Psychologie

De grenzen van de pedagogische tik

leanjans — Tue, 29 May 2007 21:35:00 GMT

Op 25 mei schreef Roxy een reactie op mijn blog Pedagogische tik - wat zegt de wetenschap?.

Daarin schreef hij of zij (man/vrouw is niet te achterhalen): Ja, ik lees hierboven dat een pedagogische tik moet kunnen, maar waar ligt de grens dan?

Ik vond dit een interessante vraag, waarop ik een antwoord heb proberen te geven. Lees hier mijn antwoord.

De basis van mijn identiteit

leanjans — Wed, 23 May 2007 22:03:00 GMT

Ettje Kole schreef als reactie op mijn artikel Wie ben ik nou echt 2:

Ik volg je ontboezemingen met aandacht. En wat me vooral opvalt is: dat je meer en meer je identiteit nu zoekt in jezelf. Je kijkt naar je door God gewild leven en ontdekt jezelf, lijkt het wel.

Nou, Ettje, dat is nu precies wat ik wil beschrijven met hoe ik mezelf zie. Ik had het er vandaag nog even met een vriend over. Het lukte me een tijd geleden niet om werk te vinden. Mijn vriend haalde terug dat dit vooral ook met mijn zelfbeeld te maken had. Ik voelde me minderwaardig en dat kwam over op mensen bij wie ik solliciteerde. Pas toen ik begreep dat God mij had gemaakt zoals ik wilde, begon ik mezelf pas echt te accepteren. En dat betekende vooral: niet alleen "begrijpen", maar vooral "ervaren" dat God mij accepteerde zoals ik zelf ben. Je kunt het wel met je verstand begrijpen, maar toch niet met je gevoel aanvaarden. Pas toen ik dat door had, begon ik rust in mijzelf te krijgen en kon ik persoonlijk gaan groeien naar de persoon die ik nu zelf ben geworden.

Maar dat is een proces van vallen en opstaan geweest.

Rondom het wonder

leanjans — Sat, 28 Apr 2007 21:34:00 GMT

"Wonderlijke genezing in Bleskensgraaf"
zo kopte het Algemeen Dagblad op 25 april.
Met als intro: Na 17 jaar helse pijn en voornamelijk liggen, staat Janneke Vlot op 4 maart van dit jaar op uit haar rolstoel en loopt. ‘Ongelooflijk,’ luidt de letterlijke reactie van het Erasmus Medisch Centrum.

Dat het AD dit geweldig genoeg vond om er groot nieuws van te maken is natuurlijk geweldig.
Hoe anders reageerde de kerkenraad van de reformatorische kerk waarvan deze vrouw trouw bezoeker is.

Daar heb ik mijn gedachten eens over laten gaan.

Lees er verder over door hier op te klikken.

Do you like sex?

leanjans — Wed, 25 Oct 2006 20:35:00 GMT

Een vraag die een tijd geleden steevast werd gevraagd door het alter ego van Wendy van Dijk, Ushi, in het programma "Ushi en van Dijk". Van Dijk, verkleed als mooie maar nogal naieve Japanse vraagt beroemde gasten het hemd van het lijf. En als ze dan op die vraag aankomt op een wat onduidelijke manier, waardoor het lijkt alsof ze zegt "do you like sess", beginnen de gasten wat weifelend over hun stoel te schuiven. Ze Doen alsof ze niet begrijpen wat ze zegt. Ze vraagt het opnieuw en maakt er een beweging bij die niets te wensen over laat. De gasten lopen wat rood aan en weten soms niet wat ze moeten zeggen. Sommigen komen niet verder dan: "o ja!!!" of "zeker weten". Anderen gaan er nog wat verder op in.

We leven in een wereld waarin ons wordt voorgeschoteld dat sex normaal is. Sommigen menen zelfs dat we in een oversekste wereld leven. Tenminste, qua reclameuitingen. Want bloot en zo is regelmatig in het straatbeeld te zien op aanplakborden. Gevolg van de jaren zestig, zeggen weer anderen. Die hebben voor vrijheid gepleit en daar zijn we nu in aanbeland.

