Zomaar een volwassene. Wordt in zijn leven geconfronteerd met een probleem. Hoe gaat hij ermee om? Toch wel een beetje volwassen, mag ik hopen.

Je kunt een probleem in feite op twee manieren oplossen. Door er mee om te gaan en er tegen te vechten. Of door er omheen te gaan. Door weg te vluchten.

Ik zie toch veel volwassenen voor de tweede optie kiezen. Als ze in problemen komen kiezen ze voor de gemakkelijkste oplossing. Ontmoet je problemen in je buurt: verhuis; heb je problemen op je werk: zoek ander werk; problemen met je partner: zoek een ander; problemen met jezelf: die ontken je gewoon of je verdringt het door drankgebruik, veel te werken of veelvuldig uitgaan.

Waarom kiezen ze dan voor die weg? Volgens mij omdat ze niet geleerd hebben echt op te groeien. Als je dat wel doet, verwerk je alles wat er in het verleden is gebeurd en leef je als volwassene ongeacht wat er in je verleden is gebeurd. En helaas, maar weinig mensen hebben dat echt gedaan. Ze hebben hun leven geleid, zijn door het leven gelopen zonder terug te kijken. Zonder te beseffen dat je het verleden met je meedraagt. En helaas kan dat verleden bij gewone volwassenen nog steeds een rol spelen

Een man is van jongsaf aan door zijn ouders in kindertehuizen terecht gekomen. Daar heeft hij zeer onfrisse dingen meegemaakt. In de tijd dat kinderen bescherming zoeken en in hun leven leren waar ze hun rust vandaan halen, zat hij in een kinderhuis. Nu is hij rusteloos en zoekt zijn rust in de woning die hij heeft. Maar zodra er iets in zijn omgeving gebeurt, speelt het kleine kind op dat naar rust zoekt en wordt hij in zijn rust verstoord. Weg rust, ik ga op zoek naar nieuwe rust, dus naar een nieuw huis.

Volwassenen die als klein kind de oorlog hebben meegemaakt kunnen nogal anders reageren. Zoeken zekerheden in hun leven die hun angst voor oorlog wegnemen. Houden hun kinderen ook angstvallig de gevaren van de oorlog voor. Geven hun kinderen het gevoel dat ze volwassen zijn met alle zekerheden van dien. Maar in de praktijk blijkt hun opvoeding er een van het wegduwen van hun eigen, door oorlogstrauma's opgelopen, onzekerheden. En krijgen hun kinderen een deel van die trauma's onbewust mee, doordat ze een onzekere opvoeding krijgen.

De oplossing voor toekomstige generaties ligt voorhanden. Bescherm kinderen voor gevaren, is de oplossing van sommigen. En je ziet jonge gezinnen zich terugtrekken in schijnbaar veilige buitenwijken waar alle generatiegenoten naar toetrekken.

Kinderen beschermen helpt niet, ze worden toch met problemen geconfronteerd. Maar help ze weerbaar te worden en wees als ouder een coach die zijn kind helpt om zijn problemen te verwerken. Dat is de oplossing die ikzelf in al mijn eigen onzekerheden en onmogelijkheden als opvoeder nastreef. En als ouders daar niet toe in staat zijn, zorg dat kinderen mensen naast zich hebben staan aan wie ze hun verhaal kwijt kunnen. Zodat ze de ervaringen kunnen verwerken. Zodat ze al op jonge leeftijd leren anderen te vergeven.

Zodat ze straks als ze zeventig zijn niet steeds opnieuw met afgrijzen terugkijken naar de ervaringen van toen ze vijf, zes, zeven, acht, negen of tien waren. En nie in alles wat ze besluiten dat kleine kind te laten meebeslissen. En hun kinderen niet als kind, maar als volwassene opvoeden. Zodat ook hun kinderen weer......

Kortom, doorbreek de keten... Laat het kleine kind in je los!