reizen

verhuizing

nanske — Sat, 06 Dec 2008 23:00:00 GMT

Ik ben bezig om dit blog te verhuizen. Dat is overigens niet de reden dat ik ruim een maand niet geschreven heb, maar ik had jullie voor de redenen dáárvan graag naar mijn nieuwe blogdomein verwezen, www.nanskesklimlog.nl. Helaas, dat is gisteren welgeteld één avond online geweest, namelijk tot ik laat op de avond nog even iets wilde veranderen, en tja, toen ging het mis. Blog uit de lucht. Het is me nog niet gelukt om de oplossing voor het probleem te vinden, dan wel Blogger zover te krijgen er naar te kijken, dus ik heb het blog nu beschikbaar op het adres nanskesklimlog.blogspot.com. En natuurlijk op de originele plek: www.nkbv.nl/weblog/nanske. Ik doe hier, hopelijk binnenkort, nog één update wanneer het blog weer via mijn eigen domeinnaam te bereiken is, maar plaats verder geen berichten meer. Alle klim-geïnteresseerden zijn hierbij van harte uitgenodigd op een van beide bovenstaande blogs.

update: Hij doet het weer! De directe links hierboven zijn aangepast, het blogspotadres verwijst door naar nanskesklimlog.

wandelen langs de Lesse

nanske — Wed, 22 Oct 2008 23:49:00 GMT

"Ga je tegenwoordig elk weekend klimmen in Belgie?!" vroeg Frans me. Ik had net op Twitter gemeld dat ik tevergeefs op zoek was naar een onderkomen in de Ardennen voor het weekend. Ik kan hem geruststellen. Ik ga niet elk weekend klimmen in België, afgelopen weekend ging ik om te wandelen. We vonden uiteindelijk toch nog een leuk en betaalbaar hotelletje in de Lesse-vallei, even ten zuiden van Dinant en M. kocht nog snel een wandelboekje; hij vond er een waarvan vier wandelingen hun startpunt hadden in de directe omgeving van van het dorpje waar wij zouden overnachten.

We vertrokken zondagochtend niet al te laat, zodat we 's middags nog konden gaan lopen. We kozen een mooie wandeling langs de loop van een sprookjesachtig zijriviertje van de Lesse. Vreemd eigenlijk dat wij de Ardennen zo ver weg vinden. Als we in Engeland bij een vriend van ons zijn, rijden we, vaste prik, zonder blikken of blozen 2,5 uur om in Snowdonia te gaan wandelen, maar voor de Ardennen doen we dat niet zomaar. Omdat het buitenland is?

Maandag knoopten we twee wandelingen uit het boekje aan elkaar tot een wandeling van zo'n 17 kilometer. Weer zo'n mooie tocht, langs de Lesse dit keer en het weer werkte enorm mee. We zagen honderden paddestoelen, M. viel van schrik bijna van een brug af toen er niet ver uit de buurt een hert of wild zwijn werd omgelegd, we vonden de afdrukken van hertenhoeven in de modder, er waren duizenden bladeren om lekker doorheen te stappen en we hadden na de wandeling nog energie over om naar Dinant te rijden en daar de Citadel te bezoeken.

Helaas kwam de slechte weersvoorspelling voor de dinsdag uit en regende het pijpenstelen toen we aan het ontbijt zaten. Gelukkig hadden we ook een slechtweerprogramma voorbereid en zo zaten we even later in de auto naar Han-sur-Lesse om daar de plaatselijke Efteling-attractie te bezoeken, de grotten. Indrukwekkende druipsteenformaties, prachtig om te zien, maar het gevoel dat het ook allemaal echt is, miste ik toch een beetje. Wat ik wel heel leuk vond was de wijze waarop je de grot weer verlaat: over de Lesse, met een fluisterboot. Jammer genoeg regende het nog steeds buiten de grot. Een afscheidswandelingetje rondom het dorpje Han zat er dus helaas niet in.

dagje freyr, twee keer 5c

nanske — Mon, 13 Oct 2008 22:51:00 GMT

Wat een heerlijk weer was het zondag in Freyr. En wat heb ik super kunnen klimmen. Ik was al een hele tijd niet meer in de rotsen geweest. Sinds de tien dagen Frankrijk in mei had ik nog wel een weekend instructie gegeven, maar niet meer voor mezelf buiten geklommen. En wat bleek gisteren? Die voorgeklommen 5c in Frankrijk was geen toevalstreffer.