Zelf vind ik het interessant om te merken dat onze samenleving nog helemaal niet zo vrij is wat betreft seks. Misschien wel in de media, maar in persoonlijke gesprekken, buiten de grappen en grollen om, is het een nagenoeg onbesproken onderwerp. Wijzelf zijn vrij open over hoe wij seks beleven en dan is het ronduit grappig hoe gesprekspartners daarmee omgaan. Een keer zaten we met iemand erover te praten en vertelden we waarom we het zo aangenaam vonden. Na twee minuten zei de gesprekspartner dat we nu wel een ander onderwerp mochten aansnijden. Het werd haar waarschijnlijk iets te heet onder de......

Het onbesproken zijn van het onderwerp kom ik met name onder christenen tegen. Toen ik eens in een preek het onderwerp aansneed, werd onze dominee na afloop overvallen door verzoeken om dit soort onderwerpen toch vooral niet in de heilige samenkomst ter sprake te laten brengen. Nee, stel je voor. Daar spreekt de bijbel toch niet over? O nee? Lees dan het Hooglied er maar eens op na (en dan zonder de vrome uitleg dat het over de verhouding tussen God en zijn volk gaat).

Zou God een dergelijke manier van innige gemeenschap hebben gemaakt om er vervolgens niets mee te doen? Of er alleen iets mee te doen totdat er genoeg kinderen van zijn gekomen? Alsof het genot dat er mee gepaard gaat een verkeerd iets zou zijn? Een vrouwelijke christen zei eens tegen ons, dat ze niet meer aan seks wilde doen. Tegen haar man zei ze dan dat ze wel graag met hem wilde knuffelen. Over beelden gesproken? Dan denk ik aan het mannelijk geslacht als een stootwapen. Dat knuffelt toch niet, dat stoot! Of is er een mogelijkheid om met alles wat er aan je lichaam zit, inclusief de penis, te knuffelen? Hier werd volgens mij een tegenstelling gecreëerd waar die er niet is (of althans: hoeft te zijn).
Maar ja: wie leert het ze? Wie laat jongeren zien hoe je samen de liefde moet bedrijven? Nee, dat doe je toch niet. Dus moeten ze het zelf maar uitzoeken. Vinden ze er boekjes over en als je geluk hebt, vinden ze er goede voorlichtingsboeken over. En in het slechte geval een pornouitgave waarin alleen gehost en gestoten wordt alsof het je lief is.

Maar nee, praten doen we niet. Dat gaat te ver. Met als gevolg dat heel veel mensen met onduidelijkheid, schaamte, vrees, schuldgevoel rondlopen, omdat ze niet goed met het onderwerp om kunnen gaan. Van tevoren als vrienden alvast praten over wat je fijn vindt, of tijdens het huwelijk langzamerhand steeds meer begrijpen wat de ander prettig vindt, daar komen we niet aan, want seks is iets om te doen en niet om over te praten.

Mijn vrouw en ik doen het dus allebei. Zowel erover praten (nog steeds!) als het gewoon doen (schamen we ons niet voor dus!). Tja en soms is dat wel eens lastig. Zo waren we eens op vakantie in een huisje dat achteraf nogal gehorig bleek te zijn. Hadden wij dus niet door, want we lagen te genieten van elkaar. Het gekreun en het geluid werd (zoals bij ons te doen gewoon is) steeds luider en na het eerste orgastische hoogtepunt van ons (mag je zelf raden wie dat was), waren we op weg naar het volgende, toen onze geluiden langzamerhand werden overstemd door een ander geluid. Geconcentreerd op elkaar hadden we dat niet direct door, maar na verloop van tijd bleek dat onze jongste dochter huilend op de trap zat. Afijn, de intieme gemeenschap werd plotseling afgebroken om onze dochter te troosten en te vragen waarom ze huilde. Toen bleek dat ze door de geluiden wakker was geworden en bang was dat er iets met haar moeder aan de hand was. Ze sliep op de kamer met haar oudere zus, die helaas niet zo wijs was om de situatie tot in de puntjes uit te leggen, maar alleen maar harder aan het lachen was. Moet je voorstellen in de gedachten van onze jongste dochter: moeders die zo gilde, vader die erbij kreunde en zus die er alleen maar harder om lachte. Dat is toch om te janken?

