Beste lezers van mijn blog, graag verwijs ik jullie naar mijn nieuwe stek. Omdat ik niet helemaal meer goed uit de voeten kan met de interface van hier, zet ik mijn schrijfsels voortaan neer op een andere plek.

Je kunt me voortaan hier vinden: http://amarins.wordpress.com/

Wil je ook?

Ter ere van mijn 33ste verjaardag, een collage met mijn favorieten. Als volgt tot stand gekomen:

a. Type your answer to each of the questions below into Flickr Search.

b. Using only the first page, pick an image.

c. Copy and paste each of the URLs for the images into this Mosaic Maker.

The Questions: 1. What is your first name? 2. What is your favourite food? 3. What high school did you go to? 4. What is your favourite color? 5. Who is your celebrity crush? 6. Favourite drink? 7. Dream vacation? 8. Favourite dessert? 9. What you want to be when you grow up? 10. What do you love most in life? 11. One Word to describe you. 12. Place of birth.

De kleine Pukkie heeft één favoriet speelgoed. De Nijntje kartonnen doosjes, genummerd 1 tot en met 8. Al anderhalve maand de grootste lol met acht kartonnen doosjes. Het leven kan zo simpel zijn.

Andere plezierigheden: het eten van een nectarine. In stukjes snijden? Ben je mal. Daar doen we niet aan...

Berber vindt het leuk om zelf een dekentje of een doek te pakken en dat over haar hoofd heen te doen. Dan moet ik haar gaan zoeken... en als ik de deken van haar afhaal of ze doet dat zelf heeft ze de grootste lol.

Tante Eppy had het goed. Berber leest een boekje in het Frans. Tekst: 'Je suis une jolie vache. M'entends-tu quand je fais “meuh”? Je broute toute la journée de la bonne herbe des prés.

De koe is in het boekje de favoriet. In het echt vindt ze koeien fascinerend, maar zodra ze gaan loeien wordt het toch nog een beetje te eng en duikt ze heel hard tegen je aan om dan vanuit haar ooghoeken de koe te blijven bekijken.

is ons goed bevallen. Zo goed zelfs, dat we een grotere willen gaan kopen. Nu hadden we dus deze geleend:

maar omdat de voortent min of meer compleet in beslag genomen wordt door het campingbedje van Berber plus de spullen van drie personen, hebben we bedacht dat ook deze voor vakanties naar oorden waar het weer ook wel eens wat minder kan zijn, dusdanig minder dat je ook in de tent moet kunnen zitten in plaats van er voor (want we willen ook wel weer eens "terug naar Terschelling" bijvoorbeeld!), dat ook deze tent dus nog net een tikkie te klein is. We overwegen nu de aanschaf van deze tent. Afgelopen dinsdag zijn we maar even naar de showroom gereden om de tent in het echt te bekijken. De showroom is in Heerhugowaard en omdat we aan het begin van de middag alle tenten wel bekeken hadden (en ja, het is nog steeds een mooie tent vinden wij) dachten we, Friesland is niet ver van hier, laten we maar even doorrijden naar het Noorden. Dus eerst mijn moeder verrast met een telefoontje dat we over een uur bij mijn ouders op de stoep zouden staan en nadat we bij mijn ouders geluncht hadden doorgereden naar Akkrum om daar eerst mijn schoonvader te verrassen terwijl hij aan het werk was ' op 'e tun' . Bulten boontjes en aardappelen meegekregen naar huis weer, dat krijg je dan wel natuurlijk. Alle pakes en beppes waren erg blij met ons bliksembezoekje op een doordeweekse dag, dat is dan natuurlijk ook het leuke van vakantie thuis vieren, dan kun je nog eens spontane acties ondernemen.

Mijn moeder heeft al de foto's gemailt die bij mijn ouders thuis gemaakt zijn afgelopen dinsdag en ze zijn erg leuk geworden. Je merkt dat Berber een lekker ondernemende dame aan het worden is, ze stapt zo op het speelgoed af en ook pake en beppe hebben allemaal meubels waaraan je je vast kunt houden om het staan te oefenen.

Dit musuem heeft het tapijt van Bayeux (losjes) als voorbeeld genomen en neemt je dag voor dag mee door de Slag. De informatiepanelen zijn duidelijk en ontzettend uitgebreid. De exposities en kleine monitoren met filmpjes geven ook goede achtergrond informatie. Halverwege is de 25 minuten durende film, ook deze was een goede aanvulling op de rest van de informatie die je in het museum kreeg. Voor degenen die maar even in Normandië zijn en niet alle musea kunnen of willen bezoeken zou ik aanraden om deze te bezoeken als je een groot en compleet beeld wilt hebben.

