persoonlijk

verhuizing

nanske — Sat, 06 Dec 2008 23:00:00 GMT

Ik ben bezig om dit blog te verhuizen. Dat is overigens niet de reden dat ik ruim een maand niet geschreven heb, maar ik had jullie voor de redenen dáárvan graag naar mijn nieuwe blogdomein verwezen, www.nanskesklimlog.nl. Helaas, dat is gisteren welgeteld één avond online geweest, namelijk tot ik laat op de avond nog even iets wilde veranderen, en tja, toen ging het mis. Blog uit de lucht. Het is me nog niet gelukt om de oplossing voor het probleem te vinden, dan wel Blogger zover te krijgen er naar te kijken, dus ik heb het blog nu beschikbaar op het adres nanskesklimlog.blogspot.com. En natuurlijk op de originele plek: www.nkbv.nl/weblog/nanske. Ik doe hier, hopelijk binnenkort, nog één update wanneer het blog weer via mijn eigen domeinnaam te bereiken is, maar plaats verder geen berichten meer. Alle klim-geïnteresseerden zijn hierbij van harte uitgenodigd op een van beide bovenstaande blogs.

update: Hij doet het weer! De directe links hierboven zijn aangepast, het blogspotadres verwijst door naar nanskesklimlog.

richard

nanske — Sun, 14 Sep 2008 22:31:00 GMT

Gisteren kwam het bericht dat een tot voor kort actieve klimmer uit onze regiogroep is overleden. Hij was al langere tijd ziek en het was ook inmiddels duidelijk dat hij die ziekte niet meer te boven zou komen. Toch komt zoiets nog onverwacht.

Tijdens mijn allereerste instructieweekend in de Ardennen, in het voorjaar van 2004, was Richard mijn instructeur. Mijn eerste nageklommen route in echte rots zou de eerste lengte van de Walter Pijler in Hotton zijn. Het sneeuwde licht en ik stond onderaan de rots te blauwbekken en te zekeren. Het voorklimmen van de route ging Richard tot zijn eigen verrassing mentaal niet heel makkelijk af, hij moest op het relais eerst een paar minuten bijkomen voordat hij mij omhoog zekerde. Hij wijtte dat zelf aan de eerste route van de dag, aan de onervaren zekeraar op de grond en niet in de laatste plaats aan de gladdigheid in verband met de sneeuwvlokken.

Een paar maanden later klom ik mijn eerste route voor. Was het toeval, dat Richard weer mijn instructeur was en dat de route die ik zou klimmen de tweede lengte van de Walter Pijler was? Richard maakte een foto toen ik net op weg was, een foto van een moment waar ik heel trots op was en de foto prijkt dan ook sindsdien in het klimmenu van mijn site.

In de herfst van dat jaar bleek, dat de golf van adrenaline die hij had gevoeld in het voorjaar, tijdens het voorklimmen van een route in de sneeuw, een heel andere oorzaak had gehad dan voorklimangst: een gezwel in de bijnier zorgde voor een verstoorde adrenalinehuishouding. Sindsdien is het niet goed gegaan met zijn gezondheid; operaties en behandelingen brachten steeds niet wat we er van hoopten. Toch was Richard vaker wel dan niet van de partij. Eerlijk over hoe het ging, maar ook met een vastbeslotenheid niet bij de pakken neer te gaan zitten. Zodra het maar even kon ging hij met zijn vriendin mee op klimweekend, naar Bleau of was hij op vrijdagavond in de hal te vinden. Het afgelopen jaar betekende dat overigens ook vaak dat hij er wel bij was, maar niet meer ging klimmen. Ik schrok twee weken geleden dan ook minder van het bericht dat de tumoren niet meer behandelbaar waren, dan van de mededeling dat Richard geen puf meer had. En toen ik gisteren op mijn telefoon zag dat er gebeld was door degene die vanuit de regio de contacten onderhield, wist ik het eigenlijk al.