En dat was een goed moment duidelijk te maken wat er aan de hand is en de situatie niet weg te stoppen zoals helaas veel mensen gewend zijn te doen. "Stil, anders worden de kinderen wakker", zullen veel echtelieden tegen elkaar zeggen. Nou, dat is dus niet aan ons besteed. En dat willen we ook niet. Iedereen mag horen hoeveel we van elkaar houden en hoezeer we daar van genieten. Een situatie als hierboven beschreven is een prachtig moment om een kind te laten zien hoeveel ouders van elkaar houden. En dat het gillen van plezier is, dat moet ze er dan maar op de koop toenemen.

Stop het niet weg, leef het uit, geniet ervan, zodat er niets in het geniep gebeurt en er ook geen dingen gebeuren die niet door de beugel kunnen. Want daar ben ik ook van overtuigd. Doordat het bij christenen taboe is te spreken over seks, doordat seks nog steeds wordt gezien als onderdeel van onze zondigheid (dus vies!), stoppen we het weg. En ja, sommigen kunnen het niet wegstoppen en als ze het dan niet bij hun vrouw (of hun man) kunnen krijgen, gaan ze zoeken naar vervanging voor hun verlangens. En komen terecht bij (al dan niet betaald) andere vrouwen, andere mannen, andere kinderen of zelfs hun eigen kinderen (en denk dan niet dat vrouwen dat niet doen!!!).

Natuurlijk pleit ik niet voor een open seks relatie waarbij Jan en alleman kan zien wat er gebeurt. Maar als het ter sprake komt, bespreek het dan ook gewoon. Als kinderen plotseling de slaapkamer (of zo je wilt de andere ruimte) binnen komen stormen, wees niet beschaamd of stuur ze niet kwaad weg. Maar vertel ze liefdevol waarom het nu even niet uitkomt. Dan wordt seks iets wat bij het gewone leven hoort. Dan hoeft er geen sleutel op de deur, of hoeven we niet te wachten tot we zeker weten dat iedereen slaapt. God heeft het gegeven. Gebruik het op een goede manier. Geniet ze!!!

En... wat vind jij ervan?

De discussie gaat verder: tips voor de pedagogische tik

leanjans — Tue, 12 Sep 2006 23:42:00 GMT

Op dit blog heb ik al vaker informatie geschreven over de zogenaamde "pedagogische tik". Ik surfte net op internet en kwam op de website www.pedagogiek.nl een interessant artikel hierover tegen. Lees het hier maar na.

Een tip die men daar had wil ik hier overnemen.

De Amerikaanse pedagoog R. Larzelere is van mening dat een pedagogische tik op zijn tijd geen kwaad kan. Larzelere heeft onder meer onderzoek gedaan naar "Combining Love and Limits in Authoritative Parenting". Hij geeft in een artikel in Trouw (23-03-02) acht adviezen voor een effectieve(re) tik:

Sla niet hard, maximaal een beetje pijn;
Sla niet impulsief;
Sla kinderen onder de 2 en boven de 6 jaar niet;
Geef uitleg;
Sla niet in het openbaar;
Geef eerst nog een `laatste waarschuwing`;
sla niet uit eigen belang, zoals tijdgebrek;
Wissel een tik af met andere aanpakken.

nog eens: vriendschap

leanjans — Fri, 03 Jun 2005 01:24:00 GMT

Vrienden, geliefden, degenen die je het meest lief zijn. Maar die je ook enorm kunnen claimen. Die je dood kunnen knuffelen. Die je het gevoel kunnen geven dat je zoveel voor ze waard bent, dat je er bijna in stikt. Het is een uiterst precair onderwerp. Want liefde is soms zo vreemd. Je wilt graag met iemand, je houdt van hem of haar. En daarom wil je die persoon graag behagen. En daarom laat je de dingen die je vroeger deed. Maar word je daar dan echt gelukkig van. Blijf je nog dezelfde als vroeger? Of wordt je persoonlijkheid overwoekerd door de liefde voor de ander?

