Pedagogische tik

De grenzen van de pedagogische tik

leanjans — Tue, 29 May 2007 21:35:00 GMT

Op 25 mei schreef Roxy een reactie op mijn blog Pedagogische tik - wat zegt de wetenschap?.

Daarin schreef hij of zij (man/vrouw is niet te achterhalen): Ja, ik lees hierboven dat een pedagogische tik moet kunnen, maar waar ligt de grens dan?

Ik vond dit een interessante vraag, waarop ik een antwoord heb proberen te geven. Lees hier mijn antwoord.

TV uitzending over corrigerende tik

leanjans — Sat, 14 Apr 2007 14:45:00 GMT

"Hoe is het balletje nu geëindigd?", zullen lezers van dit blog zich afvragen.
Daarom heb ik een verslagje geschreven van de TV uitzending over de pedagogische tik in Koppensnellers van Jack Spijkerman die uiteindelijk op 31 maart werd uitgezonden.

Een overzicht van alles wat ik over de corrigerende of pedagogische tik heb geschreven

Lees hier verder

... het balletje rolde verder

leanjans — Tue, 20 Mar 2007 16:51:00 GMT

Afgelopen zaterdag.... op weg naar een uitzending van Koppensnellers. Ik ben al bijna in Amsterdam als ik word gebeld door de redactie.

Eeh... we hebben net geoefend en nu blijkt dat we tijd tekort komen. Dus... je komt eigenlijk voor niets, de discussie gaat niet door!!!

That's TV man, denk ik bij mezelf. Dus ben ik wel bij de opname, maar niet als geïnterviewde gast. Helaas pindakaas. Artiesten zijn nu eenmaal duurder dan gasten, dus die hebben voorrang.

Dus rolt het balletje verder naar volgende week zaterdag. Kijk luister en huiver dan om 20.00 uur naar Koppensnellers!!!

Hoe een balletje kan rollen

leanjans — Thu, 15 Mar 2007 20:56:00 GMT

Op 2 februari 2005 schreef ik op deze weblog een blog over de pedagogische tik onder de titel De angst om kinderen pijn te doen.

Deze blog trekt, samen met een aantal andere blogs die ik over het onderwerp heb geschreven, veel lezers aan die meer over het onderwerp willen weten.

Gisteren werd ik gebeld door een redacteur van het Talpa-programma "Koppensnellers", de commerciële maar niet zo succesvolle opvolger van Kopspijkers met presentator Jack Spijkerman.

Blijkt dat zij een item in het programma hebben waarin "gewone" mensen met elkaar in discussie gaan over bepaalde onderwerpen.

De stelling van deze week is, je raadt het nooit:

een corrigerende tik is goed voor een kind!

Dus ging de redactie maar eens surfen naar mensen die daar iets leuks over hadden geschreven en... kwam bij mij uit.

Om een lang verhaal kort te maken: kijk zaterdagavond om 20.00 uur voor een keer naar Koppensnellers op Tien en je ziet mij op TV verschijnen.

Fysiek geweld, opvoeden en grenzen

leanjans — Tue, 31 Oct 2006 22:53:00 GMT

Mijn blog van gisteren heeft elders bij sommige lezers reacties opgeroepen. Kern van die reacties was dat fysiek geweld niet helpt bij het stellen van grenzen, dat het goed is een symbool te stellen voor het afkeuren van fysiek geweld bij opvoeden en de hypocrisie die in veel opvoedingen aan de orde is, waardoor we niet moeten spreken over het "mislukte kind" maar over de "mislukte samenleving".