We klommen met zijn vieren. V. koos een route uit die hem wel te doen leek, ik zekerde hem omhoog. Een redelijk eenvoudig begin, daarna op tweederde een stukje lastige plaat ("Hier zit niks. Ook geen haak...") en de uitklim door een vreselijk pittig dakje/overhang. V. weerde zich duchtig en ik klom de route in toprope. Het lukte me met een paar pogingen om het stukje plaat te overwinnen, hee, dit gaat lekker! Helaas was het dakje me echt te zwaar, maar daar hoef ik me niet voor te schamen: we keken toen ik weer veilig beneden was in de topo wat we nu eigenlijk geklommen hadden en dat bleek een 6c+ te zijn, in het tweede gedeelte van de route (la fesse d'huitre 5a en la andre capel 6c+). Hmm, geen wonder dat ik daar niet doorheen kom als het ook nog eens een dakje is.

Naast ons waren P. en S. intussen klaar in hun route, l'oeil de bronze, een 5c. Zelfde recept, was de bedoeling: V. klimt voor, ik doe de toprope. Maar het zag er bij V. zo soepeltjes uit, dat ik eigenlijk wel zin had om hem voor te klimmen. Zomaar. Een 5c. Huh, geen hersenspinsels, geen zenuwen? Die kans moest ik snel grijpen, voor er iets tussen mijn oren wakker zou worden en me tegen ging houden!

Ik heb hem vreselijk zitten knijpen, echt waar. Nadat ik bij de cruxpas een paar keer in het touw had moeten hangen voor hij lukte, dacht ik er te zijn. Helaas bleek ik even later voor één pas op de plaat nét niet lenig genoeg te zijn, oioi. Ik stond net boven mijn haak, zelfs een beetje rechts er van en ook nog eens een beetje voorover geleund. En ik kreeg mijn voet niet bij mijn hand op een hoge tree. Helaas, het was de enige mogelijkheid in de positie die ik inmiddels had.

Heel even ging het door mijn hoofd: "Nee, dit lukt niet, ik moet terug". En nog sneller: "Ben jij gek?? Terugklimmen is in deze positie net zo min een optie als dat vallen waar je je zo druk over maakt. Je moet gewoon omhoog!" En wat doe je dan? Met de moed der wanhoop nog maar eens proberen. Twee, drie pogingen en ineens had ik een hakje tegen de rots, omhoog kruipen nu, millimetertje bij millimetertje met hakke-tene-hakke-tene-húp! Tenen op de tree! Wat een opluchting en wat makkelijk leek nu het gaan staan en wat was ik blij!!

Nu kon me niks meer gebeuren. Twee lastige plaatpassen waarbij er uiterst weinig voor je handen zit deden me relatief weinig. Ze herinnerden me aan een zonder-handen-route in de hal, waar nog minder zit voor je voeten, dus met éénderde van mijn voet in een kommetje van de rots moest ik het toch zeker kunnen, vertelde ik mezelf. Waar kwam dat zelfvertrouwen nou ineens vandaan? En belangrijker nog: hoe kan ik het oproepen als het eens wat minder makkelijk komt?

Voor de volgende 5c was ik nu ook wel in. Miss magie op Pucelle. Weer een plaat, het najaarsdoel 'voeten' is inmiddels afgevinkt. Ik nam mezelf de keuze om hem voor te klimmen de eerste tien meter bepaald niet in dank af, maar daarna kwam ik in de flow en ook deze klom ik uit. Wat is de beloning dan groot als je boven bent, heerlijk! Daar doe ik het voor. En voor het warme najaarszonnetje. En voor fijne klimvrienden.