En dan is er ineens dat moment waarop de liefde er ineens niet meer is. Geen rozig gevoel meer, geen vlindertjes in de buik. Koud zit je op de bank met degene waar je jezelf aan gegeven hebt. Maar, wie ben je zelf nog? Kun je jezelf nog wel terugvinden.

Elkaar vrijlaten, omdat je van elkaar houdt, lijkt in maar weinig relaties bewaarheid te worden. Altijd lijkt er een van de twee de dupe te worden van de geldingsdrang van de ander. En dat je na verloop van tijd ook nog eens veranderd wordt voor het gemak ook maar over het hoofd gezien. "Je bent niet meer zo als vroeger" wordt er dan naar je hoofd geslingerd. Nee, gelukkig maar. Een veertigjarige die zoch nog gedraagt als een tiener is nogal vreemd. Je groeit als mens en door alle ervaringen verander je dus.

Maar groeit de relatie met de ander mee met jouw groei? Is er genoeg gespreksstof om de ander te begrijpen. En laat die ander jou in je waarde om te vertellen wat jij belangrijk vindt. Vrijheid is de toetssteen voor de vraag of beide echtgenoten, relaties, vrienden ook daadwerkelijk volwassen zijn. Is er zoveel vertrouwen over en weer dat je de ander met een gerust hart kunt loslaten? Of is er een kinderlijk wantrouwen waardoor je de ander wilt vasthouden en wilt plaatsen in een hokje waarvan jij vindt dat het goed is?

Mensen willen nu eenmaal niet graag in een hok geplaatst worden. Het is net als een gekooid dier. Het dier wil eruit en zal er alles aan doen om zijn vrijheid te herkrijgen. En sommige dieren moeten dat met de dood bekopen. Maak dus geen gevangenis van je relatie, want anders bloedt het onherroepelijk dood. Geef elkaar vrijheid en je zult zien hoezeer je relatie blijft bloeien en groeien.

Volwassen of nog het kleine kind

leanjans — Sat, 19 Feb 2005 12:10:00 GMT

Zomaar een volwassene. Wordt in zijn leven geconfronteerd met een probleem. Hoe gaat hij ermee om? Toch wel een beetje volwassen, mag ik hopen.

Je kunt een probleem in feite op twee manieren oplossen. Door er mee om te gaan en er tegen te vechten. Of door er omheen te gaan. Door weg te vluchten.

Ik zie toch veel volwassenen voor de tweede optie kiezen. Als ze in problemen komen kiezen ze voor de gemakkelijkste oplossing. Ontmoet je problemen in je buurt: verhuis; heb je problemen op je werk: zoek ander werk; problemen met je partner: zoek een ander; problemen met jezelf: die ontken je gewoon of je verdringt het door drankgebruik, veel te werken of veelvuldig uitgaan.

Waarom kiezen ze dan voor die weg? Volgens mij omdat ze niet geleerd hebben echt op te groeien. Als je dat wel doet, verwerk je alles wat er in het verleden is gebeurd en leef je als volwassene ongeacht wat er in je verleden is gebeurd. En helaas, maar weinig mensen hebben dat echt gedaan. Ze hebben hun leven geleid, zijn door het leven gelopen zonder terug te kijken. Zonder te beseffen dat je het verleden met je meedraagt. En helaas kan dat verleden bij gewone volwassenen nog steeds een rol spelen

Een man is van jongsaf aan door zijn ouders in kindertehuizen terecht gekomen. Daar heeft hij zeer onfrisse dingen meegemaakt. In de tijd dat kinderen bescherming zoeken en in hun leven leren waar ze hun rust vandaan halen, zat hij in een kinderhuis. Nu is hij rusteloos en zoekt zijn rust in de woning die hij heeft. Maar zodra er iets in zijn omgeving gebeurt, speelt het kleine kind op dat naar rust zoekt en wordt hij in zijn rust verstoord. Weg rust, ik ga op zoek naar nieuwe rust, dus naar een nieuw huis.

