseling omvormer en leveren ontbrekende delen
• 21 februari 2009: Proefmontage dakhaken en bepaling verdere benodigdheden (RVS schroeven, extra panlatten en ty-raps) 
• 25 februari: Completering installatie door leverancier en levering juiste omvormer
• Begin maart: Plaatsing dakhaken en montagerails en installatie omvormer 
• 4 maart 2009: aanmelding bij Certiq (middels online inschrijfmogelijkheid)
• 11 maart 2009 daadwerkelijke montage van de panelen en ingebruikname installatie
• EINDELIJK !!

Zoals je duidelijk zal zijn zul je over het nodigde geduld, incasseringsvermogen en doorzettingsvermogen moeten beschikken om dit alles tot een goed einde te brengen. Echter als je de boel dan definitief aansluit en je meter direct hard achteruit ziet lopen (actuele vermogen om 16:15 uur bedroeg 2,1 kW) dan weet je waarvoor je het allemaal doet. Wat een uitvinding!! Volledig schoon en volledig stil draagt de eigen zonnestroomfabriek een steentje bij aan een duurzamere wereld.  

De productie-installatie:

Uiteindelijk heb ik gekozen voor de onderstaande configuratie:

Een installatie dus met het maximum toegestaan vermogen (3500 Wp) in het kader van de in 2008 gestarte SDE subsidie. Ons huis heeft aan de achterzijde een ideaal dak om de panelen te plaatsen. De dakhoek is met circa 48 graden weliswaar iets steiler dan het ideaal, maar de orientatie t.o.v. van de zon is wel nagenoeg optimaal: 190 graden Azimut (Vanuit het Zuiden dus 10 graden naar het Westen). Volgens het instralingsdiagram (zie Gallery “Zonnestroom”) zou je dan circa 97 procent van de maximale opbrengst van een vaste opstelling moeten kunnen scoren.

Het installeren van het geheel hebben we uiteindelijk helemaal zelf voor onze rekening genomen. Een leuke en leerzame klus die uiteindelijk erg veel voldoening heeft opgeleverd. Bijkomend voordeel is dat je het helemaal naar je eigen zin en volgens de door jouw gewenste kwaliteitsstandaard kunt uitvoeren. In de hierboven genoemde gallery heb ik de nodige foto's van ons systeem bijgesloten.

Ondertussen heeft het systeem zijn eerste 18 kWh aan stroom geleverd en hoop ik dat er nog heel gaan volgen......

P.S.
Met de WAW gaat alles ook nog goed, al heeft ie de laatste paar weken stilgestaan voor het broodnodige onderhoud (de overmatig grote hoeveelheid pekel van afgelopen winter had een verwoestende werking op ketting en tandwielen). Gezien het werk aan de zonnepanelen hebben de onderhoudswerkzaamheden aan de fiets even op het tweede plan gestaan, maar ik hoop de fiets van het weekend weer helemaal op orde te hebben (incl een spatbord boven het achterwiel om de vocht- en vuilbelasting van de derailleur, freewheel en ketting te verminderen). De totaalstand bedraagt ondertussen een kleine 15000 kilometer.

De vakantie is voor ons gezinnetje ondertussen aangebroken. Dit betekent dat de WAW ook zijn broodnodige rust gaat krijgen. Niet als het aan mij ligt, maar van “moeders” dient de fiets thuis te blijven. Ikzelf had 'em wel mee willen nemen op vakantie (we blijven in Nederland), maar Kollum in het Noorden van Friesland is wel erg ver fietsen....

Op zich kan wat rust geen kwaad want de WAW heeft behoorlijk wat kilometers afgelegd de laatste tijd. Liefst 21x op rij ben ik met de velomobiel naar het werk geweest. De laatste keer dat de Prius Amsterdam West heeft gezien is ergens halverwege mei geweest. 1240 km woon-werk aan een stuk dus, waarvan circa 890 km in juni. Al met al in 2 maanden tijd slechts 3 keer met de auto naar het werk geweest (alledrie de keren in mei). Lekker bezig dus.....