buitenlands klimmen met de iPod topo

nanske — Thu, 18 Sep 2008 11:20:00 GMT

Zelf klimmen is natuurlijk het allerbeste. Klimfilmpjes bekijken is een goede tweede. Maar ook van sommige foto's kun je heel blij worden. Gisteren kreeg ik bij wijze van kadootje-uit-Tsjechië deze foto toegestuurd. Wat een interessante wand! 't Is een beetje jammer van de omgeving, maar als je eenmaal aan het klimmen bent, merk je daar toch niets meer van. Oh, en het is ook een beetje jammer dat Tsjechië niet echt naast de deur is. Maar als je er eenmaal bent, kun je weer wel naast de deur slapen, want op dit studentencomplex (een voormalig atleten-complex) zijn delen van de flats in gebruik als hostel.

Als je nog iets verder weg gaat klimmen, in het bouldergebied Gara Gorge in de VS, hoef je geen papieren topo meer mee te nemen wanneer je toch al van plan was om je iPod of iPhone bij je te dragen. Slimmeriken hebben namelijk een prachtige topo gemaakt die je kunt raadplegen op je iPod. Je kunt door de topo heen bladeren, op kaartjes zien hoe je bij de boulders moet komen, zien hoe de lijn loopt en je krijgt ook nog een korte omschrijving van de boulder. Ik heb eerlijk gezegd geen idee waar Gara Gorge ligt, maar dat mag de pret niet drukken. Wie gaat er aan de slag met Bleau voor op de iPod? Of met België?

terug

nanske — Sun, 24 Aug 2008 21:55:00 GMT

De vakantie in tien punten:

1) Ik heb ontdekt dat ik etappes van een uur of drie, vier best prettig vind. Maar je middagen in de hut zijn wel lang.

2) In de Spaanse berghutten in de Pyreneeën eet je weliswaar wat de pot schaft, maar dat is absoluut geen straf.

3) Na een week niet douchen is een douche op de camping het toppunt van luxe.

4) Niet alleen met stokken lopen is fijn voor de knieën, maar met kleine stapjes omhoog lopen helpt ook.

7) Handschoenen mee op huttentocht bleek weer geen overbodige luxe, zelfs niet in hartje augustus onder de 2500 meter in de zuidelijke Pyreneeën. We liepen door anderhalve centimeter sneeuw, terwijl het om ons heen nog viel. Prachtig!

8) We hebben gemzen gezien (in de sneeuw), vier gieren, diverse andere roofvogels, een alpenmarmot van heel dichtbij, en telkens weer kikkertjes, in het gras of in het water.

9) Ziek worden tot spugen aan toe, zodat je geen stap meer kunt zetten, kan alleen op een mooie, zonnige dag. Gelukkig was dat het.

10) De leukste berghut had het beste eten en het slechtste sanitair (maar dat went).

instructie in dave

nanske — Tue, 29 Apr 2008 17:55:00 GMT

(eerder op mijn klimlog geplaatst op maandag 28 april 2008)

Sommige mensen vinden Dave een vreselijk klimgebiedje, vanwege de weg en de spoorlijn, die de hele dag hinderlijk aanwezig zijn. Ik probeer me af te sluiten voor het geluid en voel me klimmend als een vis in het water in Dave. Ik houd van de rots daar, ik kan echt genieten van de routes en negeer als ik boven ben de weg en de spoorlijn en kijk met de bochten in de Maas mee naar het Ardense landschap dat zich voor me uitstrekt.

Het genieten werd afgelopen weekend extra makkelijk gemaakt, doordat de zon en de temperatuur geheel belangeloos hun medewerking verleenden. Een leuke groep mensen om het geheel te completeren en voilá, een beter begin van de vakantie had ik me niet kunnen wensen.