Volwassenen die als klein kind de oorlog hebben meegemaakt kunnen nogal anders reageren. Zoeken zekerheden in hun leven die hun angst voor oorlog wegnemen. Houden hun kinderen ook angstvallig de gevaren van de oorlog voor. Geven hun kinderen het gevoel dat ze volwassen zijn met alle zekerheden van dien. Maar in de praktijk blijkt hun opvoeding er een van het wegduwen van hun eigen, door oorlogstrauma's opgelopen, onzekerheden. En krijgen hun kinderen een deel van die trauma's onbewust mee, doordat ze een onzekere opvoeding krijgen.

De oplossing voor toekomstige generaties ligt voorhanden. Bescherm kinderen voor gevaren, is de oplossing van sommigen. En je ziet jonge gezinnen zich terugtrekken in schijnbaar veilige buitenwijken waar alle generatiegenoten naar toetrekken.

Kinderen beschermen helpt niet, ze worden toch met problemen geconfronteerd. Maar help ze weerbaar te worden en wees als ouder een coach die zijn kind helpt om zijn problemen te verwerken. Dat is de oplossing die ikzelf in al mijn eigen onzekerheden en onmogelijkheden als opvoeder nastreef. En als ouders daar niet toe in staat zijn, zorg dat kinderen mensen naast zich hebben staan aan wie ze hun verhaal kwijt kunnen. Zodat ze de ervaringen kunnen verwerken. Zodat ze al op jonge leeftijd leren anderen te vergeven.

Zodat ze straks als ze zeventig zijn niet steeds opnieuw met afgrijzen terugkijken naar de ervaringen van toen ze vijf, zes, zeven, acht, negen of tien waren. En nie in alles wat ze besluiten dat kleine kind te laten meebeslissen. En hun kinderen niet als kind, maar als volwassene opvoeden. Zodat ook hun kinderen weer......

Kortom, doorbreek de keten... Laat het kleine kind in je los!

Leer mij opvoeden alstublieft

leanjans — Sat, 12 Feb 2005 20:35:00 GMT

Een paar dagen geleden dacht ik hier na over de pedagogische tik. De discussie daarover is inmiddels actueel geworden, doordat de regering een concreet wetsvoorstel in de ministerraad heeft behandeld. Donner zet er dus echt vaart achter.

Mijn bijdrage aan die discussie is dus heel duidelijk. Volgens mij mag een ouder af en toe best een tik uitdelen, mits het verantwoord gebeurt en het past binnen het opvoedingsideaal van de ouders.

Een achterliggende vraag vind ik echter van nog groter belang. Is het niet vreemd dat mensen in Nederland beroepsopleidingen krijgen van minimaal vier jaar fulltime (werkervaring meegerekend) om voor hun toekomstige beroep te leren. Daarvoor worden duizenden euro's weggelegd, zodat beroepskrachten professioneel te werk kunnen gaan en kunnen leren van mensen uit de praktijk.

Voor dat beroep wordt wèl zoveel tijd en geld uitgegeven, maar voor de belangrijkste functie waar bijna iedereen op een dag naar verlangt, het krijgen van kinderen, moeten burgers het maar zelf uitzoeken.

Vroeger ging een beroepskracht in de leer bij een meester en leerde het vak als knecht of als knecht van de knecht uit de eerste hand van zijn meester en de daaronder staande werklieden. Vroeger gingen vooral meisjes in de leer bij hun meester, grotendeels de moeder, om van haar de kneepjes van de huishouding, maar ook van de opvoeding onder de knie te krijgen.