Nu eerst maar op vakantie. Na de vakantie aan de slag met het verder verduurzamen van onze huishouding. Er is nu met de velomobiel en de Prius een fikse reductie tot stand gebracht van het energieverbruik dat met Vervoer te maken heeft (met als bij de meeste andere gezinnen ging daarin ook bij ons circa de helft van ons directe energieverbruik zitten; dus net zoveel als gas en electra samen!). De grootste winst is hiermee dus al binnen. Tijd dus om ook op de kleintjes te gaan letten.

In 2006 is de ketel door een HR exemplaar vervangen en nu is het dan tijd om op het gebied van electricteit te gaan scoren. Het waterbed is onlangs de deur uitgedaan, net als diverse dagelijks brandende GU10 halogeenlampen (deels vervangen door Megamann dimbare spaarlampen en deels door Powerled spots). Tevens is de ventilator van het ventrale ventilatiesysteem vervangen door een energiezuinig exemplaar (Itho eco-fan).

De volgende stap is het installeren van zonnepanelen. Als het goed is ontvangen we een dezer dagen bericht van Senter Novem dat onze subsidieaanvraag is gehonoreerd. Dat zal het startsein zijn om het in de regelgeving gemaximaliseerde vermogen van 3500 Wpiek op het dak te gooien. Zouden we op jaarbasis ongeveer 3000 kWh schone energie mee moeten gaan produceren. Een forse investering (een kleine 20.000 Euries), maar in tegenstelling tot een auto gaat deze investering zich vanaf dag 1 terugbetalen. Met de subsidieregeling is het spul gegarandeerd na een kleine 15 jaar terugverdiend en vanaf dat moment gaat de installatie zelfs geld opleveren in de vorm van een forse besparing op de jaarlijkse energierekening (die tegen die tijd waarschijnlijk tot onvoorstelbare hoogte gestegen zal zijn....).

Als laatste dan nog een zonneboiler (komt geloof ik ook weer subsidie voor) en dan kunnen we met recht zeggen dat we lekker bezig zijn.

Totaal met WAW 11715 km gereden.

Er is al weer aardig wat tijd verstreken sinds de laatste Post. Ik merk echter dat mijn blog maar zeer weinig gelezen wordt en dat motiveert niet echt om regelmatig een nieuw stukje te schrijven. Maar aangezien ik het voor mezelf ook als een soort naslagwerk gebruik, is het tijd om weer wat ervaringen op te schrijven. 

Na de klapband vlak voor de 10.000 km heb ik voor Primo Comet kevlar bandjes gemonteerd. Volgens mij zijn die bandjes redelijk snel, maar dan moet je ze wel goed op druk houden. Na een paar ritjes had ik echter al mijn eerste lekke band te pakken. Gelukkig bleek dit niet aan het bandje zelf te liggen. De oorzaak was gelegen in het velglint... De wieltjes zijn uitgevoerd met een plaklint dat na verloop van tijd dusdanig uitgehard bleek te zijn dat een opstaand puntje in de binnenband een minuscuul gaatje had veroorzaakt. Velglinten dus maar vervangen door de vertrouwde rubberen exemplaren.  

Verder beginnen de spaken in het BionX wiel wederom weer op te spelen. De nieuwe spaken breken nu niet aan de naafkant, maar aan de velgkant. Het spaakpatroon is (noogedwongen) zodanig ongunstig dat de spaken geknikt in de spaaknippel geschroefd zitten. Drie spaken hebben ondertussen de geest gegeven en ik ben bang dat het daarbij niet gaat blijven. Ik heb ze steeds direct na constatering vervangen echter ik had maar twee nieuwe reservespaken en ben nu dus noodgedwongen ook weer oude spaken aan het monteren.

Al met al maakt dit dat ik op termijn gedwongen zal worden om weer een ander achterwiel te gaan monteren. Mogelijk dat ik dan een Nuvinci naaf ga overwegen. Dat lijkt me wel wat. Enige twijfel die ik heb is hoe het gesteld is met het rendement van zo´n naaf. Ik hoop dat hier binnenkort eens door iemand onderzoek naar gedaan wordt.

Verder is er nog nieuws te melden over de claxon. Ik maakte altijd gebruik van een bromfiets claxon, echter daar werd vaak niet erg op gereageerd. Te vaak werd het geluid niet gehoord of wel gehoord maar voor kenisgeving aangenomen, met als resultaat dat men (denk ik) vaak toch schrok op het moment dat ik langszij kwam.

