We horen haar dezer dagen veel als we goed luisteren naar de media die over ons worden uitgestrooid.

Een schreeuw om leven van de arme landen die in overleg zijn met de rijke landen om de handelsbeperkingen en -subsidies in eigen land of streek op te heffen, zodat er een eerlijke wereldhandel voor arme landen ontstaat.

Een schreeuw om leven van aidspatienten en hun doktoren uit armere landen die goedkopere of gratis aidsremmers vragen, die inmiddels in rijke landen standaard worden voorgeschreven.

Een schreeuw om leven van kinderen die op de vuilnishopen afdanksels van de westerse samenleving bijeenrapen en sorteren die vol met gif zitten.

Een schreeuw om leven van inwoners van 40 of meer wijken die op allerlei manieren zijn achtergesteld bij andere wijken in het land.

Een schreeuw om leven van Chinezen die tijdens de Olympische Spelen de mond wordt gesnoerd of in het kader van de noodzakelijke vooruitgang of PR van het land hun huis kwijt zijn geraakt.

Een schreeuw om leven die wij wel horen, maar die wij schijnbaar achteloos naast ons neerleggen. Ons land, onze inwoners, we horen wel, maar merken het niet meer op. En christenen? Gelovigen die leven vanuit de Schrift die zo vaak profetisch de misstanden aan de kaak stelde? Wij zijn geen haar beter. O ja, soms klinkt ineens de schreeuw om leven. Die uitschreeuwt: De seksuele verloedering heeft ons land in de greep. De slachtoffers worden aan hun lot overgelaten. Eerbaarheid en trouw zijn begrippen uit het verleden! Zodra het gaat om seksuele misstanden schreeuwt men om leven. Maar over de andere misstanden is vanuit diezelfde monden nog niet eens een fluistering te horen.

Aan alle christenen de vraag: is het niet de wil van God recht te doen, trouw te betrachten en nederig de weg te gaan van je God. Dat is toch niet beperkt tot de gebieden van seksualiteit, of het wegnemen van levens, ongeboren of welbewust aan het einde van het leven? Is het recht van een ongeborene groter dan die van een arme in Afrika? Is de vermeende misstand van de Gay-Parade groter dan de misstanden die de G8 voortbrengt?  

Ik denk dat Gods schreeuw om leven ons nog wel eens zou kunnen bevreemden als we hem zouden horen. Onrecht tegenover ons recht. Het recht voor ieder om een nieuw mobieltje in het Westen tegenover het onrecht dat die mobieltjes door kinderen in andere landen worden samengesteld. Het recht op vakantie tegenover het onrecht jegens Gods schepping door kerosine slurpende, goedkope, vluchten.

Maar ja, iedereen wil het. Dus stoppen we die schreeuw om leven dicht door onze welgevulde portemonnee te pakken en een klein restje daaruit in de opengesperde mond te stoppen. Dat zal wel helpen, denken we. En bagatelliseren de schreeuw met theologische termen als “sociaal evangelie”, waarmee we de schreeuwende wereldbevolking met het gevoel achterlaten dat het evangelie de mond snoert en per definitie a-sociaal is.

De schreeuw om leven mag niet beperkt blijven tot seksuele en medisch-ethische misstanden in onze samenleving. Laten de profeten weer opstaan die alle misstanden aan de kaak stellen. Dat mag niet overgelaten worden aan links-extremistische, anarchistische of soms zelfs rechts-extremistische of fundamentalistisch-islamitische groeperingen. Daarvan hebben we de gevolgen de afgelopen jaren al in ruime mate gezien.