Op zaterdag zat ik lekker in het zonnetje bovenop het massief, terwijl cursist R. onder mijn toeziend oog zijn medecursist (en in het dagelijks leven collega) S. omhoog zekerde. We voerden een ontspannen gesprekje en toen werd mij toevertrouwd dat zij mijn weblog hadden gelezen, over leren klimmen via de NKBV, nog voordat ze inschreven voor deze beginnerscursus. Pas tijdens de cursus ontdekten ze dat ik dezelfde was, als degene van wie het weblog was. Brrr, wat een exposure, zo'n weblog :-)

Zondag was er nog steeds veel zon, maar dit keer met een verkoelend windje er bij. De instructiedag ontrolde zich met een vergelijkbaar patroon als de dag ervoor: ik klom lekker onspannen de drietjes voor en op de standplaats liet ik mijn naklimmer net doen alsof hij/zij alleen stond: wat doe je dan? Ook nu weer gezellige gesprekken op de standplaatsen, met dame M. en heer M. dit keer en natuurlijk genieten van het klimmen, de zon en het uitzicht. Zo, dat weet ik dan ook weer: instructieweekenden zijn ook leuk vanuit de andere kant van de instructie.

grotten

nanske — Wed, 05 Mar 2008 22:15:00 GMT

Het lijkt een jaarlijkse traditie te gaan worden, want vorig jaar was ik ook rond deze tijd onder de grond. "Volgend jaar maar weer mee", eindigde ik vorig jaar mijn klimlogpostje. Dat had beter kunnen zijn: volgend jaar maar weer doen, want dit jaar heb ik het tripje zelf georganiseerd. Nou ja, wat heet, dat was eigenlijk een klusje van niks. We huren de expertise namelijk in en daarmee ook het grootste stuk van de organisatie. Eigenlijk zorgde ik er alleen voor dat iedereen op tijd de informatie kreeg die nodig was en deed ik wat PR, of beter gezegd: DR - Deelnemers Ronselen.

Onder de grond zijn is een bijzondere bezigheid. Het is zeker zo leuk als klimmen, maar het is ook heel anders. Onder de grond loop je op een plek die er normaal gesproken niet is voor mensen. De wereld in de grot leidt een geheim bestaan, een bestaan dat er even mag zijn doordat onze lampjes er zijn, doordat wij onze oren de kost geven en doordat de rotsen letterlijk tastbaar om ons heen zijn, maar zodra wij verdwenen zijn, een volgende gang in of weer terug naar buiten, is dat bestaan weer onzichtbaar.

Een grot wordt eigenlijk vooral door water bepaald. Water stroomt er naar binnen en verandert onder de grond langzaam of sneller datgene wat we zien wanneer wij er ook binnengaan. De wandeling door de grot gaat over paden die het water heeft aangelegd en de mooie sculpturen die binnenin de grot te zien zijn, worden gevormd doordat het water ervoor zorgt dat zich druipstenen kunnen afzetten in de mooiste formaties.

Ik heb ook dit keer weer genoten van het even mogen bezoeken van die bijzondere wereld. Ik heb genoten van de druipsteenformaties, van het abseilen door het water, van het schuiven en kruipen door nauwe gangen, van het klauteren door ondergrondse beekbeddingen, van het fysiek bezig zijn, van de tijdloosheid in de grot en van het gezelschap. Volgend jaar (of eerder?) weer...

bivakzak of tarp?

nanske — Mon, 21 Jan 2008 21:20:00 GMT

Zaterdagavond kwamen we dus natgeregend op ons stekje aan en spanden de tarp uit.

We hebben hem eerst met hoge, open zijkanten af gespannen, zodat we ons gemakkelijk onder het zeiltje konden nestelen en daar alle dingen doen die zoal handig zijn wanneer je op den duur wilt gaan slapen. Matjes uitrollen en opblazen, natte regenhoezen en -kleding een plekje geven, slaapzakken uitrollen, een brandertje uit de rugzak halen en bekers en theezakjes, dat soort dingen.

Maar er ontstond al direct een dilemma. Alles dat we onder het zeiltje wilden hebben, onder andere onszelf, drupte in eerste instantie van de nattigheid. Hoe krijg je dat droog onder de tarp? Natte spullen onder de tarp uittrekken is niet handig: drupwater op het grondzeil. Natte spullen buiten uittrekken is niet handig: regenwater op dat wat nog droog was.

Nu ja, met wat kunst-, vlieg- en improvisatiewerk lukte het heel goed om de schade aan beide kanten beperkt te laten zijn, maar dat bracht mij vandaag toch tot een interessante gedachte: hoe doe je dat allemaal, wanneer je alleen een bivakzak tot je beschikking hebt? Hoe je het ook wendt of keert, er gaat iets nats die zak in.