Sinds twee weken rijd ik nu rond met een sirene van een bromfietsalarm. Dit ding geeft een enorm hard en schel geluid. Resultaat is dat men nu wel achterom kijkt om te zien waar dat geluid vandaan komt. Perfect, want ik kan zien dat ik ben gezien en men schrikt nu zeker niet meer. Wel is het zaak om op enige afstand te claxonneren, want anders loopt men alsnog een rolberoerte op.  

De teller staat ondertussen op 11300 km. Al ruim drie weken geen fileleed meer meegemaakt, omdat ik elke dag met de WAW naar het werk ben gegaan. Wellicht door de vele kilometers die ik hierdoor maak is de fietsconditie momenteel prima. Dat betaalt zich ondermeer uit in hoge gemiddeldes. De ochtendritjes gaan nu vrijwel zonder uitzondering binnen het uur (tussen 30 en 31 km/h gemiddeld) en de terugweg vraagt meestal maar 55 minuten (32 km/h gem.).

Afgelopen donderdagmiddag zat het in de stad lekker mee; veel stoplichten op groen, waardoor ik de vaart er lekker in kon houden. Verder was het door het mindere weer een stuk rustiger dan de afgelopen weken. Resultaat hiervan was dat ik aan de rand van de stad (A10 viaduct over de Amstel) een gemiddelde van 30 op de klok had staan. Meestal gaan die eerste 8 kilometer met een gemiddelde van 27 per uur. Daar de wind ook nog eens schuin in de rug stond was het een uitgelezen mogelijkheid om een goede eindtijd te scoren.

Dus het gas erop en gaan met die banaan. Op de doorgaande stukken vrijwel continu 40 km/h of net daar boven. Het eindresultaat mocht er zijn. De 29560 meter werden afgelegd in 50 minuten en 42 seconden. Een gemiddelde snelheid van net geen 35 km/h. Het vorige record stond op ruim 53 minuten. Al met al moet de rit te doen zijn in minder dan 50 minuten, echter dan betekent het wel dat je je longen uit je lijf moet rijden en risico's moet gaan nemen om overla de snelheid erin te blijven houden.

Gisteren heb ik het terug voor mijn doen heel erg rustig aan gedaan (hartslag gemiddeld op 120) en dan nog ben ik in een kleine 56 minuten thuis. Zo zie je maar dat het met fietsen net zo is als met auto's, het kost onevenredig veel extra inspanning om net dat kleine beetje tijdwinst te boeken.

Totaal met WAW gereden: 11300 kilometer.

Eindelijk was het zover: de 10.000 km grens zou bereikt worden. Gisteren gekeken hoe het met de totaalstand stond en geconcludeerd dat precies in de laatste kilometer van mijn woon-werk ritje terug naar huis de 10.000 km volgemaakt zou worden.

Mijn fiets besloot het feest mee te vieren, maar was hier net iets te vroeg mee; een kilometer of vier voor huis hoorde ik een lichte knal, gevolgd door een hard gesis. Vervolgens begon de WAW naar rechts te trekken en raakte de gang er uit. Band plat.

Na een veilig plekje te hebben gezocht het rechtervoorwiel gedemonteerd en op zoek naar de oorzaak. De Schwalbe Racer bleek de geest te hebben gegeven; op een gedeelte van het loopvlak bleek de rubbertoplaag volledig versleten te zijn, en dan blijkt dat de onderliggende structuur (canvas?) niet echt sljtvast is. Tja, en dan te bedenken dat er afgelopen donderdag nog niet veel aan de hand leek te zijn; ik had toen het wieltje gedemonteerd om de spaken wat na te spannen. Bij die gelegenheid had ik zoiets van “het kan nog wel even”. 120 km later was het dus gebeurd met het bandje, dat precies 4000 kilometer dienst heeft gedaan.

Gelukkig ben ik op dit soort voorvallen voorbereid en na het plaatsen van een nieuwe binnenband en buitenband (Stelvio vouwbandje) kon ik na een minuut of tien mijn weg weer vervolgen om de 10.000 kilometer alsnog vol te maken. Na thuiskomst heb ik zowel rechts als linksvoor een Primo Comet bandje met kevlar brekerlaag gemonteerd. Met de Kevlar loze variant heb ik goede ervaringen gehad. Ben benieuwd wat deze gaan doen....

