Persoonlijk

Problemen met jongeren

leanjans — Wed, 02 Jan 2008 19:09:00 GMT

Net gelezen in De Telegraaf:

Een grote groep jongeren zorgde op maandagmiddag voor veel onrust. In de buurt van de Churchillstraat gingen een oude caravan en autobanden in vlammen op. Ook gooiden ze met vuurwerk naar agenten en werden de ruiten van een politiewagen vernield. Voorbijgangers werden bekogeld met bierflesjes.

Wauw, heftig. Waar lijkt dit op? Het lijken wel de voorsteden van Parijs, Utrecht of Amsterdam. Rellen van heb ik jou daar. Daar moet de moraalpolitie toch tegen optreden?

Nee, dit keer geen Marokkaanse jongeren. Dan was dat met naam en toenaam beschreven. Het ging hier om jongeren in Barneveld! Zij zorgden voor die overlast. Andere berichten beschreven dat de grootste problemen rond oud en nieuw (want daar ging het om) voorkwamen in de "biblebelt": het christelijk bolwerk in Nederland waar mensen hun leven nog volledig volgens de bijbel inrichten. Blijkbaar willen hun kinderen minimaal eenmaal per jaar uit de ban springen.

Zou de Rob Oudkerk van Barneveld nu gaan spreken over die k-Gereformeerden? Of wordt alles -zoals in die gebieden te doen gewoonlijk- onder de mantel der liefde bedekt?
De politie in Barneveld heeft op oudejaarsdag in ieder geval niet opgetreden tegen diehonderd rellende jongeren. De politie koos daar bewust voor om de spanningen te verminderen, aldus omroep Gelderland.

"De mantel der liefde" om de spanningen te verminderen?

Idol of niet

leanjans — Sat, 10 Nov 2007 23:42:00 GMT

Halverwege september. Of ik niet even mee wilde. Naar een auditie van een populair programma op RTL4. Dochterlief van 15 wilde koste wat het kost met haar stem en voorkomen op het scherm en daarmee doorbreken. Dus stonden we 's middags om twee uur in de lange rij.

Halfvier waren we eindelijk binnen. Stikheet was het daar en toen begon het eindeloze zenuwspel. Wachten, wachten, wachten. Tussendoor zagen we allerlei mensen met dezelfde ambities zich letterlijk voor gek zetten om maar op dat gekke scherm te komen. Dus niet, zei mijn dochter (heb ik haar toch nog iets goeds meegegeven).

Vijf uur... telefoontje van huis. Is ze door? Nee, ze wacht nog.... Zes uur. Nog niet??? Neeeeee. Zeven uur.... luisteren naar de nummers. Helaas nog geen bekend nummer. Rond halfacht is dan eindelijk de verlossing. Dochter mag zich op de laatste stoelen voor de auditie neerzetten, met alle opgebouwde zenuwen van dien.

Een klein halfuurtje later zit ik met een teleurgestelde dochter terug in de bus naar huis. Het was niet wat ze ervan had verwacht. Helaas, zelfs geen bekende jury gezien. Afgewezen door een technisch knulletje dat niets in haar zag. Terecht? Ik laat het over aan de ideeën van de jury. Of vinden jullie iets anders?

Kijk hier en beoordeel de auditie van mijn dochter. Ben benieuwd wat je ervan vindt.

Ook wij genieten weleens

leanjans — Fri, 25 May 2007 00:40:00 GMT

Laat niemand zeggen dat genieten niet mag. Er is een tijd van lachen en een tijd van huilen. Ik is een tijd van zitten en een tijd om te dansen. Dus geniet wanneer je kunt.

Deze foto kwam ik zomaar tegen op internet. Genomen tijdens een vrijwilligersfeest van de Stichting Rijnstad in Arnhem. We zaten dus niet aan de kant!!!

GET DANCING BABY!!!

De basis van mijn identiteit

leanjans — Wed, 23 May 2007 22:03:00 GMT

Ettje Kole schreef als reactie op mijn artikel Wie ben ik nou echt 2:

Ik volg je ontboezemingen met aandacht. En wat me vooral opvalt is: dat je meer en meer je identiteit nu zoekt in jezelf. Je kijkt naar je door God gewild leven en ontdekt jezelf, lijkt het wel.

Nou, Ettje, dat is nu precies wat ik wil beschrijven met hoe ik mezelf zie. Ik had het er vandaag nog even met een vriend over. Het lukte me een tijd geleden niet om werk te vinden. Mijn vriend haalde terug dat dit vooral ook met mijn zelfbeeld te maken had. Ik voelde me minderwaardig en dat kwam over op mensen bij wie ik solliciteerde. Pas toen ik begreep dat God mij had gemaakt zoals ik wilde, begon ik mezelf pas echt te accepteren. En dat betekende vooral: niet alleen "begrijpen", maar vooral "ervaren" dat God mij accepteerde zoals ik zelf ben. Je kunt het wel met je verstand begrijpen, maar toch niet met je gevoel aanvaarden. Pas toen ik dat door had, begon ik rust in mijzelf te krijgen en kon ik persoonlijk gaan groeien naar de persoon die ik nu zelf ben geworden.