Daarom maar even een vervolgblog als reactie. Mijn artikelen hierover gaan niet over fysiek geweld, maar over een corrigerende tik die meehelpt om kinderen duidelijk te maken wat de regels en de grenzen zijn. Wat dat betreft vergelijk ik opvoeden met onze samenleving. Wie een fout maakt, moet daarvoor boeten, moet voelen dat het niet goed was wat hij deed. Nu is een klein kind natuurlijk niet te vergelijken met een misdadiger. Maar opvoedkundig moet een kind wel leren wat goed en fout is. De opvoeding die alles maar toelaat, is geen opvoeding en te vergelijken met de laisser-faire houding die veel Nederlanders aanhingen onder het mom van tolerantie in de samenleving. De opvoeding die alles met kinderen bepraat, vind ik een na te streven doel, waar wij zoveel mogelijk aan hebben gewerkt. Maar er zijn momenten waarop praten niet meer helpt. Waarin duidelijk wordt dat een kind moedwillig een grens over wil gaan of over is gegaan. Op zo'n moment kan een pedagogische tik een hulpmiddel zijn om zo'n kind te laten weten: tot hier toe en niet verder.

Let er op dat ik het heb over een kind. Ik geloof namelijk in stadia van opvoeding. In de tijd dat kinderen het meest leren wat goed en fout is (tussen 0 en 6 jaar) zal het straffen om die grenzen aan te geven de meeste waarde hebben. Daarna moeten de kinderen dat onderscheid kennen en kunnen ze aan de hand daarvan het levensspel gaan uitvoeren. En in de puberteit sta je als ouder langs de zijlijn om als een coach mondeling corrigerend aanwijzingen te geven. Ik moet er niet aan denken dat een voetbalcoach woedend het veld op rent om zijn fout spelende speler door elkaar te rammen. Dan krijgt zo'n coach een rode kaart. Ouders die kinderen pas in de purberteit de regels gaan aanleren en ze dan uit woede een pak rammel geven, dat soort ouders moet een rode kaart krijgen.

Grenzen stellen aan kleinere kinderen hoeft meestal niet met de tik gepaard te gaan. Dat is afhankelijk van de situatie en het kind. Wijzelf hebben vijf kinderen en we hebben elk kind anders behandeld, omdat het anders is. De een probeerde iets fout te doen en je hoefde maar streng te kijken en het deed het niet meer. De ander haalde dan de schouders op en ging door, waardoor we een andere manier moesten vinden. Een derde hebben we in een bui van koppigheid onder de koude douche moeten zetten om zo letterlijk en figuurlijk af te koelen.

Streng? Ja volgens mij wel. Heeft het geholpen? Ja, volgens mij wel. Onze kinderen zijn nu pubers en post-pubers en zeggen zelf dat ze er veel aan hebben gehad. En kunnen nu, met het vallen en opstaan dat we allemaal kennen, in deze samenleving meekomen. En door de liefde die net zo belangrijk is, merken we dat we nog steeds on speaking terms zijn met onze "vijfling". Zoek dus naar een mix tussen consequent opvoeden, liefdevol knuffelen, eerlijk fouten kunnen erkennen en diepgaand praten. Daarmee wordt hypocrisie in de opvoeding voorkomen. En komt die pedagogische tik er niet als een doodzonde bovenuit, maar maakt hij onderdeel uit van het leerproces dat elk kind in het leven moet ondergaan.

De pijn van kinderen van ouders die hun kinderen geen pijn durfden te doen

leanjans — Mon, 30 Oct 2006 23:45:00 GMT

Annderhalf jaar geleden schreef ik een blog onder de titel "de angst om kinderen pijn te doen". Kern daarvan was mijn verbazing dat mensen tegenwoordig de pedagogische tik niet meer mogen gebruiken, omdat dit middel in de ogen van de moderne pedagogen niet meer mag. Natuurlijk mag je niet uit emotie een kind tegen de grond slaan, maar in mijn optiek kan een duidelijke tik, met een duidelijke uitleg hulp bieden om kinderen duidelijke regels aan te leren.

Ik werd in mijn visie hierop bevestigd door een artikel dat afgelopen week in het Volkskrant Magazine stond, waarin een themanummer was gewijd aan "De brave puber". In een van de essays wordt het verschil geschetst tussen "het geminachte kind" in 1980 en de "geminachte volwassene" anno 2006. Waar blijkbaar om en nabij 1980 een kind nog werd gemodelleerd naar het beeld van de volwassene, moet de volwassene nu volop rekening houden met de onaangepastheid en onbeschoftheid van het door en door verwende kind.