Het maandtotaal van maart is wederom volledig bij elkaar gereden met woon-werk ritjes. Eén van die ritjes was een heuse sneeuwrit op 25 maart; 's ochtends lag een een laagje van een paar centimeter waar ik me met de WAW doorheen moest ploegen. Nou dat viel niet mee zeg! Maar wat wil je ook met een velomobiel. Je moet maar liefst drie sporen trekken tegen één spoor met een normale fiets (ervan uitgaande dat je fiets goed spoort). Het is daarom net of je de hele weg zes zakken aardappelen achter je aan aan het trekken bent. Wel goed voor de conditie, niet voor de snelheid (nog geen 27 km/h gemiddeld). En ook niet voor de levensduur van je fiets (pekel!!).

Tijdens de laatste rit van de maand was het schijnbaar weer tijd voor een lekke band. Nog geen 5 kilometer onderweg (terug naar huis) begon de achterkant te zwabberen. Naast het Hilton is een school waar ik een rustig plekkie heb gezocht om de achterband te plakken. Probleem is dan dat het staartstuk gedemonteerd moet worden om toegang te krijgen tot het achterwiel. Nogal een bewerkelijk klusje, maar uiteindelijk viel de opgelopen vertraging nog mee. Na 32 minuten was het klusje geklaard en was ik weer onderweg.

Tja en dan ga je je afvragen wat je had kunnen doen om de lekke band te vermijden. Boosdoener was dit keer een stukje glas. Vragen die dan opkomen is waar ik het glasstukje opgepikt heb, waarom lag het daar, waarom het in staat was de brekerlaag te doorboren etc, etc. Gelukkig maar dat ik niet over elke aanval op 1 van mijn banden ga filosoferen, want getuige de sporen op die banden zou ik dan geen tijd meer hebben om over iets anders na te denken. Veelal loopt het met een sisser af en heel enkele keer heb je pech (en alsnog een sisser). Het was pas mijn tweede lekke achterband in bijna 10.000 kilometer....

Totaal met WAW gereden: 9705 kilometer. 

Afgelopen week ontving ik een mailtje van iemand die mijn WAW had zien staan op de photo weblog Phlog. Zie http://www.switchimage.com/phlog/phlog.html 

Zeer waarschijnlijk is de foto vorige week donderdag of vrijdag genomen, terwijl ik op de Stadionweg voor het stoplicht stond te wachten om rechtsaf de Beethovenstraat in te draaien. Ik heb er niets van gemerkt dat ik gekiekt werd, maar dat is niet zo vreemd, zoals hieronder is te lezen.

Onderstaand een stukje uit De Telegraaf van 1 augustus 2007 waarin aandacht werd gegeven aan de fotograaf achter de site Phlog:

“De gepensioneerde fotograaf Hans Arend de Wit struint de hele dag Amsterdam af en zet foto's van het dagelijkse leven op internet. Zijn pagina's zijn over de hele wereld een groot succes.

Op vrijdag 22 februari was het zover. Na ruim 4 maanden geduld oefenen was het tijd om de nieuwe Prius op te gaan halen bij de Toyota dealer. Dit betekende tevens het allerlaaste ritje met de Peugeot 406, die de laatste tijd wat nukken begon te vertonen; een gebroken schroefveer rechtsvoor en een flinke brandstoflekkage. Precies om die reden wilden we de 406 ook vervangen.

Sinds de aanschaf hebben we ondertussen een kleine 600 kilometer met de Prius gereden en het wordt gewoon steeds leuker. Wat een fantastische auto heeft Toyota gemaakt!

Wil je een ruime, comfortabele, betrouwbare, technische hoogstaande, milieuvriendelijke en bovenal goedkope auto rijden dan is er maar 1 keus: een Prius.

Ruimte:

De Prius is geen kleine auto; bijna 4,5 meter meet ie, waardoor de binnenruimte zonder meer royaal genoemd kan worden. Hij is zeker ruimer dan een Golf of Astra en kan zich meten met de grotere middenklasse auto's. In de kofferruimte is vlak achter de achterbank het accupack weggewerkt. De extra accus's zijn echter beperkt van formaat (ongeveer 3-4 gewone accu's op een rij), waardoor er een flinke kofferbak overblijft. Een gezin met twee kinderen kan prima met een Prius uit de voeten.