In deze tijd waarin de beroepsopleiding zowel theoretisch als praktisch wordt vormgegeven, zou ik het geen vreemd idee vinden om al in de brugklassen het vak 'opvoedkunde' in te voeren. Waarin jongeren vanaf hun tienerleeftijd samen leren wat het betekent om kinderen op te voeden. Om te leren wat de diverse leeftijdsfasen zijn, met de typisch daarbij behorende kenmerken. Om te leren wat er komt kijken bij het opvoeden van die kinderen in al die fasen. Maar ook samen na te denken welke opvoedingsvormen er zijn en te discussiëren waarom de een beter zou zijn dan de ander.

Gezien de complexiteit hiervan, pleit ik ervoor het vak minimaal vier jaar te geven en elk jaar een diepgaander aspect ervan te leren. Een dergelijke benadering van het opvoedingsberoep biedt kinderen ruimte al van jongs af aan na te denken over opvoeding en geeft hen gelegenheid om als zij een steviger relatie krijgen met de ander na te denken over welke opvoedingsvorm ze samen willen uitvoeren. Dat voorkomt de problemen die ik nu zie bij jonge gezinnen waarbij de ouderparen bij het eerste conflict met het kind direct een eigen conflict krijgen. Omdat ze nooit met elkaar hebben gesproken en nagedacht over waarom welke opvoeding het beste zouden zijn. En de een plots heel erg zachtaardig ('slap' vindt de ander) blijkt te zijn en de ander behoorlijk consequent ('streng' vindt de ander). En daarmee professionaliseer je op een beroepsmatige wijze het opvoeden van kinderen

"LEER MIJ OPVOEDEN" hoor ik ouderparen geluidloos roepen terwijl ze voortmodderen met hun opvoeding en vanwege het individualistisch ideaalmodel elk voor zich wegzakken in het drijfzand van zelfhulpopvoedingsmiddelen en de weg kwijtraken in alle goedbedoelde en vaak tegenstrijdige adviezen van andere paren die door schade en schande wijs zijn geworden dan wel van consultatiebureaus die ook maar de laatste mode volgen.

Investeer in opvoeden is daarom mijn goedbedoelde advies naar de landelijke overheid die momenteel als voortmodderend ouder probeert zijn kinderen in het gareel te krijgen.

Hirsi Ali: het gevaar van een getraumatiseerde politicus

leanjans — Sat, 05 Feb 2005 20:23:00 GMT

Hirsi Ali, altijd bezig met haar kruistocht tegen misstanden in de islam.

Geen verkeerde zaak. Want alle misstanden moeten ter sprake worden gebracht. Toch zijn er vraagtekens te stellen bij haar manier van werken en vooral de bron van waaruit zij haar kruistocht voert.

Als ik deze, in mijn ogen trouwens zeer oprechte, vrouw hoor spreken over haar persoonlijke ervaringen ga ik wat van haar kruistocht begrijpen. Ze is op veel momenten geconfronteerd met een vorm van islam die vrouwen tot in het diepst van hun wezen vernedert. Waar mannen de overhand voeren en waarin zij vrouwen onnodig onderdrukken door het gebruik van Koranteksten en de vrouwenbesnijdenis. Toch is er iets in haar werkwijze dat mij doet afvragen waarom zij deze kruistocht in de politieke arenda voert.

Midden jaren zestig, begin jaren zeventig waren het onder ander Gerard Reve en Maarten 't Hart die de misstanden in de prostestante en katholieke christenheid aan de orde stelden door er boeken over te schrijven. Door die kunstvorm kwam er een grote discussie op gang waarin de christenheid opereerde op een vergelijkbare manier als de islamitische gemeenschap dat momenteel richting Hirsi Ali doet.

Door die boeken werden de christenen geconfronteerd met hun eigen misstanden en moesten zij gaan nadenken of dit nu de ware uiting van het christelijk geloof was. Door in discussie te gaan met de auteurs werden de onderliggende denkpatronen zichtbaar waar vanuit christenen en kerken reageerden en leefden. En op basis van die discussie begon een intern-kerkelijke discussie of dat nu allemaal moest blijven bestaan. In die discussie toentertijd stond de politiek aan de zijlijn.