In hetzelfde magazine wordt door psychologe Maria Delfos een beeld geschetst van dat kind, dat er niet goed van af komt. Het kind is zo geworden doordat wij, hun ouders, hen maar hebben laten begaan. "Ouders vergeten dat kinderen regels nodig hebben" kopt het artikel, om het te vervolgen met "alles mag en nare gevoelens worden weggeduwd...". Op zo'n manier, vindt de psychologe, kweek je hedonistische volwassenen: mensen die alleen zijn gericht op het eigen genot en het eigen plezier.

Zij wijst terug naar de tijd waarin hedonisme wordt aangeleerd dan wel afgeleerd: de leeftijdsperiode tussen 2 en 4 jaar. Ik citeer "Dat is de leeftijd waarop je moet leren dat jouw vrijheid wordt begrensd door de vrijheid van anderen, waarop je moet leren je behoeftes uit te stellen, waarop je moet leren frustraties te overwinnen. En dat brengen ouders kinderen nu te weinig bij."

Alles lijkt te maken te hebben met de overgang van de "bevelshuishouding" ("jij doet wat ik zeg") naar de "onderhandelingshuishouding" ("wat wil jij en wat wil ik, samen kijken we hoe we er uit komen"). Onderweg zijn veel ouders het spoor bijster geraakt. Terwijl ze zelf in een tijd van bevelen zijn opgevoed, wilden ze dat hun kinderen niet meer opleggen. Zij gingen meer uit van het principe "laten we het samen goed proberen te hebben" en een ouder-kind relatie die meer in de richting van vriendschap dan van coachschap ging. Een deel van die gezinnen zijn in de onderhandelingstrein ontspoord, omdat ze nooit geleerd hebben te onderhandelen, of de vaardigheden hebben om dat te doen. Dus geven die ouders massaal toe aan de kinderen.

De ouders durfden de kinderen niet te slaan uit reactie op de eigen opvoeding en uit angst voor wat de omgeving (vrienden, bekenden, buurtgenoten, de boeken die ze lazen). De kinderen van die ouders ervaren daar nu de pijn van, ook al merken ze dat misschien nu nog niet.

Wat mij betreft dus terug naar de opvoeding waar het kind zijn plek weet. Waarin hij duidelijke regels en grenzen leert kennen. Waar die regels en grenzen met een grote saus liefde worden overgoten. Waarin kinderen leren dat ze niet alles zomaar kunnen krijgen. Niet zomaar overal je eisen stellen of je olifantpoten op leggen en dan met grote, meewarige, afwijzende ogen mensen aankijken die je vragen die grote voeten daarvan af te doen, omdat ze daar willen zitten, maar leren rekening te houden met anderen. Een opvoeding ook, waarin de ouders hun kinderen niet met een sleuteltje om de nek met een kluitje in het riet sturen of in de professionele, maar juist daardoor vaak zo weinig liefdevolle, kinderopvang dumpen, om pas na zessen enige tijd voor de kinderen te kunnen hebben, zij het dat het veeleer gaat om de plichtplegingen eten-uitkleden-wassen-slapen in plaats van echte aandacht. Een opvoeding waarin kinderen leren dat als anderen je iets zeggen, het bedoeld is om je te corrigeren en niet om terug te bekken alsof de spreker een lulletje rozenwater is. Leren respect te hebben op de manier waarop respect ook daadwerkelijk nog respect is. En dat niet met een Amsterdams, houserig accent richting de andere "rèspèc, maan"

En zeker niet met het voorbeeld van het vijfjarig jongetje dat op het schoolplein werd geschopt, zijn middelvinger tegen zijn belager opstak met de woorden: "respect, ja!!!"

