Klarendal

Hoe kijken christenen naar hun ongelovige omgeving?

leanjans — Sat, 19 May 2007 11:14:00 GMT

We hebben zo weinig contact met onze buren. Hoe komt dat toch? Waarom gaan onze buren niet mee naar de kerk? Waarom komt het dat christenen zo weinig effectief zijn in het bereiken van hun naaste buren?

Klik hier om mijn gedachten hierover te lezen

Een nieuwe blog over mijn ervaringen in Klarendal

leanjans — Thu, 17 May 2007 22:17:00 GMT

Vanuit deze blog ben ik een nieuwe blog begonnen. Voor mensen die interesse hebben in wat we in onze wijk Klarendal doen, welke ervaringen we daar meemaken, hoe het ons verloopt om christen te zijn in een van de 40 probleemwijken en die willen weten wat daar nu achter zit.

Lezers die hierin interesse hebben, kunnen voortaan ook terecht op mijn nieuwe blog onder de naam "Missionair in Arnhem.

U kunt hier naar toe gaan door op de bovenstaande link te klikken of door te surfen naar: http://missionarnhem.blogspot.com

Ondertussen ga ik ook gewoon hier door met bloggen over andere dingen die niet te maken hebben met Klarendal. Om mijn gedachten te volgen, moet de lezer dus voortaan op twee plaatsen kijken. Veel leesplezier!

Vrijheid en moeheid

leanjans — Sun, 06 May 2007 20:27:00 GMT

Dat was me het weekendje wel. Zaterdag van 13.00 tot 22.00 uur op stap met acht vrouwen. En vanmiddag een warme maaltijd organiseren waarna we iets konden vertellen van ons geloof.

Je bent gek dat je dat doet, zullen sommigen zeggen. Maar aan de andere kant. Veel kerken klagen dat ze geen buitenstaanders meer kunnen bereiken. Zaterdag waren zeven vrouwen die al lange tijd niet meer bij welke kerk dan ook betrokken zijn de hele dag in de bijbel aan het lezen. En daarover vragen aan het stellen.

Hetzelfde gebeurde vanavond, waar we weer zo'n vijftien volwassenen en kinderen mochten spreken over opnieuw geboren worden. Dat je dan in een weekend mensen die voordat Villa Klarendal bestond geen kerkelijke bijeenkomst bezochten kunt meenemen met de bijbel en wat God daarin zegt, is toch geweldig! Daar kan geen groots feest tegenop. Zelfs een Gelredome vol christenen zou ik direct inleveren voor het genieten dat wij doen met deze mensen.

Dan ben je moe achteraf, maar tegelijkertijd voldaan. Deze mensen komen niet zomaar een keer, maar komen elke week. Wij hebben juist ons project niet de naam "kerk" genoemd, maar Villa Klarendal. De regelmatige bezoekers hebben het onderling juist wel over "hun kerk". Tja, dan krab ik mezelf wel achter de oren. Want dat betekent dat wij met zijn vieren de "dominees" zijn van deze groep. En of ik mij nou zo voel...

Contextualisatie in Nederland

leanjans — Sat, 28 Apr 2007 15:46:00 GMT

Op het weblog van Matthijs Vlaardingerbroek is een aardige discussie ontstaan over contextualisatie in Nederland.

Volgens Pater drs. P.J. van Winden, SMA in zijn Doctoraal Scriptie Theologie Over Inculturatie-mogelijkheden in de Romeinse Liturgie, sinds Vaticanum II, met name in Zaïre, Evangelisatie en Context houdt contextualisatie rekening met de veranderende natuur van een cultuur waarover wij zojuist gesproken hebben. In plaats van te spreken over een particuliere cultuur - hetzij modern, hetzij traditioneel -, spreekt het over de 'context' ofwel de situatie waarin het Evangelie moet worden opgenomen.
Contextualisatie is ontvankelijk voor alle veranderingen die plaatsvinden in een particuliere gemeenschap of cultuur, en voor de tussenpersonen die deze veranderingen te weeg brengen. Het begrip impliceert dat men nauwgezet de 'tekenen van de tijd' dient te onderzoeken, in elke gegeven situatie en dat bezien moet worden hoe het Evangelie relevant gemaakt kan worden voor die situatie. De verkondiging van het Evangelie moet 'gecontextualiseerd' worden.

Om deze reden is een groep mensen met missionaire visie voor Nederland in gesprek hoe in Nederland contextualisatie zou kunnen worden vormgegeven.

Lees in het artikel een eerste aanzet van Matthijs voor Nederlandse contextualisatie en mijn eerste reactie daarop.

Minister bezocht 16 april onze woonwijk Klarendal

leanjans — Wed, 18 Apr 2007 00:25:00 GMT

Minister Vogelaar voor Wonen, Wijken en Integratie is gisteren in Klarendal geweest.

Bekijk hieronder een korte video- en foto-impressie van dit bezoek.