De relativerende humor van Richard, de enorme hoeveelheid foto's die hij tijdens activiteiten maakte, zijn verbondenheid als instructeur met de begintijd van mijn klimmen, zijn instructeurskwaliteiten die het in ieder geval bij mij heel goed deden indertijd; het zijn de dingen die ik me van hem zal blijven herinneren. Hoewel ik nu eerst nog moet gaan beseffen dat dat er niet meer zal zijn.

update: ook Frans, REmy, Bas en Abby hebben aandacht besteed aan het overlijden van Richard.

ongeluk in de alpen

nanske — Thu, 24 Jul 2008 19:19:00 GMT

Ik zit me al een hele middag af te vragen waar toch ineens al dat verkeer op mijn weblog bij de NKBV vandaan komt. EenVandaag bracht de uitkomst: het ongeluk in het Mont Blanc-gebied, waarbij een Nederlandse vader en zijn drie kinderen zijn omgekomen. Heel journalistiek Nederland weet vandaag de NKBV te vinden en dus ook de weblogs.

Frits Vrijland maakt overuren. Niet alleen zat hij net in EenVandaag, maar ik vond ook een genuanceerd artikel in het Reformatorisch Dagblad, waarin hij uitgebreid geciteerd wordt.

Een ongeluk drukt je weer even met je neus op de feiten: de zwaartekracht is een factor van betekenis. "Houd je rekening met deze risico's, wanneer je de bergsport beoefent?", vroeg de reporter van EenVandaag. Vrijland ontweek deze vraag een beetje, door te verwijzen naar een goede voorbereiding. Maar juist dankzij die voorbereiding houd je inderdaad rekening met de risico's. Hetzelfde doe je, als je je autogordel omdoet, of wanneer je besluit bij afnemend tij niet de zee in te gaan. Je kent de risico's. Je weegt ze af tegen dat, wat het aangaan van de risico's je brengt.

Er zijn doodsoorzaken die niet te vermijden zijn en er zijn doodsoorzaken die wel te vermijden zijn. Bergbeklimmen hoort tot het laatste. En natuurlijk hoop ik op een lang en gelukkig leven, wie niet? Maar volgens mij is het vermijden van bergen beklimmen geen garantie voor een lang en gelukkig leven. Niet autorijden ook niet. Zelfs gezond leven is dat niet.

Ik hoop dat mijn omgeving aan mij blijft vragen, waarom ik wil klimmen, wat het mij brengt. Ik kan daar helemaal geen eenduidig 'dit-is-het'-antwoord op geven. Maar ik hoop dat ik kan overbrengen dat het heel veel voor mij betekent en ik hoop dat mensen zich dát herinneren, mocht er onverhoopt iets mis gaan. Mijn gedachten gaan naar de moeder van het gezin en naar de vier mensen, die iets deden, wat vermoedelijk veel voor hen betekende.

instructie in hotton

nanske — Mon, 21 Jul 2008 16:28:00 GMT

Ruim vier jaar geleden was ik voor het eerst in Hotton. Het sneeuwde licht en ik zette mijn eerste schreden in de rots. Op mijn bergschoenen, want ik vond het veel te koud om mijn klimschoentjes aan te trekken. Ik kwam er nog een paar keer terug voor instructieweekends en op mijn eerste weekend als zelfstandig klimster was ik er voor het laatst. Het was een warm zomerweekend; geen sneeuw, maar zwemmen in de Ourthe na afloop!

Misschien is het omdat Hotton zo verbonden is met de begintijd van mijn klimactiviteiten, maar toen ik er afgelopen weekend weer was, voelde ik me er helemaal thuis. Ik vond het meteen jammer dat het zo lang geduurd had, twee jaar, voordat ik er terugkeerde. Ik was weer mee op instructieweekend, stage lopen dit keer, de rollen waren dus omgedraaid. Wat een heerlijke routes in Hotton. Ik had echt zin om alles weer te klimmen waar ik drie jaar geleden in geploeterd had. Dat kwam mooi uit, want dat waren natuurlijk precies de routes die in een instructie-situatie mooi van pas komen.