De discussie gaat verder: tips voor de pedagogische tik

leanjans — Tue, 12 Sep 2006 23:42:00 GMT

Op dit blog heb ik al vaker informatie geschreven over de zogenaamde "pedagogische tik". Ik surfte net op internet en kwam op de website www.pedagogiek.nl een interessant artikel hierover tegen. Lees het hier maar na.

Een tip die men daar had wil ik hier overnemen.

De Amerikaanse pedagoog R. Larzelere is van mening dat een pedagogische tik op zijn tijd geen kwaad kan. Larzelere heeft onder meer onderzoek gedaan naar "Combining Love and Limits in Authoritative Parenting". Hij geeft in een artikel in Trouw (23-03-02) acht adviezen voor een effectieve(re) tik:

Sla niet hard, maximaal een beetje pijn;
Sla niet impulsief;
Sla kinderen onder de 2 en boven de 6 jaar niet;
Geef uitleg;
Sla niet in het openbaar;
Geef eerst nog een `laatste waarschuwing`;
sla niet uit eigen belang, zoals tijdgebrek;
Wissel een tik af met andere aanpakken.

Pedagogische tik - wat zegt de wetenschap?

leanjans — Sat, 12 Feb 2005 22:56:00 GMT

Op mijn eerdere weblog zijn diverse reacties gekomen.

Zo zegt Van der Storm:
Men beweert dat een tik leerzaam is. Volgens deskundigen is dit echter niet het geval: de schrikreactie en minderwaardigheidsgevoelens die ermee gepaard gaan, zijn juist een belemmering om het oorzakelijk verband te leggen tussen ongewenst gedrag en de klap die erop volgt. Er wordt wel een les getrokken, maar alleen uit de klap zelf. Het kind denkt: vader of moeder is gevaarlijk. De werknemer die een klap van zijn baas krijgt, leert ook niet dat hij iets fout heeft gedaan, maar trekt wel de conclusie dat zijn baas gek is. Misschien zal hij de fout niet meer begaan, maar dat is eerder uit angst dan uit schuldbesef. Bovendien hebben vooral jonge kinderen veel tijd nodig om alles te verwerken. Het duurt wel vijf tellen voordat ze beseffen wat ze hebben gedaan en nog eens vijf om te beseffen dat de ouder dat niet goed vindt. Een snelle tik, waarbij de afkeuring en de straf samenvallen, kunnen ze niet verwerken.

Voorzieningen van de overheid die helpen bij het opvoeden van kinderen verdienen alle lof. Activiteitencentra, Riagg, Mentrum, wijkcentra, welzijnsstichtingen en nog vele andere organisaties helpen radeloze ouders om hun kinderen op een effectieve en gezonde manier op te voeden. Mensen die voor de pedagogische tik zijn en reageren op internet ‘ik weet gewoon niet wat ik anders moet doen, het is het enige dat werkt’, hebben niet verder gekeken dan hun neus lang is. In deze tijd van internet, zelfhulpboeken en allerlei maatschappelijke organisaties, is de keuze aan jezelf: hulpeloos blijven of hulp zoeken.

Daarom heb ikzelf ook even gezocht op internet naar wat deskundigen erover zeggen, en zowaar, lees hieronder een wetenschappelijke verhandeling uit "Pedagogiek in de Praktijk".

De pedagogische tik, PIP 5, februari 2002

Billenkoek!

Bewerkt en becommentarieerd door Tom Kroon en Paul Roosenstein

Over sommige thema’s zijn er te weinig tegengestelde meningen. Het slaan van kinderen in de opvoeding is ook zo’n onderwerp. Het mag niet, dus we hebben het er verder ook niet meer over. Maar niemand zal de gezinnen de kost willen geven waar bij tijd en wijle een tik wordt uitgedeeld. Het afgelopen jaar is in Amerika de discussie weer op gang gekomen. Niet dat het meppen wordt gestimuleerd, maar op basis van langdurig onderzoek naar de effecten van slaan in de opvoeding. Wat blijkt: kinderen blijken daar zelf niet zo’n last van te ondervinden als een pedagogisch tikje in de opvoeding om de hoek komt kijken. Opeens komt een nieuwe langdurige discussie weer ter tafel!