Lees hier wat de minister van Klarendal vindt

Lees hier een korte beschrijving van Klarendal

Minister komt naar Klarendal

leanjans — Sat, 14 Apr 2007 14:19:00 GMT

Net gelezen op de website van minister Vogelaar voor Wonen, Wijken en Integratie. Ik zal hier namens Villa Klarendal bij aanwezig zijn.

Minister Vogelaar voor Wonen, Wijken en Integratie bezoekt maandag 16 april de wijk Klarendal in Arnhem. De wijk is een van de meest centraal gelegen en oudste wijken van de stad. Het bezoek aan Klarendal is het vierde van de minister in haar wijkentoer.

Lees hier het volledige persbericht op de website van de minister voor Wonen, Wijken en Integratie

Meer informatie op de website van de minister

Vraag en antwooord wijkentoer

Overzicht 40 wijken

Toerschema

Agenda

Van probleemwijk naar prachtwijk

leanjans — Sat, 14 Apr 2007 13:55:00 GMT

Onze regering heeft een minister aangesteld voor wonen, wijken en integratie. Die heeft onlangs 40 wijken aangewezen die moeten transformeren "van probleemwijk naar prachtwijk". Welke rol zouden christenen hierin kunnen spelen, en welke bril moet je dan opzetten?

Ik heb hierover een artikel geschreven dat in Shiftzine webzine is verschenen.

Klik hier om dit artikel in mijn eigen weblog te lezen

Nieuwsbrief Villa Klarendal januari 2007

leanjans — Thu, 18 Jan 2007 18:51:00 GMT

De nieuwsbrief van ons project Villa Klarendal is uit. Deze is te downloaden door op de onderstaande link te klikken:

Nieuwsbrief Villa Klarendal januari-februari 20007

Ik wens u veel leesplezier!!!

Villa Klarendal op de radio

leanjans — Mon, 18 Dec 2006 22:22:00 GMT

Voor wie mijn ervaringen in onze wijk volgt: donderdag 21 december om 10.00 uur op Radio 1 (De Ochtenden) is een uitzending gewijd aan Villa Klarendal. Aan de hand van een compilatie van diverse activiteiten die we in de wijk doen is een beeld geschetst van dit werk.

Deze uitzending is alsnog beluisteren door op deze link te klikken.

Op zaterdag 23 december heeft het EO-programma “Kerk in Beweging“ aandacht besteed aan Villa Klarendal. Ditmaal werd dit werk in wat meer theologisch perspectief geplaatst. In deze uitzending hebben Teun van der Leer, voormalig baptistenpredikant in Arnhem en Robert Dijk, regioleider Youth for Christ Arnhem-Nijmegen een eigen visie op Villa Klarendal gegeven.

Deze uitzending is alsnog beluisteren door op deze link te klikken.

Een impressie van een zondagochtend

leanjans — Mon, 16 Oct 2006 00:26:00 GMT

Zondagochtend tien uur. Met een slaperig gezicht van alle drukte van de afgelopen dagen zit het team van Villa Klarendal klaar om de nieuwe brunch en viering voor te bereiden. Wat zal de dag van vandaag nu weer brengen? Hoeveel mensen zullen er komen en welke gesprekken mogen ze met hen hebben? Hoe zullen de kinderen die tweewekelijks komen zich vandaag gedragen? We bidden er samen voor, zien er tegenop vanwege die moeheid die zo makkelijk over ons valt. Maar we bidden dat die moeheid zal verdwijnen en dat God ons nieuwe kracht geeft.

Na het verdere ochtendritueel van tafels versjouwen, brood, beleg en kaarsjes op tafel plaatsen, koffie en thee zetten, staan we buiten op de uitkijk naar potentiële bezoekers van de brunch en viering in de Villa. In de verte zien we een schimmenspel opdoemen dat heen en weer over de stoep uitwaaiert. We weten het: de vaste groep (of moet ik zeggen: troep) kinderen uit de wijk die onze brunch bezoekt is in aantocht.
Het is altijd spannend hoe hun neus nu weer zal staan. Soms kunnen we het al aan hun houding en gedrag zien. Dan komen ze al stompend, slaand, karatetrappen uitdelend, schreeuwend en scheldend aan. Maar vandaag komen ze rustig aangewandeld. Een van de vaste kinderbezoekers stond al bij ons te wachten. Een van de anderen was al bij ons langs geweest en zag dat er nog niemand was, om vervolgens de anderen uit hun huizen te sleuren om vandaag vooral weer te komen. Het meisje bij de deur rent op een van de anderen af en begint een enthousiast verwelkomingsgesprek. Ik zie dat gebeuren en terwijl de kinderen dichterbij komen, houd ik mijn armen wijd open als teken dat ze van harte welkom zijn. Een van de kinderen rent vervolgens op me af om zich uiteindelijk in mijn armen te sluiten. Ze voelen zich ongeremd en welkom!

