Relaties

De grenzen van de pedagogische tik

leanjans — Tue, 29 May 2007 21:35:00 GMT

Op 25 mei schreef Roxy een reactie op mijn blog Pedagogische tik - wat zegt de wetenschap?.

Daarin schreef hij of zij (man/vrouw is niet te achterhalen): Ja, ik lees hierboven dat een pedagogische tik moet kunnen, maar waar ligt de grens dan?

Ik vond dit een interessante vraag, waarop ik een antwoord heb proberen te geven. Lees hier mijn antwoord.

Emerging church: alles hangt met alles samen

leanjans — Sat, 30 Dec 2006 00:03:00 GMT

Een tijd geleden ben ik begonnen de kenmerken van de emerging church door te nemen bekeken vanuit de praktijk die ikzelf meemaak. Vandaag het tweede kenmerk.

Holistisch wereldbeeld. Hun wereldbeeld kent geen scherpe scheiding tussen dat wat heilig en onheilig is. Ze leggen sterk de nadruk op God als schepper.

Holistisch klinkt in de oren van veel christenen sterk new age achtig. Daarom wil ik uitleggen hoe ik dat zelf in de praktijk opvat. Als ik mensen tegenkom, beschouw ik ze als schepsel van God. Ieder mens mag zijn zoals hij (of zij) is. Want ieder mens is uniek. Iedereen heeft ook unieke ervaringen die zijn leven heeft gevormd of vervormd. Ik wil buurtgenoten benaderen vanuit het respect voor henzelf. Daarbij wil ik me als christen niet alleen richten op de ziel van de mens (zieltjes winnen), omdat dit slechts één aspect is van het mens-zijn. Het spirituele (of zo je wilt: geestelijke) leven is niet te scheiden van de rest van het leven.

Lees verder>>>

De pijn van kinderen van ouders die hun kinderen geen pijn durfden te doen

leanjans — Mon, 30 Oct 2006 23:45:00 GMT

Annderhalf jaar geleden schreef ik een blog onder de titel "de angst om kinderen pijn te doen". Kern daarvan was mijn verbazing dat mensen tegenwoordig de pedagogische tik niet meer mogen gebruiken, omdat dit middel in de ogen van de moderne pedagogen niet meer mag. Natuurlijk mag je niet uit emotie een kind tegen de grond slaan, maar in mijn optiek kan een duidelijke tik, met een duidelijke uitleg hulp bieden om kinderen duidelijke regels aan te leren.

Ik werd in mijn visie hierop bevestigd door een artikel dat afgelopen week in het Volkskrant Magazine stond, waarin een themanummer was gewijd aan "De brave puber". In een van de essays wordt het verschil geschetst tussen "het geminachte kind" in 1980 en de "geminachte volwassene" anno 2006. Waar blijkbaar om en nabij 1980 een kind nog werd gemodelleerd naar het beeld van de volwassene, moet de volwassene nu volop rekening houden met de onaangepastheid en onbeschoftheid van het door en door verwende kind.

In hetzelfde magazine wordt door psychologe Maria Delfos een beeld geschetst van dat kind, dat er niet goed van af komt. Het kind is zo geworden doordat wij, hun ouders, hen maar hebben laten begaan. "Ouders vergeten dat kinderen regels nodig hebben" kopt het artikel, om het te vervolgen met "alles mag en nare gevoelens worden weggeduwd...". Op zo'n manier, vindt de psychologe, kweek je hedonistische volwassenen: mensen die alleen zijn gericht op het eigen genot en het eigen plezier.

Zij wijst terug naar de tijd waarin hedonisme wordt aangeleerd dan wel afgeleerd: de leeftijdsperiode tussen 2 en 4 jaar. Ik citeer "Dat is de leeftijd waarop je moet leren dat jouw vrijheid wordt begrensd door de vrijheid van anderen, waarop je moet leren je behoeftes uit te stellen, waarop je moet leren frustraties te overwinnen. En dat brengen ouders kinderen nu te weinig bij."