Niet lang geleden pleitte van Harten, woordvoerder van de Advies- en Meldpunten Kindermishandeling voor het opnemen van een zinnetje in het Burgerlijk Wetboek dat tegen kinderen geen geweld mag worden toegepast. Er zullen weinig opvoeders zijn (vaders, moeders, pedagogische hulpverleners) die het met de strekking van Van Hartens voorstel niet grondig eens zijn. Of echter zo’n bepaling in ons wetboek daadwerkelijk moet worden opgenomen is een zaak waar men, naar blijkt, behoorlijk van mening over kan verschillen. Want, wat versta je onder geweld. ‘Een klap op de bil’, een ‘weloverwogen gegeven pak rammel’, ‘een in drift gegeven afrossing’ ‘een pedagogisch tikje’ ‘een kneepje in de arm’? De term ‘geweld’ blijkt in dit verband een term te zijn die naar een veelvoud van verschillende handelingen verwijst en dus uiteenlopende oordelen oproept.
Dr. Diana Baumrind[1] probeert een genuanceerde bijdrage te leveren aan de discussie die in de Verenigde Staten rond lichamelijk geweld tegenover kinderen wordt gevoerd en deed onderzoek naar de schadelijke gevolgen van het slaan van kinderen voor hun welzijn op latere leeftijd. Rekening houdend met de talrijke factoren die naast slaan ook van invloed kunnen zijn op de ontwikkeling van kinderen, probeert zij de langere termijneffecten van verschillende vormen van slaan te bepalen. Onder slaan verstaat ze het slaan van kinderen op de billen, de armen of de benen met een vlakke hand, zonder lichamelijk letsel toe te brengen en met de intentie het gedrag van het kind te corrigeren.

Om een duidelijk beeld te krijgen van het effect van slaan op de langere termijn stelde Baumrind een aantal eisen aan de onderzochte groep ouders. Zij maakt onderscheid tussen ouders die hard en vaak slaan, en ouders die niet, zelden of soms slaan. Ouders die hun kind afwezen of andere negatieve opvoedingsmethoden hanteerden, werden niet toegelaten tot haar onderzoek. Daarnaast maakt zij onderscheid tussen de gevolgen van lichamelijk straffen en andere disciplinerende technieken, zoals bijvoorbeeld verbale terechtwijzingen. Haar gegevens verzamelde zij door ouders en kinderen in hun eigen omgeving te observeren en door interviews met kinderen, ouders en docenten. Daarnaast maakte zij gebruik van gestandaardiseerde, op het onderzoek afgestemde psychologische tests. Ten slotte hield Baumrind rekening met de mate waarin ouders konden voorzien in het welzijn van hun kinderen. Om de mogelijk nadelige effecten van armoede uit te schakelen werd het onderzoek uitgevoerd in gezinnen van een gemiddelde, of iets meer dan gemiddelde economische status en ouders die een hoge graad van scholing genoten.

Sla nooit in het openbaar
Voor het onderzoek werd een nieuw instrument ontwikkeld dat bestond uit 71 items waarmee de wijze van disciplineren van de ouders kon worden weergegeven. Drie periodes werden bij kinderen onderscheiden: een voorschoolse periode (periode 1), een periode waarin de kinderen acht of negen jaar waren (periode 2) en een derde periode waarin de kinderen een jaar of 14, 15 waren. Ook werden verschillende groepen van ouders samengesteld op grond van de frequentie en intensiteit van het slaan, gebruik van hulpmiddelen bij het slaan en of zij het kind op een andere wijze lichamelijk disciplineerden, bijvoorbeeld door het door elkaar te schudden. Ook de wijze waarop verbaal werd gestraft werd gemeten.
Van elk gezin werd vastgesteld of planmatig en ondersteunend, flexibel en consequent werd opgevoed en er werden onderscheid gemaakt tussen zes opvoedingsstrategieën: autoritatief, democratisch, goed genoeg, directief, toegevend en afwijzend/ontkennend. Ook werd vastgesteld of het kind van jongs af aan al afwijkend gedrag vertoonde.