Comfort:

Zelfs de goedkoopste uitvoering van de Prius is rijk uitgerust en heeft nagenoeg alles aan boord wat je je kan wensen. Meest opvallend is de automatische versnellingsbak. Wij hadden zwaar genoeg van het roeren in de bak en het bedienen van de koppeling in het tegenwoordige fileverkeer. De nieuwe auto zou bij voorkeur dus een automaat worden. Het opmerkelijke van de Prius is, is dat deze geen conventionele automaat heeft, maar een unieke continu variabele transmissie (niet de bekende CVT met duwband maar een CVT op basis van een planetair tandwielstelsel, waarin de verbrandingsmotor en 2! electromotoren ingenieus met elkaar samenwerken). Kenmerkend  voor de CVT is dat je geen enkele schakelschok voelt tijdens het accelereren (volledig traploos). Wel gaat bij fel acceleren de verbrandingsmotor met een hoog toerental draaien, maar bij het liften van het gas wordt het daarentegen wel heel erg stil.

Zodra je het gas loslaat schakelt de benzinemotor direct uit, waardoor je tijdens uitrollen, afremmen en stilstaan geen enkel motorgeluid hoort. Een oorkaan van stilte zogezegd, die het relaxte gevoel tijdens het rijden met de Prius verder versterkt. 

Ook bij het op lage snelheid door een woonwijk of parkeerterrein rijden zal de beninzemotor vaak werkeloos zijn, wat nog steeds een onwerkelijk gevoel geeft, alsof je in een golfkarretje rondrijdt. Omstanders kijken je dan ook verbaasd na. De Prius is momenteel de enige betaalbare auto (Lexus dus daargelaten) die deze feature heeft.

Technisch hoogstaand, maar betrouwbaar:

Keer op keer scoort Toyota zeer hoog als het gaat om betrouwbaarheid van hun producten. Zelfs de geavanceerde en ingewikkeld in elkaar stekende Prius is hierop geen uitzondering. Getuige ook het feit dat Toyota 3 jaar (of 100.000 km) algemene garantie geeft en dat voor de hybride componenten (inclusief de accu's!!!) een garantie geldt van maar liefst 8 jaar (of 160.000 km). En dat met een voertuig dat volzit met technische hoogstandjes die niet van alledag zijn: de speciale E-CVT, de beide electromotoren, het unieke regeneratieve (by wire) remsysteem, de electrisch aangedreven airco (werkt dus ook bij stilstaande motor), het zeer speciale electrisch systeem (een hoogspanningssysteem en een normaal 12 Volt systeem), etc, etc. Kijk maar eens op www.john2211.nl (Nederlandse Prius Info Site) en je zult verstelt staan wat er zich allemaal onderhuids in een Prius afspeelt. En het mooie is dat je hier niets van merkt, behalve dat ie feitelijk lekkerder rijdt dan vele andere conventionele auto's (de veel duurdere limousines daargelaten).

Milieuvriendelijk:

Feitelijk is natuurlijk geen enkele auto milieuvriendelijk, eigenlijk een misplaatste term dus. Een fiets, die is milieuvriendelijk, dus ondanks dat de Prius heerlijk rijdt zal ik veel in de WAW blijven fietsen. Echter je kunt wel stellen dat de Prius minder milieubelastend is dan bijna iedere andere auto. Een zeer lage CO2 uitstoot (104 gr/km, volgens de wettelijk voorgeschreven meetcyclus). Het brandstofverbruik zal in de praktijk niet uitkomen op de fabrieksopgave van 1:23,4, maar een waarde van 1 op 19 moet haalbaar zijn. Nu na bijna 600 km zitten we op 1 op 17,5. De wagen is echter nog niet volledig ingereden en de buitentemperatuur is nog relatief laag (scheelt veelal zo'n 10 procent met de zomer). Op de 3 woon-werk ritjes die ik tot nu met de Prius heb afgelegd lag het verbruik echter wel al rond de 1:20. Korte ritjes met koude motor blijken funest voor het verbruik. Wie iedere dag veel langere stukken rijdt zal in de praktijk zeker 1 op 20 moeten kunnen halen. (Update na ruim 1000 km: we zijn nu aan de tweede tank bezig en na 350 km ligt het verbruik nu boven de 1 op 19!).  Maar zoals gezegd; we hebben de Prius niet gekocht om veel mee te gaan rijden. In het kader van het milieu geldt natuurlijk hoe minder hoe beter...., maar dan gelukkig wel met een hele zuinige auto.