Dat is het een van de problemen waarmee Hirsi Ali momenteel volgens mij mee wordt geconfronteerd. Ze is niet zoals Reve of 't Hart een artiest, maar eerst en vooral een politicus. Diens taak is de samenleving vorm te geven door wetten te vormen en te controleren of die wetten goed worden nageleefd. En de vraag is of je een cultuur die zich in Nederland gevestigd heeft door wetten op te leggen kunt veranderen. Hirsi Ali wil zich ten volle inzetten voor deze zaak, maar dreigt hierdoor een 'one issue politica' te worden die niet, zoals van een landelijk volksvertegenwoordiger, het hele landsbelang in het oog houdt.

Ayaan wil de strijd op meerdere fronten voeren en heeft daarom de artistieke kant in de hand genomen door de film Submission uit te brengen. Daar is natuurlijk al veel over gezegd en gediscussieerd de afgelopen tijd, vooral naar aanleiding van de moord op Theo van Gogh. Ik vraag mij af of zij door deze film een goede snaar van moslims heeft geraakt. De discussie onder christenen kwam ook niet op gang door Jezus als een verschrikkeling af te schilderen. Als het dan al artistiek moet, is het beter filmisch de misstanden in de islam te vertonen door bijvoorbeeld een biografische geschiedenis van een islamitisch gezin te laten zien.

Ten slotte de titel van mijn betoog. Mensen met trauma's kennen we bij de vleet. Niemand opereert onafhankelijk van zijn eigen achtergrond. Toch heb ik mij afgevraagd of bijvoorbeeld de leiders in Israël en die van Palestina een open vizier naar elkaar hebben. Ze lopen immers beiden met trauma's rond. Van niet erkend worden, een holocaust meegemaakt te hebben, onheus te zijn bejegend, weggejaagd te zijn van je land, in kampen opgesloten te zijn en familie verloren te hebben. Het politieke denken wordt dan eerst en vooral ingegeven door vijanddenken. Kijk ook maar eens terug naar de Duitslandpolitiek van Nederland de eerste decennia na de oorlog en de houding jegens Duitsers in die periode. Getraumatiseerde mensen neigen ertoe alles in zwart-wit te zien. Er is geen goede Duitser, er is geen goede Israëliër en er is geen goede Palestijn. In dat licht beschouw ik de kruistocht van Ayaan richting de Islam: er is geen goede Islam.

Samen zoeken naar het juiste midden is beter dan het voeren van een kruistocht. Zoeken naar gezamenlijke waarden en normen in plaats van een vijandbeeld te versterken. Moslims zijn al hard bezig om hier te integreren. Laten we ons niet gek maken door de polemiek die de laatste jaren jegens moslims is gevoerd. Gesprek in plaats van kruistocht moet Hirsi Ali gezien de geschiedenis toch meer aanspreken, lijkt me.

De angst om kinderen pijn te doen

leanjans — Wed, 02 Feb 2005 23:31:00 GMT

'Minister Donner (Justitie) wil een wettelijk verbod op het slaan van kinderen door hun ouders', lazen we eind vorig jaar in de krant. Waarom gebeurt dat?, vroeg ik mij af. Wat moet je doen als je een 'pedagogische tik' niet meer mag uitdelen?
Zelf vader van vijf kinderen, heb ik regelmatig naar dit in mijn ogen probate middel gegrepen. O ja, er waren natuurlijk mensen om ons heen die dit niet begrepen, zeker niet midden in een supermarkt. 'Dat doe je toch niet?' zeiden ze dan.
Nee, het kind zijn gang laten gaan, zeker. Of wat nog erger is: met je kind gaan onderhandelen. EEN KIND VAN TWEE OF DRIE!!! 'Nee, Ricky, dat koop ik niet voor je hoor', dat is niet goed voor je'. Kind begint te jengelen en te zeuren. Trekt aan (helaas vaak) moeders broek, dreigt soms zelfs bijna haar broek naar beneden te trekken. Moeder kijkt verschrikt naar het kind en vooral beteuterd naar de omstanders. Die kijken ditmaal meewarig naar de moeder-kind relatie (dit keer geen boze blikken). 'Nou vooruit dan' eindigt deze onderhandeling met het kind. Waarna het kind tevreden is en de moeder ook, want het kind is weer rustig. Goede opvoedingstactiek? Geweldige pedagogiek? Dacht het niet dus.