Alles lijkt te maken te hebben met de overgang van de "bevelshuishouding" ("jij doet wat ik zeg") naar de "onderhandelingshuishouding" ("wat wil jij en wat wil ik, samen kijken we hoe we er uit komen"). Onderweg zijn veel ouders het spoor bijster geraakt. Terwijl ze zelf in een tijd van bevelen zijn opgevoed, wilden ze dat hun kinderen niet meer opleggen. Zij gingen meer uit van het principe "laten we het samen goed proberen te hebben" en een ouder-kind relatie die meer in de richting van vriendschap dan van coachschap ging. Een deel van die gezinnen zijn in de onderhandelingstrein ontspoord, omdat ze nooit geleerd hebben te onderhandelen, of de vaardigheden hebben om dat te doen. Dus geven die ouders massaal toe aan de kinderen.

De ouders durfden de kinderen niet te slaan uit reactie op de eigen opvoeding en uit angst voor wat de omgeving (vrienden, bekenden, buurtgenoten, de boeken die ze lazen). De kinderen van die ouders ervaren daar nu de pijn van, ook al merken ze dat misschien nu nog niet.

Wat mij betreft dus terug naar de opvoeding waar het kind zijn plek weet. Waarin hij duidelijke regels en grenzen leert kennen. Waar die regels en grenzen met een grote saus liefde worden overgoten. Waarin kinderen leren dat ze niet alles zomaar kunnen krijgen. Niet zomaar overal je eisen stellen of je olifantpoten op leggen en dan met grote, meewarige, afwijzende ogen mensen aankijken die je vragen die grote voeten daarvan af te doen, omdat ze daar willen zitten, maar leren rekening te houden met anderen. Een opvoeding ook, waarin de ouders hun kinderen niet met een sleuteltje om de nek met een kluitje in het riet sturen of in de professionele, maar juist daardoor vaak zo weinig liefdevolle, kinderopvang dumpen, om pas na zessen enige tijd voor de kinderen te kunnen hebben, zij het dat het veeleer gaat om de plichtplegingen eten-uitkleden-wassen-slapen in plaats van echte aandacht. Een opvoeding waarin kinderen leren dat als anderen je iets zeggen, het bedoeld is om je te corrigeren en niet om terug te bekken alsof de spreker een lulletje rozenwater is. Leren respect te hebben op de manier waarop respect ook daadwerkelijk nog respect is. En dat niet met een Amsterdams, houserig accent richting de andere "rèspèc, maan"

En zeker niet met het voorbeeld van het vijfjarig jongetje dat op het schoolplein werd geschopt, zijn middelvinger tegen zijn belager opstak met de woorden: "respect, ja!!!"

Do you like sex?

leanjans — Wed, 25 Oct 2006 20:35:00 GMT

Een vraag die een tijd geleden steevast werd gevraagd door het alter ego van Wendy van Dijk, Ushi, in het programma "Ushi en van Dijk". Van Dijk, verkleed als mooie maar nogal naieve Japanse vraagt beroemde gasten het hemd van het lijf. En als ze dan op die vraag aankomt op een wat onduidelijke manier, waardoor het lijkt alsof ze zegt "do you like sess", beginnen de gasten wat weifelend over hun stoel te schuiven. Ze Doen alsof ze niet begrijpen wat ze zegt. Ze vraagt het opnieuw en maakt er een beweging bij die niets te wensen over laat. De gasten lopen wat rood aan en weten soms niet wat ze moeten zeggen. Sommigen komen niet verder dan: "o ja!!!" of "zeker weten". Anderen gaan er nog wat verder op in.

We leven in een wereld waarin ons wordt voorgeschoteld dat sex normaal is. Sommigen menen zelfs dat we in een oversekste wereld leven. Tenminste, qua reclameuitingen. Want bloot en zo is regelmatig in het straatbeeld te zien op aanplakborden. Gevolg van de jaren zestig, zeggen weer anderen. Die hebben voor vrijheid gepleit en daar zijn we nu in aanbeland.