De brunch begint en de kinderen, zeven in totaal variërend van twee tot veertien jaar, zitten rustig en soms wat minder rustig om de tafel, vergezeld door de twee teamleden die qua leeftijd het meest dichtbij hen staan. “Hee, dat is de ouderentafel daar”, schreeuwt een van de oudere kinderen over de tafel in onze richting. En inderdaad zijn we als zes ouderen variërend van veertig tot bijna achtenvijftig jaar bij elkaar gaan zitten om even rustig en genietend van de ochtendrust met een broodmaaltijd met elkaar te keuvelen. Een verschil, ja, tussen de ene tafel en de andere, maar toch niet een die op een negatieve manier op elkaar inhakt. De ene tafel schreeuwt wat meer, de andere is wat rustiger van aard. Maar er is respect over en weer en vooral merkbare warmte voor de ander.

De maaltijd is afgelopen. De borden worden opgehaald. Sommigen blijven rustig zitten om na te genieten van het zojuist genoten eten. De kinderen worden eerst aan een andere tafel gezet om daar rustig uit te puffen. Langzamerhand krijgen ze een taak toebedeeld. De een mag alle tafels met een natte doek afdoen. De ander is zo sterk dat hij tafels aan de kant mag zetten. Weer een ander vraagt of hij de liedboekjes mag uitdelen. De afwas blijft vandaag staan, omdat we ruimte willen geven aan zingen en het verhaal.

De kring, verdeeld tussen jong en oud (variërend van twee tot bijna zestig jaar), zit bij elkaar en zingt met zijn allen de begintune van het onderdeel viering van de zondag. “…daar in die kleine villa in de straten, daar mag je Jezus ontmoeten in ’t echt…” zingt jong en oud uit volle borst. De jongen die net nog stoer heeft zitten geinen met anderen zit met een semi-vroom gezicht te zingen, maar zingt wel degelijk uit volle borst. De lichamen gaan bij het refrein heen en weer, en iedereen weet het weer: “… daar mag je lachen en huilen in de wijk…”. Nog een ander lied wordt ingezet, ditmaal een hedendaagse vertaling van het aloude lied “Welk en vriend is onze Jezus”. De stoere jongen zingt het met zo mogelijk nog hardere stem uit volle borst mee.

Het verhaal wordt door een nieuwe verteller ingezet. Of het nu aan de verteller ligt, aan het mooie verhaal of aan de sfeer die ruimte geeft aan interesse en belangstelling, we weten het niet, maar iedereen is doodstil. Een van de teamleden zit naast de jongste van het stel, die steeds haar hand pakt. “Wil je op schoot?” vraagt ze zachtjes aan haar. Het meisje knikt en klimt bij de leiding op schoot. Twee kinderen die tegenover elkaar zitten, seinen met non-verbale communicatie hun verbazing uit over dit voorval. “Dat doet ze anders nooit” lijken de seinen te zeggen. De warmte en sfeer blijkt een ontspannenheid te creëren waar zelfs de allerkleinsten zich heel gemakkelijk bij voelen.

Het verhaal is mooi. Zodra wordt gesproken over wat dit voor ons betekent, begint de onrust in de troep zich te roeren. Twee meisjes krijgen plotseling de slappe lach. Een ander trekt gekke bekken naar een ander. Weer een ander vindt het genoeg om naast die vervelende jongens te zitten en verschuift naar een plaats naast een teamlid waar het rustiger is. Het lijkt alsof de kinderen niet meer horen wat er wordt gezegd. Het verhaal is gevallen. De gitaar wordt opgepakt en vooraf wordt door een ander teamlid ter inleiding van het lied nog even een korte aanvulling gegeven op wat de kinderen in hun tijdelijke vorm van gekkigheid niet meer hebben meegekregen. Ze zingen weer uit volle borst mee: “Vader God ik vraag mij af hoe ik ooit heb geleefd zonder uw vaderhart…”, uitmondend in: “Vader ‘k wil U eren…”.

De ochtend is ten einde. De kinderen en ouderen, samen de bezoekers van de brunch en viering vormend, hebben het overgebleven brood, een supermarktkar vol, meegenomen en zijn een voor een vertrokken. De afwas wordt door de helpers van het team met vereende kracht aangepakt. We kijken als team verbaasd en verheugd terug op de brunch en viering die achter ons ligt. Ons werk? Ja, we waren er doordat we ons met lichaam en geest aan deze ochtend gaven. Maar die rust en ruimte? Dat kwam toch echt niet van onszelf. Daar moesten we toch eerst en vooral de hemelse Vader voor danken. De moeheid heeft plaatsgemaakt voor enthousiasme en warmte, want God heeft deze ochtend de gebeden van de vroegte verhoord.

En zelfs de ochtendzon die in de vroegte nog achter de wolken was verscholen, maakt plaats voor en warme middagzon die de kou van de ochtend verdrijft.