Goedkoop:

De Prius in de Comfort uitvoering kost net boven de 25000,- Euro. Met bijkomende kosten (aflevering, metallic, enkele accessoires) kom je dan uit op 27000,-. Voor dit geld heeft de Prius eigenlijk geen concurrenten: probeer zelf maar eens een auto te vinden die voor dit geld dezelfde binnenruimte geeft, een volautomatische versnellingsbak heeft, hetzelfde uitrustingsnivo heeft en net zo veilig is................ Veel succes.

En dan hebben we het nog niet eens over de gebruikskosten. Stel dat je een concurrent vindt, dan zal die niet zo goedkoop in gebruik zijn. De motorrijtuigenbelasting is gebaseerd op het ledig gewicht (1275) minus de hybride componenten (dan komt ie op 1104 kg). De MRB bedraagt daardoor 380,- per jaar. Dit bedrag gaat echter vanaf 1 april nog eens door de helft (alleen voor benzineauto's met CO2 uitstoot onder de 110 gr/km) en komt daarmee op slechts 190,- Euro.

Het brandstofverbruik ligt op een extreem laag nivo voor een dergelijke ruime auto. De benzineponp zullen we dus niet veel zien. De enige die hieraan kan tippen is de hybride Honda Civic, echter die ontbeert de feature van puur electrisch kunnen rijden.

Door de bewezen betrouwbaarheid en de lange garantietermijnen zullen de reparatie en onderhoudskosten op een zeer laag nivo liggen. Onlangs las ik een publicatie van een Spaanse duurtest waarin een Prius 165000 km getest was. De totale onderhouds en reparatiekosten kwamen op een bedrag van rond de 2500,- Euro. Dit betekent slecht 1,5 cent/km!

Wat een lofzang op de Prius. Tja, als je naar de “value for money” kijkt dan is deze auto ongeevenaard. Is er dan niets mis met de Prius. Ach natuurlijk wel. Zo vind ik de 406 bijvoorbeeld qua sturen en veercomfort duidelijk beter dan de Toyota (die wat vaag en minder koersvast stuurt en de kleine oneffenheden behoorlijk hard doorgeeft). Maar ja de 406 is natuurlijk een echte reisauto en de Prius is meer geent op de stad en de provinciale wegen.

Is een Prius mooi? Eigenlijk vind ik hem alleen van dichtbij en dan vooral van de zijkant echt mooi.Gezien vanaf een flinke afstand en dan kijkend naar de achterkant vind ik hem daarentegen spuuglelijk. Ik hoop dat dat een kwestie van wennen gaat worden.

Een ander item dat niet onvermeld mag blijven is dat je er geen aanhanger mee mag trekken. Het gecompliceerde aandrijfsysteem is niet uitgelegd om continu een zware belasting aan te kunnen. Gelukkig is het wel mogelijk je fietsen achterop de Prius mee te nemen op een speciale fietsendrager die overigens dan gewoon in de plaats komt van de trekhaak.  

Hoe dan ook; tot op dit moment totaal geen spijt en eigenlijk bij iedere rit een nieuwe bevestiging dat de aankoop van de Prius een zeer welbestede uitgave is geweest...............Alhoewel.

Na de uitzending van Tros Radar van afgelopen maandag moet ik me natuurlijk gaan afvragen of ik wel zo slim bezig ben. Moet ik 'em dan maar op marktplaats gaan zetten en een afspraak met de bank gaan maken om een Hummer te kunnnen kopen? En ondertussen natuurlijk met een papieren zak over het hoofd van en naar de Prius wandelen, want tja, je wilt toch niet herkend worden als weer zo'n domkop die erin getrapt is.  

Nee, gelukkig weet ik wel beter.......................!!!