Dit was de laatste dag van onze vakantie in Normandië. De volgende ochtend zijn we vroeg opgestaan (het hielp dat Berber vijf minuten voor de wekker wakker werd!) en hebben we de hele weg terug geen drup regen gezien, wat wel bijzonder was gezien het vreselijke weer van deze donderdag. We hebben precies tussen de twee regengebieden in gereden. Toen we thuiskwamen en de beelden zagen van onderstroomde tunnels en ingeslagen bliksem hier in de regio stonden we dus ook wel even te kijken, maar gelukkig hadden we daar onderweg dus geen last van.

Het kasteel kun je van vrij ver al zien en ziet er, hoewel gehavend, zeer imposant uit. De restauratie is nog druk aan de gang, er werd nu gewerkt aan de ophaalbrug die er voor zorgt dat de voetgangers makkelijk bij het kasteel kunnen komen. Nu moesten we nog provisorische bouwtrappen op om bij  het (moderne) voorportaal te komen. Hier was het museumwinkeltje gevestigd met allemaal leuke riddersnuisterijen voor veel te veel geld, dus uiteindelijk maar niks gekocht. Ook hier weer de koptelefoons voor de rondleiding met geluid en vervolgens het kasteel in. Het was erg mooi gedaan met een film op een scherm over de ruimte waar we ons op dat moment bevonden. Als het filmpje afgelopen was gingen de schermen voor de ramen omhoog en kon je de zaal in het natuurlijke licht bekijken. Ook kon je in de kasteeltoren helemaal bovenop staan en met eigen ogen zien waarom dit kasteel zo mooi strategisch gelegen was.

Op deze foto's zie je goed dat de kust voor de Mont Saint-Michel ingepolderd is, ook dat is een bijzonder iets in het landschap.

Daarna natuurlijk naar Mont Saint-Michel zelf. Hedzer en ik kregen bij het aanrijden over de de dijk naar het eiland allebeide een deja vu gevoel toen we de touringcars vol Japanners en Amerikanen zagen die bij het begin van de stadsmuur werden afgezet, namelijk naar onze vakantie van 2002 naar Italië, en dan het stadje waar ze de lekkerste ijsjes ter wereld verkopen: San Gimignano. . Tja, San Gimignano is ook Unesco Werelderfgoed natuurlijk.

Ondanks dat het ongelofelijk toeristisch is, geldt voor beide plekken dat het toch ook wel heel bijzonder en mooi is om te zien.

.

Op Mont Saint-Michel alleen niet super lekker Italiaans ijs, maar wel heerlijke crêpe bretonne met boter en suiker. Vooral de boter maakt het erg speciaal: doordat de koeien vlakbij de kust grazen is de melk al voorgezouten en krijgt de boter dus een heel bijzonder smaakje. We hadden voor Berber niet apart nog een crêpe besteld, maar als je zag hoeveel ze van onze crêpes heeft meegesnoept en hoe lekker ze aan het smullen was had het makkelijk gekund.

en natuurlijk... Berber deed heel vrolijk en probeerde ons te overtuigen dat ze niet moe was. Maar toen we haar mooie lach op de foto wilden zetten:

Helaas is het Airborne museum zelf niet zo spectaculair als de geschiedenis van het stadje. Het is wel een grote verzameling van heel veel zaken die met de Slag te maken hebben, maar helaas is het meer een kwestie van vitrine na vitrine na vitrine die zonder samenhang is volgeduwd. Bepaalde zaken die er hangen zijn interessant, maar echte uitleg ontbreekt. Het is ook wat ouder dan de andere twee musea over de Slag waar we geweest zijn, maar die twee gaven iets meer perspectief en informatie. In een eerste gebouw in de vorm van een parachute bevinden zich een Waco-zweefvliegtuig in originele staat en talloze displays met documenten, getuigenissen, wapens, munitie enz. uit deze periode. Het tweede gebouw, dat de vorm heeft van een deltavleugel, herbergt de Douglas C47 Argonia die bij de Landing parachutisten heeft gedropt en zweefvliegtuigen heeft gesleept. Op zichzelf wel spectaculair, maar er is van dit museum nog wel heel wat meer te maken.

Na Sainte-Mère-Eglise zijn we naar Pointe du Hoc gereden. Pointe du Hoc is een klif dat 30 meter boven de zee uit steekt. Ook Pointe du Hoc is bekend vanuit de Tweede Wereldoorlog. Op 6 juni zijn er 225 man geland op het strand onder de Pointe du Hoc, vervolgens moesten ze er bij omhoog klimmen om de bedreigde stranden vrij te krijgen van het dreigende geschut van de 155 mm scheepskanonnen. Door de bombardementen door de geallieerden in de dagen voor de beklimming, hadden de Duitsers de kanonnen naar achteren geplaatst, maar dat wisten de soldaten die de opdracht tot vernietiging hadden gekregen niet. Een zeer moeilijke en zware operatie dus. Nu, meer dan zestig jaar na dato, is het landschap er nog steeds indrukwekkend en lijkt het met alle kraters wel alsof je op de maan rondloopt. Het monument staat achter een omheining en mag niet meer bezocht worden omdat het gevaar dreigt dat het in zal gaan storten.