Want het kind van drie wordt tien en wil een MP3 spelertje (weet jij wel wat dat is??? - mijn zusje moest zich achter de oren krabben toen ze het MP3'tje op het verlanglijstje zag staan - maar dat terzijde). 'Hè toe mam, het kost maar honderd euro. En kun je zo leuk lang veel muziek mee afspelen. Scheelt weer de aanschaf van heel veel CD's.' En ja hoor, mam gaat overstag en tienjarige kleuter krijgt zijn MP3' tje.

Is het van de laatste tijd? Welnee. Mijn neefjes kochten moois bij de vleet. Een van hen kocht een geweldig mooi stel schoenen van 'maar' tweehonderd (toen nog) gulden. Een week later waren ze op onverklaarbare manier stuk gegaan. TWEEHONDERD GULDEN OVER DE BALK. Ik zou hem toch gigantisch de les hebben gelezen. Verbaal wel te verstaan, want op zo'n leeftijd helpt een pedagogische tik niet meer. Kun je nog neergeslagen worden ook! Wat deed moeder na veel zeuren en jengelen van haar 16-jarige kleuter in de puberteit? Gaf hem opnieuw tweehonderd gulden om nieuwe te kopen. Zijn honger en dorst naar aandacht werd gestild in het geven van geld. Hier, koop er maar wat voor. Kind zocht liefde die NEEEEEE!!!! zegt, maar kreeg waar voor zijn geld. Hij is terecht gekomen in de drugsscene, want och daar waren van die toffe gozers. Natuurlijk had hij niet door dat het de goorste gozers waren met wie hij omging, want hij kende geen verschil met thuis. Er was hem helaas geen sociale vaardigheden bijgebracht. Met dure spullen eindigde hij in de goot.

Donner en Balkenende willen terug naar de verantwoordelijkheid van burgers zelf. Maar nemen hen die verantwoordelijkheid weer af door alle 'geweld' op kinderen te verbieden. Sorry, hoor. Mijn pedagogische tik op hand of bil deed me over het algemeen meer pijn dan mijn kinderen. En natuurlijk moet ouders geleerd worden dat zelfbeheersing voor de tik uitgaat. Dat je niet slaat uit woede, want dan sla je door. Nee, je geeft een tik uit pedagogische, opvoedkundige redenen. Als het jouzelf pijn doet, komt het in de richting.

Waar zal het afschaffen van de tik toe leiden? Ik houd mijn hart vast. Nog meer gejengel in de supermarkt. Jengelverboden in de supermarkt. Supermarktverboden voor dat ene jengelende kind dat er niets aan kan doen dat zijn moeder er niets aan mag doen. En op een gegeven moment, behind closed doors, wordt de ergernis zo groot dat moe of pa wel uithaalt. Zodat het kind even niet meer jengelt. Omdat het teveel pijn aan de gebroken kaak heeft. En in het ziekenhuis moet vertellen dat 'ie van de trap is gevallen.

FOEI... de reclame van een vader die zijn kind iets stouts ziet doen, het gordijn opent, het raam opent, het wijsvingertje uitsteekt en zeer beschaafd dit woordje roept. Dat lijkt de weg van Donner te worden. Waardoor we uiteindelijk worden overspoeld door crimineeltjes die niet begrijpen of gevoeld hebben dat iets verkeerd is.

Wie zei ook al weer dat dit niet meer mag? De minister van Justitie? Nee toch... zit er dan toch een zweem van gebrek aan integriteit in die man? Hij wil gewoon zijn baantje behouden! FOEI!