Geslagen kinderen doen het later niet slechter
Als je geen onderscheid maakt tussen de ouders die heftig slaan en weinig invoelend op hun kind reageren en ouders die dat wel doen, dan bevestigt dit onderzoek uitkomsten van andere onderzoeken: slaan heeft kwalijke gevolgen. Kinderen van deze groep ouders zijn zonder uitzondering minder competent en onevenwichtiger dan andere kinderen.
Ook bleek dat kinderen die in de derde periode iets meer dan gemiddeld, maar niet heftig, werden geslagen, op latere leeftijd enigszins minder competent en aangepast waren dan kinderen die weinig of helemaal niet werden geslagen.
Aan de andere kant bleek dat van jongs af aan bestaand, moeilijk en onaangepast gedrag, afwijkend gedrag op latere leeftijd nagenoeg geheel verklaart. En dat kinderen die in de voorschoolse leeftijdsfase nooit werden geslagen, op latere leeftijd minder goed aangepast waren dan kinderen die af en toe wel werden geslagen. Uit eerder onderzoek was gebleken dat kinderen die opgroeien bij ouders met een autoritatieve of democratische opvoedingsstijl competent en goed aangepast gedrag vertonen. Deze ouders bleken gemiddeld, of meer dan gemiddeld te slaan in periode 1, de voorschoolse periode. In periode 2 en 3 sloegen met name autoritatieve ouders minder dan gemiddeld. De onderzoekster concludeert daaruit dat het mogelijk kan zijn dat de strenge manier van opvoeden in de voorschoolse periode ertoe leidt dat kinderen sociaal wenselijk en aangepast gedrag vertonen tijdens de adolescentie.
Wanneer er niet meer dan gebruikelijk werd geslagen, vond Baumrind in deze groep geen verband tussen slaan en nadelige effecten op de langere termijn in de mate van competentie en aangepassingsvermogen van het kind. Sterker nog, ook in gezinnen waar iets meer dan gemiddeld werd geslagen, vond zij geen verband tussen het slaan en onaangepast gedrag van het kind op latere leeftijd. Wanneer het kind op latere leeftijd toch ongewenst gedrag vertoonde of verminderd competent was, dan hield dit verband met afwijkend en negatief gedrag dat het kind al van jongs af aan vertoonde, met de autoritaire opvoedingsstijl van de ouders, of met afwijzing door de ouders.
Duidelijk werd ook dat níét slaan, niet leidde tot een hogere graad van competentie of aanpassing bij kinderen. Wel bleek dat niet slaan een lage geldingsdrang in de puberteit tot gevolg had. De slotconclusie van Baumrind is dan ook dat zij geen bewijs vond voor negatieve effecten van slaan als corrigerende techniek die alleen daaraan waren toe te schrijven.

De cultuur van het slaan
Toch raadt Baumrind slaan waarbij meer dan gematigde pijn ontstaat af, evenals impulsief slaan. In de voorschoolse leeftijd (twee tot zes jaar) is slaan het minst schadelijk en misschien zelf bevorderlijk. Slaan moet echter wel samengaan met toelichting en uitleg. Ouders moeten ook nooit in het openbaar slaan, luidt een ander advies en slaan moet gemotiveerd zijn vanuit het belang van het kind en niet vanuit het belang van de ouders. Verder mag pas na een waarschuwing geslagen worden en moet het bedoeld zijn als grensaanduiding of onderbreking. En tot slot mag de intensiteit van het slaan niet toenemen.