Maar dat is een proces van vallen en opstaan geweest.

Vervolg "wie ben ik nou echt"

leanjans — Sat, 19 May 2007 21:49:00 GMT

Ik had het afgesproken in mijn artikel van 10 mei: ik zou nog eens verder gaan met wie ik nou echt ben. Die belofte los ik nu in.

Lees hier mijn gedachten over mijzelf...

Een nieuwe blog over mijn ervaringen in Klarendal

leanjans — Thu, 17 May 2007 22:17:00 GMT

Vanuit deze blog ben ik een nieuwe blog begonnen. Voor mensen die interesse hebben in wat we in onze wijk Klarendal doen, welke ervaringen we daar meemaken, hoe het ons verloopt om christen te zijn in een van de 40 probleemwijken en die willen weten wat daar nu achter zit.

Lezers die hierin interesse hebben, kunnen voortaan ook terecht op mijn nieuwe blog onder de naam "Missionair in Arnhem.

U kunt hier naar toe gaan door op de bovenstaande link te klikken of door te surfen naar: http://missionarnhem.blogspot.com

Ondertussen ga ik ook gewoon hier door met bloggen over andere dingen die niet te maken hebben met Klarendal. Om mijn gedachten te volgen, moet de lezer dus voortaan op twee plaatsen kijken. Veel leesplezier!

Wie ben ik nou echt?

leanjans — Thu, 10 May 2007 00:52:00 GMT

Op mijn artikel "Wie ben ik?" reageerde Ettje Kole:

...een paar weken geleden vroeg ik aan m'n lezers: waaraan ontleen jij/u je identiteit. Opvallend, voor mij, was: dat de meesten antwoorden als eerste: kind van God zijn, en dat er daarna dan een opsomming van activiteiten volgde, net als in jouw/uw antwoord.
Maar wat als al die antwoorden na: kind van God nu eens wegvallen, om wat voor reden dan ook? Waaraan ontleen je/u dan je identiteit?

Dat vind ik nou een goede reactie, waar ik iets mee kan. Daarom toch maar een poging tot een nader onderzoek naar mijn echte identiteit. Lees hier verder

Wie ben ik?

leanjans — Sun, 06 May 2007 21:20:00 GMT

Leuk spelletje uit het verleden? Nee, af en toe is het aardig eens terug te kijken op je leven. Om eens introspectief en beschouwend naar jezelf te kijken en je af te vragen wie je nu precies bent. Dat hebben veel mensen gedaan. Louis Couperus kwam tot de conclusie "zo ik iets ben, ben ik een Hagenaar". Ik geloof niet dat mijn identiteit is afgeleid aan mijn woon- of geboorteplaats.

Wat of wie ik dan wel ben in mijn ogen en welke conclusie ik daaraan verbind?
Lees daarover verder in dit artikel.

Vrijheid en moeheid

leanjans — Sun, 06 May 2007 20:27:00 GMT

Dat was me het weekendje wel. Zaterdag van 13.00 tot 22.00 uur op stap met acht vrouwen. En vanmiddag een warme maaltijd organiseren waarna we iets konden vertellen van ons geloof.

Je bent gek dat je dat doet, zullen sommigen zeggen. Maar aan de andere kant. Veel kerken klagen dat ze geen buitenstaanders meer kunnen bereiken. Zaterdag waren zeven vrouwen die al lange tijd niet meer bij welke kerk dan ook betrokken zijn de hele dag in de bijbel aan het lezen. En daarover vragen aan het stellen.

Hetzelfde gebeurde vanavond, waar we weer zo'n vijftien volwassenen en kinderen mochten spreken over opnieuw geboren worden. Dat je dan in een weekend mensen die voordat Villa Klarendal bestond geen kerkelijke bijeenkomst bezochten kunt meenemen met de bijbel en wat God daarin zegt, is toch geweldig! Daar kan geen groots feest tegenop. Zelfs een Gelredome vol christenen zou ik direct inleveren voor het genieten dat wij doen met deze mensen.

Dan ben je moe achteraf, maar tegelijkertijd voldaan. Deze mensen komen niet zomaar een keer, maar komen elke week. Wij hebben juist ons project niet de naam "kerk" genoemd, maar Villa Klarendal. De regelmatige bezoekers hebben het onderling juist wel over "hun kerk". Tja, dan krab ik mezelf wel achter de oren. Want dat betekent dat wij met zijn vieren de "dominees" zijn van deze groep. En of ik mij nou zo voel...

BeVRIJdingsdag

leanjans — Sat, 05 May 2007 12:25:00 GMT

5 mei 1945... Mensen lopen op de straat, omdat ze van de bezetter zijn bevrijd. Vreugde overal. Eindelijk zijn ze vrij.

Lees hier mijn mijmeringen over 62 jaar vrijheid in Nederland en hoe ik die zelf invul.