Op de terugweg in de auto hadden we het over het instructie geven en hoe makkelijk of moeilijk dat is. Door de verhalen van mijn medeinstructeurs besefte ik hoe vanzelf het lesgeven bij mij gaat. Hoe ik van de situatie die ik voor me heb uitga en daar vrijwel meteen mogelijkheden bij zie om er een leersituatie van te maken. Eén vraag van de cursist en ik heb zo weer een half uur of een uur van de instructietijd vol.

Ik kom het iedere keer weer tegen, die basale onzekerheid over of ik de dingen die ik wil doen wel kan. Ik heb me echt afgevraagd of ik dat wat ik in mijn werk zo vanzelfsprekend doe met rekenen, taal of (ong)gezellig samenzijn, ook zomaar om zou kunnen zetten in het instructie geven aan beginnende klimmers. Maar na dit weekend weet ik dat ik me daar echt geen zorgen over hoef te maken. Mijn arsenaal aan mogelijke oefeningen en werkvormen, dat mag zeker nog uitgebreid worden en het voortdurend geconcentreerd zijn kost nog veel energie, maar het aandragen van leer- en oefenvormen op een handig moment, dat is gewoon een tweede natuur geworden. En ik vind het ontzettend leuk om te doen! Maar dat had ik geloof ik al een keer gemeld.

(plaatje gevonden op de website van trajectum, het magazine van de hogeschool utrecht)

nanske's schoolblog

nanske — Sun, 13 Jul 2008 12:44:00 GMT

De inspiratie voor mijn klimlog is ver te zoeken. Ieder uur van de dag wordt opgeslorpt door eindejaarsactiviteiten en -verplichtingen. Ik heb de slechte eigenschap onder druk mezelf het beste aan het werk te krijgen, dus ik stel het werk uit tot de deadline me dwingt alle beschikbare tijd te gebruiken. Gek genoeg blijkt altijd weer dat ik in de tijd die daarvoor ligt al een heleboel mentaal voorwerk heb gedaan. Voor de post 'onvoorzien' is namelijk, wanneer ik eenmaal echt begin, nauwelijks nog ruimte, maar die is ook nooit nodig, want het is alsof ik alles al in mijn hoofd heb zitten en ik heb alleen nog maar tijd nodig om het daar uit en op papier te krijgen. Interessant.

Goed, een lastige bijkomstigheid is dan wel, dat ik heel monomaan word qua activiteiten, terwijl ik veel liever van de hak op de tak spring en van alles tegelijk aanpak. Natuurlijk kan ik 'alles tegelijk' nooit zo consciëntieus te lijf gaan als ik kan doen wanneer ik me op één ding richt. In sommige gevallen is dat laatste dus nodig. Maar ik wordt er wel een beetje ongelukkig van.

Ik word wel weer heel gelukkig van gelukt werk. Aanstaande vrijdag lever ik gelukt werk af. 21 kinderen die er klaar voor zijn naar het vervolgonderwijs te gaan. 21 uitgebreide eindverslagen, passend bij ieder kind. En voor ieder kind een tekening met een mooi opgeschreven persoonlijk motto.

Daarna begint het klimmen weer. Nog even geduld.

stijve nek

nanske — Sat, 28 Jun 2008 13:18:00 GMT

Ik was zo moe gisteren, dat ik nauwelijks meer naar de hal gefietst kwam. Daarbij kwam dat ik mijn gedachten zo slecht op een rij kreeg, dat ik drie keer terug moest omdat ik iets vrij essentieels vergeten was (sleutels, regenjack voor de terugweg, portemonnee). De gordel had ik al wijselijk thuis gelaten, met zo'n hoofd zekeren leek me vrij onverstandig.

Bij het boulderen bleek, dat ik ook fysiek behoorlijk aan het einde van mijn latijn was. Leuke technische bewegingen in de makkelijke boulders gingen helemaal niet slecht, maar zodra er ook maar iets van lichaamsspanning of actief spiergebruik aan te pas moest komen, was ik nergens meer. Nou ja. Zo'n bouldermat ligt ook best lekker.