Zelf vind ik het interessant om te merken dat onze samenleving nog helemaal niet zo vrij is wat betreft seks. Misschien wel in de media, maar in persoonlijke gesprekken, buiten de grappen en grollen om, is het een nagenoeg onbesproken onderwerp. Wijzelf zijn vrij open over hoe wij seks beleven en dan is het ronduit grappig hoe gesprekspartners daarmee omgaan. Een keer zaten we met iemand erover te praten en vertelden we waarom we het zo aangenaam vonden. Na twee minuten zei de gesprekspartner dat we nu wel een ander onderwerp mochten aansnijden. Het werd haar waarschijnlijk iets te heet onder de......

Het onbesproken zijn van het onderwerp kom ik met name onder christenen tegen. Toen ik eens in een preek het onderwerp aansneed, werd onze dominee na afloop overvallen door verzoeken om dit soort onderwerpen toch vooral niet in de heilige samenkomst ter sprake te laten brengen. Nee, stel je voor. Daar spreekt de bijbel toch niet over? O nee? Lees dan het Hooglied er maar eens op na (en dan zonder de vrome uitleg dat het over de verhouding tussen God en zijn volk gaat).

Zou God een dergelijke manier van innige gemeenschap hebben gemaakt om er vervolgens niets mee te doen? Of er alleen iets mee te doen totdat er genoeg kinderen van zijn gekomen? Alsof het genot dat er mee gepaard gaat een verkeerd iets zou zijn? Een vrouwelijke christen zei eens tegen ons, dat ze niet meer aan seks wilde doen. Tegen haar man zei ze dan dat ze wel graag met hem wilde knuffelen. Over beelden gesproken? Dan denk ik aan het mannelijk geslacht als een stootwapen. Dat knuffelt toch niet, dat stoot! Of is er een mogelijkheid om met alles wat er aan je lichaam zit, inclusief de penis, te knuffelen? Hier werd volgens mij een tegenstelling gecreëerd waar die er niet is (of althans: hoeft te zijn).
Maar ja: wie leert het ze? Wie laat jongeren zien hoe je samen de liefde moet bedrijven? Nee, dat doe je toch niet. Dus moeten ze het zelf maar uitzoeken. Vinden ze er boekjes over en als je geluk hebt, vinden ze er goede voorlichtingsboeken over. En in het slechte geval een pornouitgave waarin alleen gehost en gestoten wordt alsof het je lief is.

Maar nee, praten doen we niet. Dat gaat te ver. Met als gevolg dat heel veel mensen met onduidelijkheid, schaamte, vrees, schuldgevoel rondlopen, omdat ze niet goed met het onderwerp om kunnen gaan. Van tevoren als vrienden alvast praten over wat je fijn vindt, of tijdens het huwelijk langzamerhand steeds meer begrijpen wat de ander prettig vindt, daar komen we niet aan, want seks is iets om te doen en niet om over te praten.

Mijn vrouw en ik doen het dus allebei. Zowel erover praten (nog steeds!) als het gewoon doen (schamen we ons niet voor dus!). Tja en soms is dat wel eens lastig. Zo waren we eens op vakantie in een huisje dat achteraf nogal gehorig bleek te zijn. Hadden wij dus niet door, want we lagen te genieten van elkaar. Het gekreun en het geluid werd (zoals bij ons te doen gewoon is) steeds luider en na het eerste orgastische hoogtepunt van ons (mag je zelf raden wie dat was), waren we op weg naar het volgende, toen onze geluiden langzamerhand werden overstemd door een ander geluid. Geconcentreerd op elkaar hadden we dat niet direct door, maar na verloop van tijd bleek dat onze jongste dochter huilend op de trap zat. Afijn, de intieme gemeenschap werd plotseling afgebroken om onze dochter te troosten en te vragen waarom ze huilde. Toen bleek dat ze door de geluiden wakker was geworden en bang was dat er iets met haar moeder aan de hand was. Ze sliep op de kamer met haar oudere zus, die helaas niet zo wijs was om de situatie tot in de puntjes uit te leggen, maar alleen maar harder aan het lachen was. Moet je voorstellen in de gedachten van onze jongste dochter: moeders die zo gilde, vader die erbij kreunde en zus die er alleen maar harder om lachte. Dat is toch om te janken?