Het maandtotaal voor februari is uiteindelijk op 648 kilometer uitgekomen. Al deze kilometers zijn middels woon-werk verkeer bij elkaar getrapt. Aan het einde van de maand ben ik een aantal dagen ziek geweest waardoor ik de laatste twee dagen van de week niet heb kunnen fietsen. Uiteindelijk van de 15 werkdagen er 11 gefietst (73 procent). Met de gemiddelde snelheid zat het wel snor deze maand. Licht geholpen door de BionX gaan de ochtendritjes tegenwoordig met een gemiddelde van net onder de 30 km/h. Terug naar huis gaat het tegenwoordig rond de 32 km/h, waardoor ik met 55 minuten trappen thuis ben (reken ik het stilstaan bij stoplichten en kruizingen mee, dan blijft de rittijd veelal nog binnen het uur).

Totaal met WAW 9175 kilometer gereden. Op naar de eerste 10.000!!

In totaal deze maand 589 kilometer afgelegd. De gehele afstand is middels woon-werk ritjes bij elkaar getrapt. Aan het eind van de maand heb ik de ketting (of liever gezegd 4!! kettingen) vervangen. Deze begon na ruim 8000 km toch wel behoorlijk wat slijtage te vertonen. De kettingloop bij de WAW is niet geheel gesloten en de ketting pikt daardoor toch nog behoorlijk wat water en vuil op. Tevens het freewheel vervangen en de achterderailleur. Deze laatste was zo aangedaan door ingedroogd vet (waarschijnlijk door een verkeerde combinatie van smeermiddelen) dat het allemaal niet soepel meer functioneerde. Lui als ik ben ben ik voor de makkelijkste oplossing gegaan; gewoon een nieuwe erop. Nieuw is altijd beter (maar een gebruikte heeft natuurlijk wel praktijkervaring, en dat kan soms ook wat waard zijn). Al met al trapt en schakelt het geheel weer helemaal top, dus op naar de volgende 8000 km...

Totaal 8526 km gereden met WAW 022.

Tijdens de Oudejaarsloterij ging de hoofdprijs weer aan ons voorbij, maar tijdens mijn tweede woonwerkrit in het nieuwe jaar zat ik wel in de prijzen: 2 x lek binnen 1 ritje en dan ook nog wel aan hetzelfde wiel (linksvoor). Statistisch gezien bijna onmogelijk,  maar toch.

Na 9 kilometer reed ik voor de eerste keer lek. Uitgestapt en de fiets aan de hand naar een plaats met uitstekende straatverlichting geduwd. Aldaar een nieuwe binnenband gemonteerd en de buitenband uit en te na gecontroleerd. De boosdoener bleek al uit de buitenband verdwenen. Op 1 plek was de binnenkant van de buitenband beschadigd en aangezien ik niet eerder met de band lek gereden had, moest dit de plek zijn waar de boosdoener gezeten had.

Vervolgens de band weer gemonteerd en opgepompt. Daarna mijn rit vervolgd. Twintig kilometer later, op 500 meter van het werk, ging het weer mis. Ik besloot dit laatste stukje maar weer te wandelen, zodat ik later op de dag op mijn gemak de band kon repareren. Tijdens die reparatie bleek dit tweede lek veroorzaakt te zijn door een stukje glas (zo kort na de jaarwisseling ligt de stad daar vol mee).

Statisch gezien moet ik nu weer even voort kunnen voor dat ik linksvoor opnieuw lek rij:

De eerste lekke band was ook LV, bij een kmstand van 3622 kilometer. Kort daarna volgde op cycle vision de rechtervoorband (3880 km). Kort daarna was ook de achterband aan de beurt (4190). Hierna heb ik nog 2 lekke voorbanden gehad (1 x LV aan het eind van een rit naar huis en 1 RV keer toen ik mijn fiets wilde pakken voor een recreatief ritje), totdat het bij een stand van 7690 weer eens tijdens een rit mis was; rechtsvoor lek op een slecht verlichte plek, langs een drukke provinciale weg in de regen.... En nu dus weer 2 x linksvoor.

In de maanden november en december ben ik erg veel in Nijkerk geweest om de afnames van de nieuwe bussen van mijn werkgever te begeleiden. Hierdoor is er weinig terecht gekomen van woon-werk naar Amsterdam. Wel ben ik op 18 december vanaf huis een keer met de WAW naar Nijkerk gefietst. Wel leuk om in het kader van het werk een keer ergens anders naar toe te fietsen. In de week tussen kerst en oud en nieuw heb ik wat geëxperimenteerd met het rijden van vooraf uitgestippelde routes op mijn GPS-PDA.