Een van die boulders deed ik zonder de mat eronder en ik ving mijn afsprong netjes op op de harde vloer. Frans zag dat en sleepte de mat onder de boulder, ik hielp zelfs nog mee om hem goed te leggen. Toen ik afsprong in de tweede poging, vanaf dezelfde plek, had ik helaas de eerste sprong nog in mijn geheugen (had ik al gezegd dat ik het allemaal niet op een rijtje had?). Ineens voelde ik iets onder mijn tenen waar ik het niet verwachtte en mijn lichaam paste razendsnel de 'opvangstrategie' aan aan de vloer die blijkbaar ineens dertig centimeter hoger begon dan een paar minuten eerder. Tot zover ging alles goed. Alleen toen probeerden al mijn spieren de landing op de harde vloer te compenseren, terwijl ik lekker zacht nog vijftien centimeter wegzakte en er dus niets te compenseren viel. En nu heb ik een stijve nek/schouder. Dat is raar, een spier verrekken omdat er niets is!

(foto van Weleda Nederland)

conflicterende liefhebberijen (woensdag 11 juni)

nanske — Sun, 15 Jun 2008 12:00:00 GMT

Ik heb nu alweer zin in vrijdag, schreef ik maandag. Dat is nog steeds zo, alleen er is een probleempje met conflicterende liefhebberijen. Ik had mij om de een of andere reden (wishfull thinking?) in mijn hoofd gezet dat het Nederlands elftal om zes uur zou spelen. Dat is niet zo. En laat kwart voor negen nou precies de verkeerde tijd zijn, wat betreft mijn klimactiviteiten. Ik denk dat ik maar met een tosti achter de kiezen om een uur of vijf richting hal ga, daar het boulderhok in duik en om kwart over acht de tent weer verlaat. Of er moest iemand zijn die om vijf uur wil gaan klimmen?

opletten

nanske — Tue, 29 Apr 2008 17:57:00 GMT

Instructie geven in klimmmen is behalve instrueren veel opletten geblazen. Dat laatste viel me afgelopen weekend al gemakkelijker dan twee weken geleden op Bergschenhoek. Toen werd ik echt moe van het voortdurende alles in de gaten moeten hebben. Ik probeerde zondagavond op de terugweg aan L. uit te leggen wat het verschil was, ik kon er toen mijn vinger niet helemaal op leggen. Maar ik geloof dat ik het nu heb: het is makkelijker om op te letten, als je weet waarop je moet letten.

In Bergschenhoek was ik nog heel erg aan het ontdekken wat er allemaal te controleren was en de onzekerheid over of ik alles wel 'had', maakte dat ik voordurend bezig was behalve mijn cursisten ook nog mezelf te controleren of ik inderdaad alles wel gecontroleerd had. Daardoor was ik eindeloos de cursisten en ook nog eens eindeloos mezelf af aan het checken per handeling en per stuk materiaal. Dit weekend was er meer rust, ik wist beter wat ik moest zien en waar ik op moest letten en daardoor lukte het me ontspannener te controleren. En wat vooral de winst was: ik kon onthouden wat ik al ge-double-checked had, zodat dat niet drie, vier, vijf keer hoefde. En daarna nog eens.

puzzelstukjes

nanske — Tue, 01 Apr 2008 20:15:00 GMT

In het paasweekend logeerde ik bij een vriendin, die aan het opkrabbelen is uit een burn-out. Zij heeft een zoontje van bijna vier en die heeft niet lang geleden het puzzelen ontdekt. De ene legpuzzel na de andere maakt hij. Hij wil dat graag samen doen, maar hulp heeft hij niet nodig. Voor hem is samen doen: hij puzzelt, jij kijkt toe.

Ik houd zelf ook nogal van puzzelen; vroeger als kind, maar ook later nog. De laatste puzzel die ik heb gemaakt was er een van zoveel-duizend stukjes, die we met zijn allen (maar vooral mijn vader en ik) maakten in, eeh, volgens mij de kerstvakantie tien jaar geleden.