En dat was een goed moment duidelijk te maken wat er aan de hand is en de situatie niet weg te stoppen zoals helaas veel mensen gewend zijn te doen. "Stil, anders worden de kinderen wakker", zullen veel echtelieden tegen elkaar zeggen. Nou, dat is dus niet aan ons besteed. En dat willen we ook niet. Iedereen mag horen hoeveel we van elkaar houden en hoezeer we daar van genieten. Een situatie als hierboven beschreven is een prachtig moment om een kind te laten zien hoeveel ouders van elkaar houden. En dat het gillen van plezier is, dat moet ze er dan maar op de koop toenemen.

Stop het niet weg, leef het uit, geniet ervan, zodat er niets in het geniep gebeurt en er ook geen dingen gebeuren die niet door de beugel kunnen. Want daar ben ik ook van overtuigd. Doordat het bij christenen taboe is te spreken over seks, doordat seks nog steeds wordt gezien als onderdeel van onze zondigheid (dus vies!), stoppen we het weg. En ja, sommigen kunnen het niet wegstoppen en als ze het dan niet bij hun vrouw (of hun man) kunnen krijgen, gaan ze zoeken naar vervanging voor hun verlangens. En komen terecht bij (al dan niet betaald) andere vrouwen, andere mannen, andere kinderen of zelfs hun eigen kinderen (en denk dan niet dat vrouwen dat niet doen!!!).

Natuurlijk pleit ik niet voor een open seks relatie waarbij Jan en alleman kan zien wat er gebeurt. Maar als het ter sprake komt, bespreek het dan ook gewoon. Als kinderen plotseling de slaapkamer (of zo je wilt de andere ruimte) binnen komen stormen, wees niet beschaamd of stuur ze niet kwaad weg. Maar vertel ze liefdevol waarom het nu even niet uitkomt. Dan wordt seks iets wat bij het gewone leven hoort. Dan hoeft er geen sleutel op de deur, of hoeven we niet te wachten tot we zeker weten dat iedereen slaapt. God heeft het gegeven. Gebruik het op een goede manier. Geniet ze!!!

En... wat vind jij ervan?

nog eens: vriendschap

leanjans — Fri, 03 Jun 2005 01:24:00 GMT

Vrienden, geliefden, degenen die je het meest lief zijn. Maar die je ook enorm kunnen claimen. Die je dood kunnen knuffelen. Die je het gevoel kunnen geven dat je zoveel voor ze waard bent, dat je er bijna in stikt. Het is een uiterst precair onderwerp. Want liefde is soms zo vreemd. Je wilt graag met iemand, je houdt van hem of haar. En daarom wil je die persoon graag behagen. En daarom laat je de dingen die je vroeger deed. Maar word je daar dan echt gelukkig van. Blijf je nog dezelfde als vroeger? Of wordt je persoonlijkheid overwoekerd door de liefde voor de ander?

En dan is er ineens dat moment waarop de liefde er ineens niet meer is. Geen rozig gevoel meer, geen vlindertjes in de buik. Koud zit je op de bank met degene waar je jezelf aan gegeven hebt. Maar, wie ben je zelf nog? Kun je jezelf nog wel terugvinden.

Elkaar vrijlaten, omdat je van elkaar houdt, lijkt in maar weinig relaties bewaarheid te worden. Altijd lijkt er een van de twee de dupe te worden van de geldingsdrang van de ander. En dat je na verloop van tijd ook nog eens veranderd wordt voor het gemak ook maar over het hoofd gezien. "Je bent niet meer zo als vroeger" wordt er dan naar je hoofd geslingerd. Nee, gelukkig maar. Een veertigjarige die zoch nog gedraagt als een tiener is nogal vreemd. Je groeit als mens en door alle ervaringen verander je dus.