Ik heb zomaar de indruk, dat voor een gepland bivak een tarp een stuk prettiger is dan een bivakzak. Dan moeten er natuurlijk wel bomen in de buurt zijn, of je moet (wandel-)stokken mee hebben.

(update: op mijn klimlog bij de nkbv (waar dit blog voor een groot deel een mirror van is), vind je nog wat informatieve reakties op dit bericht)

nachtje buiten slapen

nanske — Sun, 20 Jan 2008 21:31:00 GMT

Halverwege de nacht werd het toch nog droog, maar tot die tijd had het gestaag door gemiezerd en dat hadden we gemerkt ook. We sliepen een nachtje buiten, het doel: een testdrive voor de nieuwe winterslaapzak en het eveneens nieuwe zeiltje van vriendin A. We hadden het natuurlijk graag zo geregeld dat het vroor en dat er een pak sneeuw zou vallen, maar daar heeft januari dit jaar geloof ik geen zin in.

Om ongeveer acht uur vertrokken we zaterdagavond, in de miezerregen, naar een van tevoren uitgezocht plekje. Daar spanden we, stiekem natuurlijk ('toegang tussen zonsopgang en zonsondergang'), tegen negenen het zeiltje uit tussen drie bomen, voorkant omhoog, achterkant aan de grond. Op dat moment waren de matjes nog droog, maar probeer dat maar eens zo te houden, wanneer regenjassen, regenbroeken en rugzakhoezen druppelen en de ruimte onder het zeiltje beperkt is.

We zetten thee en warme chocolademelk en stelden het moment van plassen en tandenpoetsen steeds maar uit, totdat, hee!, de regen een beetje afnam. Ik lag ondertussen al stevig te gapen onder mijn donsje en we hadden inmiddels ook in de gaten dat het zeiltje niet helemaal regendicht was. Het sloeg door, vooral op de plekken waar we er tegenaan lagen. En dat was onvermijdelijk, dat er tegenaan liggen, want zo'n afgespannen zeiltje van twee bij drie-en-een-halve meter is krap aan voor met z'n tweeën.

Toen ik, helemaal klaar om te gaan slapen, mijn trui onder mijn matje wilde leggen, bleek dat de rand van mijn alu-matje water te pakken had gekregen en dat dat water tussen alu-matje en therm-a-restmatje was gesijpeld. Blegh. Snel de rand dubbelgevouwen, zodat het niet langer kon sijpelen en gelukkig geen last van de inmiddels natte onderkant van het therm-restmatje gehad. Ook niet van de natte buitenkant van het voeteneind van mijn slaapzak, trouwens. Het is de tweede keer dat het waterwerende tijk van mijn slaapzak goede diensten bewijst!

De eerste helft van de nacht was ik nog regelmatig wakker; van de regen, maar vooral van het vinden van een prettige manier om te liggen en het vinden van een prettige binnentemperatuur van de slaapzak (die ik weer eens veel te warm had dichtgeritst). Daarna ben ik goed ingeslapen en was nog 1 of 2 keer wakker om slechts te constateren dat het droog was en dat ik me wel weer eens kon omdraaien. 's Morgens herinnerde me zelfs dat ik sterren zou hebben gezien, maar gezien de ontzettend grijze luchten in de ochtend en gedurende de rest van de dag, kan ik me dat bijna niet voorstellen.

Om tien over zeven ging de wekker (van de Lumi, hij doet het helemaal ok!), want we wilden voor de eerste hondenuitlaters wakker en aangekleed zijn. Erg veel plek om een sanitaire schuilplaats te vinden hadden we namelijk niet. We hebben rustig aan gedaan met het ontbijt en de inpakperikelen (gelukkig bleef het droog!) en waren om tien voor half tien onderweg voor een rugzaktrainingsrondje van een kilometer of 15. Het was een leuke wandeldag. Het was wel nattig, maar we hebben de regenkleding niet meer aan gehad en als je eenmaal onderweg bent, maakt het eigenlijk niet meer uit hoe het weer is.