Een paar dagen geleden dacht ik hier na over de pedagogische tik. De discussie daarover is inmiddels actueel geworden, doordat de regering een concreet wetsvoorstel in de ministerraad heeft behandeld. Donner zet er dus echt vaart achter.

Mijn bijdrage aan die discussie is dus heel duidelijk. Volgens mij mag een ouder af en toe best een tik uitdelen, mits het verantwoord gebeurt en het past binnen het opvoedingsideaal van de ouders.

Een achterliggende vraag vind ik echter van nog groter belang. Is het niet vreemd dat mensen in Nederland beroepsopleidingen krijgen van minimaal vier jaar fulltime (werkervaring meegerekend) om voor hun toekomstige beroep te leren. Daarvoor worden duizenden euro's weggelegd, zodat beroepskrachten professioneel te werk kunnen gaan en kunnen leren van mensen uit de praktijk.

Voor dat beroep wordt wèl zoveel tijd en geld uitgegeven, maar voor de belangrijkste functie waar bijna iedereen op een dag naar verlangt, het krijgen van kinderen, moeten burgers het maar zelf uitzoeken.

Vroeger ging een beroepskracht in de leer bij een meester en leerde het vak als knecht of als knecht van de knecht uit de eerste hand van zijn meester en de daaronder staande werklieden. Vroeger gingen vooral meisjes in de leer bij hun meester, grotendeels de moeder, om van haar de kneepjes van de huishouding, maar ook van de opvoeding onder de knie te krijgen.

In deze tijd waarin de beroepsopleiding zowel theoretisch als praktisch wordt vormgegeven, zou ik het geen vreemd idee vinden om al in de brugklassen het vak 'opvoedkunde' in te voeren. Waarin jongeren vanaf hun tienerleeftijd samen leren wat het betekent om kinderen op te voeden. Om te leren wat de diverse leeftijdsfasen zijn, met de typisch daarbij behorende kenmerken. Om te leren wat er komt kijken bij het opvoeden van die kinderen in al die fasen. Maar ook samen na te denken welke opvoedingsvormen er zijn en te discussiëren waarom de een beter zou zijn dan de ander.

Gezien de complexiteit hiervan, pleit ik ervoor het vak minimaal vier jaar te geven en elk jaar een diepgaander aspect ervan te leren. Een dergelijke benadering van het opvoedingsberoep biedt kinderen ruimte al van jongs af aan na te denken over opvoeding en geeft hen gelegenheid om als zij een steviger relatie krijgen met de ander na te denken over welke opvoedingsvorm ze samen willen uitvoeren. Dat voorkomt de problemen die ik nu zie bij jonge gezinnen waarbij de ouderparen bij het eerste conflict met het kind direct een eigen conflict krijgen. Omdat ze nooit met elkaar hebben gesproken en nagedacht over waarom welke opvoeding het beste zouden zijn. En de een plots heel erg zachtaardig ('slap' vindt de ander) blijkt te zijn en de ander behoorlijk consequent ('streng' vindt de ander). En daarmee professionaliseer je op een beroepsmatige wijze het opvoeden van kinderen

"LEER MIJ OPVOEDEN" hoor ik ouderparen geluidloos roepen terwijl ze voortmodderen met hun opvoeding en vanwege het individualistisch ideaalmodel elk voor zich wegzakken in het drijfzand van zelfhulpopvoedingsmiddelen en de weg kwijtraken in alle goedbedoelde en vaak tegenstrijdige adviezen van andere paren die door schade en schande wijs zijn geworden dan wel van consultatiebureaus die ook maar de laatste mode volgen.

Investeer in opvoeden is daarom mijn goedbedoelde advies naar de landelijke overheid die momenteel als voortmodderend ouder probeert zijn kinderen in het gareel te krijgen.