Maar groeit de relatie met de ander mee met jouw groei? Is er genoeg gespreksstof om de ander te begrijpen. En laat die ander jou in je waarde om te vertellen wat jij belangrijk vindt. Vrijheid is de toetssteen voor de vraag of beide echtgenoten, relaties, vrienden ook daadwerkelijk volwassen zijn. Is er zoveel vertrouwen over en weer dat je de ander met een gerust hart kunt loslaten? Of is er een kinderlijk wantrouwen waardoor je de ander wilt vasthouden en wilt plaatsen in een hokje waarvan jij vindt dat het goed is?

Mensen willen nu eenmaal niet graag in een hok geplaatst worden. Het is net als een gekooid dier. Het dier wil eruit en zal er alles aan doen om zijn vrijheid te herkrijgen. En sommige dieren moeten dat met de dood bekopen. Maak dus geen gevangenis van je relatie, want anders bloedt het onherroepelijk dood. Geef elkaar vrijheid en je zult zien hoezeer je relatie blijft bloeien en groeien.

Huwelijk: vriendschap of claimgedrag?

leanjans — Thu, 28 Oct 2004 13:48:00 GMT

Mijn vrouw is nu even weg om een goede vriend op te zoeken. Kan dat wel?, vragen veel mensen me? Zomaar je vrouw laten weggaan om een vriend te ontmoeten. Dat is toch raar? Dat past niet in ons beeld van een perfect huwelijk.
Voor mij is de basis van mijn huwelijk juist vriendschap. En dat betekent: alles aan elkaar vertellen en elkaar vertrouwen. Ik weet met wie mijn vrouw omgaat en wat ze ermee doet. En de rest laat ik over aan haar eigen wijsheid (niet aan elkaar geschreven!!!!). Op die basis kun je loslaten en elkaar volledig de ruimte laten binnen de kaders die het huwelijk tot een huwelijk maken.
Natuurlijk zijn er allerlei soorten huwelijken, net zozeer als er allerlei verschillende mensen zijn. Maar sommige mensen stellen de manier waarop zij hun huwelijk hebben ingevuld als norm voor anderen. En daarmee komen die mensen in een gevaarlijk vaarwater, doordat ze andere huwelijken daaraan gaan beoordelen. En dan krijg je verwijten naar je hoofd geslingerd dat je fout leeft, dat ik wel heel zwak ben om mijn vrouw zo los te laten of dat mijn vrouw wel een hele slechte echtgenote is.
Wij willen waken voor een huwelijk waar de een regeert over de ander. Als je met mij wilt trouwen, moet je dit of dat laten. We kennen helaas genoeg voorbeelden om ons heen waarin de een de ander heeft ingepakt in zijn stijl van leven, waardoor de ander totaal anders is geworden ten opzichte van degene die hij of zij vroeger was.
Ik heb een hele goede vriendin, en die ken ik al langer dan 20 jaar zei ik laatst op mijn werk. Dat hoor je ook maar weinig om ons heen was de reactie. En dat klopt helaas. Na verloop van tijd lijkt de vriendschap binnen een huwelijk te verkillen en zijn we alleen nog door de huwelijksband aan elkaar verbonden. Voor ons bestaat er geen perfecte huwelijkspartner. Niemand is volmaakt en daarom is ook niemand in staat voor een ander een volmaakte vriend te zijn. Daarom is het gezond elkaar zo nu en dan los te laten, om daarna weer bij elkaar terug te komen om te horen naar wat de ander heeft beleefd. Beseffen dat je niet volmaakt bent, betekent op een volwassen manier jezelf bekijken en op een volwassen manier met de ander omgaan. Ruimte geven aan elkaar en zodoende je leven spannend houden. Want volgens mij ligt aan claimgedrag bij een van beide partners een gevoel van onzekerheid ten grondslag. En dat is geen goede basis om een goede relatie op te bouwen. Niet claimen, maar loslaten; niet opeisen, maar liefhebben. Daarmee hou je een goede vriendschap en daarmee ook een goed huwelijk in stand.

Wat wil jij in plaats van ik wil jou