Hoe is de verhouding tussen de kerk en de wereld waarin die kerk zich bevindt? Daarover zijn hele boeken geschreven, dus daarover ga ik mijn blog niet volschrijven. Wel even een persoonlijke ervaring. Ik kom zelf uit een pinkstergemeente. Veel van dit soort kerken zijn niet zo sterk meer betrokken bij de omgeving waarin ze zijn gevestigd. Het enige dat de wijk van deze kerk merkt is de vele fietsen en auto's die worden geparkeerd als er zondags een dienst wordt gehouden.

Enkele jaren geleden werd een grote actie gehouden waarbij kerken in hun eigen omgeving moesten zoeken naar een activiteit die ze samen met andere christenen zouden oppakken. Onze kerk kwam terecht bij een ZMLK-school. Die school had grote behoefte aan klusjes als het opknappen van het schoolplein en het plaatsen van een hek. Toen we kwamen vragen wat we konden doen, stond de directeur zeer verbaasd dat een kerk hiernaar kwam vragen. Er was al langer behoefte aan hulp voor de school, maar er was geen geld voor.

Tijdens de klusjes kwamen plotseling allerlei buurtgenoten langs, die spontaan begonnen mee te helpen. Ze waren zeer enthousiast dat een kerk en christenen dit zomaar aanpakten. En er ontstonden spontane gesprekken met die mensen.

Als u mij vraagt: heeft de kerk in de stad nog toekomst? zal dit de richting van mijn antwoord zijn. Ja er is toekomst, maar alleen als christenen bereid zijn meer tijd te steken in relatievorming met de wijk waarin ze wonen, leven of waarin de kerk verblijft. Een spontane barbeque met ruimte om met mensen contact te leggen doet veel meer dan een wekelijkse eredienst met een patroon die de gemeenteleden kunnen dromen (ja, er bestaat al zoiets als een pinksterliturgie). Mensen hebben behoefte aan echt contact, aan warme relaties, aan mensen die echt om hen geven.

Vroeger hielden we "outreaches": we begonnen in de kerk met gebed, gingen spontaan wat uurtjes de straat op en kwamen weer terug in de kerk. Wat stond in die acties centraal? De kerk! Dat is een weg die niet meer past in deze tijd. Christenen zullen moeten aantonen dat de waarheid die ze zeggen te hebben ook relevant is voor deze samenleving. Terug naar de mensen, tijd besteden aan de mensen om ons heen. Geloof handen en voeten geven. Dat is vermoeiend en lijkt voor sommige huiskamergeleerden weinig te betekenen. Maar als ook die geleerden dit gaan toepassen, zullen ze merken dat de mensen die ze ontmoeten enorm blij zijn met dergelijke initiatieven. "Eindelijk weer een kerk die laat zien hoe het moet" is de reactie van mensen die ik om me heen krijg als we met ze praten over hoe we in onze wijk bezig zijn.

Minder in de kerk, meer in de wereld. Precies zoals Jezus ons leerde: zout midden in de wereld en niet te veel apart opgepot in een zoutpotje. Laat mij een smaakmaker zijn!!!