Terwijl ik toekeek hoe R. de stukjes aan elkaar reeg, daarbij meestal niet gehinderd door logische gevolgtrekkingen omtrent de vorm van de stukjes, maar des te meer gebruik makend van kleurovereenkomsten, viel mij op hoe vanzelfsprekend je zelf het plaatje tussen twee stukjes invult. Een beetje groen aan de ene kant en een beetje oranje aan de andere kant en mijn ogen gingen vanzelf op zoek naar een stukje met flink wat groen en oranje. Wat een verrassing was het dan soms, wanneer het passende stukje door R. werd gelegd en bleek dat dat vrijwel helemaal blauw was, met een randje groen en een randje oranje!

En dat bracht mij op de volgende gedachte: hoe vaak gebeurt het niet dat je voor kleine en grote levens- en andere vragen een passend stukje moet vinden en je ogen op zoek gaan naar dat ene stukje met veel groen en oranje, terwijl de werkelijke oplossing vrijwel helemaal blauw is?

Op dit moment gaat het op mijn school niet gemakkelijk. Er lekt energie weg in ons gezamenlijke huishoudboekje en we zijn druk doende er de vinger op te leggen, maar het lukt nog niet erg. We hebben te maken met enkele langdurig zieken en steeds meer mensen die met milde tot duidelijke oververmoeidheidsverschijnselen rondlopen.

De ad-hoc-oplossingen zijn op, nu we onze vaste vervangers op de langdurige ziektevervanging hebben ingezet. Zodra er iemand ook maar een ochtendje thuisblijft, kraakt, zucht en piept de organisatie en het wordt steeds moeilijker om weer blijmoedig een verdeelde klas op te vangen of een lesvrij uur te besteden in een andere klas en de taken van dat uur na schooltijd te doen. Het is tijd om op zoek te gaan naar hoe het missende stukje er wel uitziet, want groen en oranje is het in ieder geval niet.

Herkomst foto: sassyscrubs.com

lekker in je vel

nanske — Sat, 08 Mar 2008 17:30:00 GMT

Klimmen is een mentale sport, dat weten alle klimmers. Je hebt kracht nodig, natuurlijk. Uithoudingsvermogen, evenwichtsgevoel, allemaal waar. Maar wanneer het tussen de oren niet lekker zit, wanneer angst een te grote rol gaat spelen, of wanneer je niet lekker in je vel zit, wil het niet.

In het reisblog van klimster Roos beschrijft zij een voorval van vorige week, dat wel heel duidelijk maakt hoezeer het 'lekker in je vel zitten' in directe relatie staat met je klimprestaties en dat het daarbij niet uitmaakt of de oorzaak van het psychische welbevinden (of het ontbreken daarvan) wel of niet iets met klimmen te maken heeft.

Met mijn psychisch welbevinden gaat het alweer een stuk beter dan vóór de vakantie. Ik ben weer aan het opbouwen in plaats van aan het opgebruiken, een fijn gevoel. Maar bij het klimmen merk ik goed, dat ik er nog niet helemaal ben. Ik was wel voortvarend bezig, dat moet gezegd, in de ene 6b na de andere. Dat klinkt heel veelbelovend, maar ik vertel er dan meteen maar eerlijk bij, dat ik in geen enkele route verder ben gekomen dan boulderhoogte... Zelfs in een bekende 6a, waarmee ik mijn geploeter aan het einde van de avond wilde goedmaken, kwam ik, vermoeid als ik inmiddels was, ook niet hoger dan twee meter.

En wat ging er nu niet goed? Het voetenwerk en het vinden van de juiste de balans. Ik moest telkens opnieuw veel aandacht inzetten om te zorgen dat ik mijn voeten op de juiste manier gebruikte, mijn zwaartepunt op de meest handige plek kreeg en mijn armen ontspande. Duidelijk een gevalletje 'te veel spanning in mijn bovenlichaam', duidelijk een gevalletje 'nog iets beter in je vel moeten komen te zitten'.

Heb ik nu een slecht gevoel over de avond, of heeft mijn zelfvertrouwen een enorme deuk gekregen? Nee, helemaal niet. Hoewel... dat laatste misschien een beetje... Maar al mijn geworstel zal uiteindelijk zoden aan de dijk zetten. Alleen nu nog even niet :-)

© foto: REmy