Sla pas na een waarschuwing en laat het bedoeld zijn als grensaanduiding of onderbreking
Effecten van slaan hangen volgens Baumrind samen met de etniciteit, de leeftijd van kinderen en de ideologie van de ouders. Ook de betekenis die kinderen zelf aan slaan toeschrijven is van invloed. Deze betekenis hangt samen met de normen en waarden van de gemeenschap waar het gezin toe behoort en de mate waarin het kind de ouders ziet als liefhebbend en responsief. De effecten van slaan zijn dus cultuurgebonden. Wat in de ene cultuur als vernederend wordt gevonden, wordt elders door het kind zelf gevoeld als een verdiende tuchtiging.
Veruit de meeste volwassenen en adolescenten in de Amerikaanse cultuur zien slaan als een reguliere vorm van straf. En het grootste deel van de jong volwassenen vind slaan een geëigende corrigerende techniek om later bij hun eigen kinderen te gebruiken. Zolang er geen bewijs is dat slaan schade berokkent, is er volgens Baumrind geen enkele reden om het van overheidswege te verbieden. (vet RJ)
Beroepspedagogen zouden zich moeten afvragen wat de gevolgen zijn van het afraden van een opvoedingstechniek die bij velen ingeburgerd is. Zij vervreemden daarmee ouders eerder van zichzelf, dan dat zij hen betere opvoeders maken. Met adviezen die ingaan tegen ouderlijke voorkeuren, voorkeuren die in de meeste gevallen zijn gebaseerd op eigen ervaringen en culturele normen, kunnen ouders zich niet vereenzelvigen.
Dit betekent overigens niet dat Baumrind een voorstander is van slaan, noch dat zij deze techniek wil aanbevelen. Bij verlegen en angstige kinderen is het niet aan te raden en is het in de meeste gevallen ook overbodig.

De onderzoekster raadt wetenschappers aan om de grenzen van zijn/haar wetenschap niet te overschrijden. Aanbevelingen voor de politiek die wetenschappers doen, dienen te berusten op een onderzoek dat beantwoordt aan methodologisch strenge eisen. De studie van Baumrind toont aan dat er geen enkele reden is om de pedagogische tik als risicofactor aan te merken. [Dat staat overigens los van de mening die iemand kan hebben en die luidt dat slaan op louter ethische gronden af te raden is. Om dezelfde reden waarom bij wieden voorbijgangers er de pas inzetten: je krijgt er zulke smerige handen van en een medemens over de kruipend grond zien gaan is een onesthetisch gezicht.]

[1] Diana Baumrind is verbonden aan het Institute of Human Development van de Universiteit van California in Berkeley. In het artikel ‘Does casually relevant research support a blanket injunction against disciplinary spanking by parents?’ worden de resultaten van het onderzoek en de wijze van onderzoeken uiteengezet. Het volledige artikel van Diana Baumrind is te vinden op internet door hierop te klikken.

Veel informatie over slaan (spanking) kan ook worden gevonden op http://www.nospank.org/baumrind.htm.

Wat is hierop uw antwoord???

De angst om kinderen pijn te doen

leanjans — Wed, 02 Feb 2005 23:31:00 GMT

'Minister Donner (Justitie) wil een wettelijk verbod op het slaan van kinderen door hun ouders', lazen we eind vorig jaar in de krant. Waarom gebeurt dat?, vroeg ik mij af. Wat moet je doen als je een 'pedagogische tik' niet meer mag uitdelen?
Zelf vader van vijf kinderen, heb ik regelmatig naar dit in mijn ogen probate middel gegrepen. O ja, er waren natuurlijk mensen om ons heen die dit niet begrepen, zeker niet midden in een supermarkt. 'Dat doe je toch niet?' zeiden ze dan.
Nee, het kind zijn gang laten gaan, zeker. Of wat nog erger is: met je kind gaan onderhandelen. EEN KIND VAN TWEE OF DRIE!!! 'Nee, Ricky, dat koop ik niet voor je hoor', dat is niet goed voor je'. Kind begint te jengelen en te zeuren. Trekt aan (helaas vaak) moeders broek, dreigt soms zelfs bijna haar broek naar beneden te trekken. Moeder kijkt verschrikt naar het kind en vooral beteuterd naar de omstanders. Die kijken ditmaal meewarig naar de moeder-kind relatie (dit keer geen boze blikken). 'Nou vooruit dan' eindigt deze onderhandeling met het kind. Waarna het kind tevreden is en de moeder ook, want het kind is weer rustig. Goede opvoedingstactiek? Geweldige pedagogiek? Dacht het niet dus.

