Wat moet er worden van ons land na 2 november was de teneur in de media de afgelopen week. Een in Nederland geboren jongen met de Nederlandse en Marokkaanse nationaliteit die een gewone schoolloopbaan doorliep heeft lucht gekregen van extremistisch islamitische ideeën en heeft op basis daarvan Theo van Gogh omgelegd.

Zit er een terroristisch trekje achter? Was hij lid van een groep die vergelijkbaar is met wereldwijde terroristische organisaties? Is Nederland geconfronteerd met de eerste terroristische aanslag sedert jaren?

Volgens mij dus duidelijk niet. In elke generatie zie je jongelui die voor een tijdje een bepaalde extremistische kant zoeken. Wat was de reactie van Nederland ten tijde van de Provo's in de jaren '60? Werd in ons land toen niet gevreesd voor een linkse revolutie (die zich overigens inderdaad voltrok gezien de democratiseringsslagen die daarna optraden)?

Ook in de jaren '70 waren er terroristische groepen in ons land actief. We denken hierbij aan de treinkapingen van Molukkers. Ook toen was ons land in rep en roer. En was de teneur van het gewone volk: d'r uit met die lui. Dat hiermee een groot deel van de Indische bevolking over dezelfde kam werk geschoren, heeft mijn vrouw Aneta aan den lijve ondervonden. De scheldkanonnades jegens haar en haar volksgenoten waren in die tijd niet van de lucht. Terwijl Indo's en Molukkers onderling water en vuur zijn.
In dezelfde jaren waren er ook jongeren in ons land die sympatiseerden met de Baader-Meinhof Gruppe, een links-radicale terroristische groep die met name in Duitsland voor veel opschudding zorgde. Ook wij maakten ons zorgen over de jongeren die daarmee sympatiseerden.

De jaren '80 werden gekenmerkt door de krakersbeweging. Weliswaar niet zo agressief-radicaal als zijn voorgangers, maar toch berucht om zijn werkwijze. Begonnen door jongeren die in woningnood zaten, werd deze groep al snel een bundeling jongeren die zich onder de benaming 'autonomen' manifesteerden en acteerden als antimilitaristen en lui die zich tegen de gevestigde, rechtse, orde keerden.
Iets later in de jaren '80, met een uitloop in de jaren '90, werd Nederland opgeschrikt door aanslagen door anti-apartheidsactivisten. Een kasteel van een oliebaron gaat in de vlammen op. Een Makrovestiging wordt met een schade van 48 miljoen gulden met de grond gelijk gemaakt. En begin jaren '90 worden het huis van politicus Aad Kosto en het ministerie van Binnenlandse zaken in brand gestoken. Allemaal door de groep Rara of aanverwante organisaties.

Nu zijn er dan enkelingen onder ons van een islamitische kerngroep. En nu wordt onze houding wel heel erg anders. Werd het eerder redelijk snel gesust, nu spreekt de regering van een oorlog tegen het terrorisme en dreigen moskeeën te worden gesloten. Volgens mij toch vooral een erg overtrokken reactie die later onnodig zal blijken te zijn. Want een deel van de vroegere terroristen of sterk links-radicaal gerichte jongeren is uiteindelijk in het centrum van de politieke macht terecht gekomen. Denk maar eens aan Roel van Duijn, Paul Rosenmuller of de in Duitsland zeer populaire minister van Buitenlandse Zaken, Joschka Fischer.

Natuurlijk moeten we iets doen aan terreur. Maar laten we niet iedereen over dezelfde kam scheren. En als we dan al mensen gaan uitzetten, laten we dat dan gelijk doen met al die criminelen die in onze gevangenissen zitten of op straat rondstruinen, op zoek naar illegaal handelswaar. Dan zijn we ook af van die lastige autochtone veelplegende lastpakken.