Uiteindelijk heb ik op mijn laatste werkdag van het jaar (vr 29 december) een vooraf uitgestippelde terugrit gereden van 62 kilometer. Op zich gaat dit prima en word je exact over de vooraf bepaalde route gestuurd. Waar de GPS echter geen rekening mee kan houden, is dat bepaalde passages mogelijk ongeschikt zijn voor een velomobiel. Zo had ik het einde van mij route gepland over een viaduct van de A2 bij de afrit Vinkeveen. Naast dat ze daar met de weg bezig waren en het bestaande fietspad hadden omgelegd, bleek het fietsersgedeelte over het viaduct totaal ongeschikt voor een velomobiel. Zo moet je bovenaan een haarspeldbocht maken en is de doorgang bovenop het viaduct wel heel erg smal. Aan de andere kant (op het talud boven de carpool parkeerplaats) ligt het fietspad zo scheef, dat je steeds dreigt “om te slaan”. Gelukkig gebeurde dit niet en heb ik deze hindernis, met de nodige moeite, toch gewoon kunnen nemen.

Op Oudejaarsdag heb ik nog een rondje Nieuwegein gereden op basis van GPS aanwijzingen. Tussen de rotjes en vuurpijlen door heb ik die dag nog 85 kilometer weggetrapt, waardoor het maandtotaal, ondanks de weinige woon-werk kilometers toch nog op 475 kilometer terecht kwam.

Het is al weer enige tijd geleden dat ik iets heb geschreven op mijn weblog. Al met al een teken dat ik het rijden met mijn velomobiel als iets normaals ben gaan beschouwen. Uieindelijk raak je zelfs gewend aan de vele reacties van medeweggebruikers.....het begint een beetje “business as usual“ te worden.

In de maand november heb ik uiteindelijk 581 kilometers weggetrapt.

De laatste tijd fiets ik zoveel met de WAW naar het werk dat de “hoofdauto” van het gezin, een Peugeot 406 Break HDI uit '99 meer stilstaat dan rijdt. Zelfs met dat gevolg dat de accu (die schijnbaar al niet zo best meer was) er na drie weken volledige stilstand de brui aan gaf, maar dat terzijde.

Tijd dus om het autobezit eens te heroverwegen. Wellicht zouden terug kunnen naar slechts 1 auto: beide oude beestjes afstoten en dan 1 nieuwe of jong gebruikte auto terugkopen. We zijn ons dus gaan oriënteren en daarbij kwam ook de Toyota Prius in beeld. Om kort te gaan: halverwege oktober hebben we er één gekocht. Helaas een levertijd van enkele maanden, dus pas begin volgend jaar gaat het feest beginnen.

Dit alles stimuleerde weer om ook de andere hybride weer van stal te halen: de BionX moest maar weer eens gaan werken. In mei had ik het wiel gedemonteerd, omdat er een aantal spaken waren gebroken. Helaas bleek het een hele toer om ergens de juiste maat spaken vandaan te halen. Uiteindelijk heb ik via een Canadese fietsenwinkel een setje van 36 spaken kunnen bemachtigen. Het bleken uiteindelijk gewoon Sapim spaken te zijn, die notabene in België schijnen te worden geproduceerd. Stel je voor: eerst worden ze van België naar Vancouver verscheept, om dan uiteindelijk per vliegtuig terug te keren naar buurland Nederland.....

Vorige week het wieltje overgespaakt en bij de fietsenmaker langs gebracht om netjes op spanning te laten brengen. Gisteren opgehaald en vandaag het hele spulletje weer in de WAW gemonteerd. Wat een genot weer om fluitend vanuit stilstand naar 30 km te acceleren. De laatste tijd begon ik me steeds meer te ergeren aan de infrastructuur (gaten, kuilen drempels, bruggen, scherpe bochten, etc, etc) die je steeds dwingt af te remmen. Met je gewone fiets kun je je tempo gewoon aanhouden maar met de WAW moet je steeds opnieuw vanaf zo'n 20 per uur weer optrekken tot kruissnelheid (35-40 km per uur).

Van de week behoort dit gelukkig weer tot het verleden en wordt het dus weer genieten van stoplichtsprints!! En dan maar wachten totdat ook die tweede hybride in gebruik genomen kan worden. Kan haast niet wachten.