Want het kind van drie wordt tien en wil een MP3 spelertje (weet jij wel wat dat is??? - mijn zusje moest zich achter de oren krabben toen ze het MP3'tje op het verlanglijstje zag staan - maar dat terzijde). 'Hè toe mam, het kost maar honderd euro. En kun je zo leuk lang veel muziek mee afspelen. Scheelt weer de aanschaf van heel veel CD's.' En ja hoor, mam gaat overstag en tienjarige kleuter krijgt zijn MP3' tje.

Is het van de laatste tijd? Welnee. Mijn neefjes kochten moois bij de vleet. Een van hen kocht een geweldig mooi stel schoenen van 'maar' tweehonderd (toen nog) gulden. Een week later waren ze op onverklaarbare manier stuk gegaan. TWEEHONDERD GULDEN OVER DE BALK. Ik zou hem toch gigantisch de les hebben gelezen. Verbaal wel te verstaan, want op zo'n leeftijd helpt een pedagogische tik niet meer. Kun je nog neergeslagen worden ook! Wat deed moeder na veel zeuren en jengelen van haar 16-jarige kleuter in de puberteit? Gaf hem opnieuw tweehonderd gulden om nieuwe te kopen. Zijn honger en dorst naar aandacht werd gestild in het geven van geld. Hier, koop er maar wat voor. Kind zocht liefde die NEEEEEE!!!! zegt, maar kreeg waar voor zijn geld. Hij is terecht gekomen in de drugsscene, want och daar waren van die toffe gozers. Natuurlijk had hij niet door dat het de goorste gozers waren met wie hij omging, want hij kende geen verschil met thuis. Er was hem helaas geen sociale vaardigheden bijgebracht. Met dure spullen eindigde hij in de goot.

Donner en Balkenende willen terug naar de verantwoordelijkheid van burgers zelf. Maar nemen hen die verantwoordelijkheid weer af door alle 'geweld' op kinderen te verbieden. Sorry, hoor. Mijn pedagogische tik op hand of bil deed me over het algemeen meer pijn dan mijn kinderen. En natuurlijk moet ouders geleerd worden dat zelfbeheersing voor de tik uitgaat. Dat je niet slaat uit woede, want dan sla je door. Nee, je geeft een tik uit pedagogische, opvoedkundige redenen. Als het jouzelf pijn doet, komt het in de richting.

Waar zal het afschaffen van de tik toe leiden? Ik houd mijn hart vast. Nog meer gejengel in de supermarkt. Jengelverboden in de supermarkt. Supermarktverboden voor dat ene jengelende kind dat er niets aan kan doen dat zijn moeder er niets aan mag doen. En op een gegeven moment, behind closed doors, wordt de ergernis zo groot dat moe of pa wel uithaalt. Zodat het kind even niet meer jengelt. Omdat het teveel pijn aan de gebroken kaak heeft. En in het ziekenhuis moet vertellen dat 'ie van de trap is gevallen.

FOEI... de reclame van een vader die zijn kind iets stouts ziet doen, het gordijn opent, het raam opent, het wijsvingertje uitsteekt en zeer beschaafd dit woordje roept. Dat lijkt de weg van Donner te worden. Waardoor we uiteindelijk worden overspoeld door crimineeltjes die niet begrijpen of gevoeld hebben dat iets verkeerd is.

Wie zei ook al weer dat dit niet meer mag? De minister van Justitie? Nee toch... zit er dan toch een zweem van gebrek aan integriteit in die man? Hij wil gewoon zijn baantje behouden! FOEI!