dossier zedenzaken

O pa

rob zijlstra — Thu, 04 Dec 2008 18:44:00 GMT

De auto is stuk en bij de garage moet hij een tijdje wachten.

Hij denkt, geeft niks, dan ga ik hier in Ter Apel even bij mijn ouders op visite.

De ouders zijn niet thuis.

Geen nood, want hij heeft de sleutel.

Binnen ziet de zoon een dvd'tje liggen.

Hij weet dat pa zich tegenwoordig bezighoudt met het monteren van vakantiefilmpjes op de computer. Om de tijd te doden, stopt hij het schijfje in de laptop en gaat er misschien wel eens goed voor zitten.

Kort daarop hoort hij het in Keulen donderen.

Niks vakantiefilmpje van de camping in Sauerland waar de caravan staat, waar zijn ouders graag naar toe mochten gaan.

Op het beeldscherm ziet hij hoe zijn vader seks heeft met kleine kinderen.

Met zijn kind.

Met de andere kleinkinderen in de familie.

Op de werkkamer liggen meer filmpjes.

Recente, maar ook opnamen uit 1995.

Het beeld van zijn vader, geboren in 1936, ligt van het een op het andere moment in gruzelementen.

De auto is gerepareerd, maar hij rijdt stuk naar huis.

Wat te doen?

Niet veel later hoort hij dat opa en oma met een van de kleinkinderen naar Sauerland willen gaan. Dat lijkt hem geen goed idee.

Hij roept de familie bijeen voor beraad.

Nog diezelfde avond wordt vader Jacob met de beelden geconfronteerd. Het wordt een lange avond en een korte nacht.

Oma besluit de scheiding aan de te vragen, de familie om aangifte te doen.

Vader Jacob wordt gearresteerd.

Sindsdien, sinds eind augustus, zit hij in de gevangenis van Ter Apel, waar veel van zijn dorpsgenoten en kennissen werken.

Hij zegt tegen de rechters: 'Ik verafschuw mezelf. 'Ik heb nooit beseft wat ik de kinderen heb aangedaan. Ik kan niet met mezelf in het reine komen. Het is een geheim wat je meedraagt in je hoofd. Ik zit daar enorm mee. Ik hield van die kinderen, mijn kleinkinderen. Ik voelde genegenheid. Alleen ben ik te ver gegaan. Ik ben blij dat nu alles is uitgekomen.'

Zo als het hier staat, zo vlot kwam het er niet uit.

Opa Jacob worstelt zich door de woorden heen.

Soms stokt het.

Dan zegt hij: 'Verdikkeme, alsof ik een excuus zoek.'

Hij zegt dat hij straf heeft verdiend en de straf zal aanvaarden.

Tijdens de huiszoeking (en in de caravan in Duitsland) vindt de politie een brief, bestemd voor een van de kleinkinderen.

Die moet, zodra opa dood is, een tas vol film- en fotomateriaal vernietigen.

De rechters: Het is gemakkelijk te zeggen dat u spijt heeft. Dat u walging voelt. Maar het heeft vijftien jaar geduurd. U maakte filmpjes, die brief…

Jacob: 'Het gebeurde niet wekelijks, er gebeurde wel eens een jaar helemaal niets.'

Na de aangifte gaat bij de politie het groot alarm af.

Want Jacob is niet alleen opa en rond deze tijd van het jaar vaak Sinterklaas.

Hij is ook hopman bij de padvinderij, was er altijd bij als ze met z'n allen naar de Pinksterkampen gingen in de bossen van Drenthe.

Gevreesd wordt voor heel veel slachtoffers.

Politie en justitie halen daarom de draaiboeken uit de kast, ook voor het geval de media massaal richting Ter Apel opstomen voor het zoveelste nationale zedenschandaal.

Zover komt het niet.

De rechters zeggen: U bent geen domme man. U wist dat het strafbaar was. Op een van de filmpjes horen wij u zeggen tegen een kleinkind dat hij niks mag vertellen, omdat opa anders naar de gevangenis moet. Waarom dan toch?

Jacob: 'Toen de dokter vertelde dat ik ongeneselijk ziek ben, ging ik nadenken over mijn leven. Ik ontdekte dat ik heel mijn leven eenzaam ben geweest. Na 1953 ben ik in mezelf gekropen.'

Rechters: Wij hebben gelezen dat in 1953 uw moeder bij een auto-ongeluk om het leven is gekomen.

De psycholoog: 'Sindsdien zocht hij naar paradijselijke geborgenheid. Er is sprake van een pedofiele ontwikkeling.'

Rechters: '1953, dat is 55 jaar geleden.'

Jacob (slokje water): 'Ik zie de film van '53 nog elke dag.'

Rechter: Hoe denkt u hoe eenzaam een jongen van vijftien met de penis van zijn opa in zijn anus zich voelt?

Het wordt even heel stil in zittingszaal 14.

Rechter: Ja, laat ik het gewoon maar zeggen zoals het is.

De officier van justitie: 'Hij heeft het leven van vijf kinderen verziekt. Meneer is 72 jaar en ongeneselijk ziek. Jammer, maar ik ga daar geen rekening mee houden. Ik eis zes jaar gevangenisstraf.'

Jacob: 'Ik hoop dat ze me het ooit zullen vergeven.'

Daarna wordt hij door de parketpolitie afgevoerd, misschien langs zijn lege huis, terug naar de gevangenis.

Ik denk, wel een beetje wrang: als de rechters de eis over twee weken overnemen, zie ik hoe iemand bij leven naar zijn laatste rustplaats wordt gebracht.

Rob Zijlstra

Duitse zangeres

rob zijlstra — Tue, 23 Sep 2008 00:58:00 GMT

Ik heb de verdachten die ik aan mij voorbij zie trekken wel eens ingedeeld in categorieën.

Je hebt de schurken, dat zijn de boeven zoals u ze waarschijnlijk het liefste heeft, de echte criminelen die ook wel in spannende films op televisie zijn te zien.

Dan zijn er de geboren pechvogels, mensen die een wagonlading ellende met zich meezeulen en ondertussen moeten zien te overleven.

Die groep is groter dan u weten wilt.

En er zijn schlemielen.

Germ behoort zonder twijfel tot deze laatste categorie.

Zijn rechters zeggen het niet, maar uit de wijze waarop ze hem vragen stellen, valt op te maken dat ze hem maar een nare man vinden.

Misschien nog niet eens zozeer om wat hij heeft geflikt, maar wel vanwege de manier waarop hij probeert zich er uit te draaien.

Germ is sinds zijn scheiding een alleenstaande man. Eens was hij ambtenaar bij de gemeente. Een mooie tijd, want hij kwam toen veel onder de mensen. Hij verlangt daar nog wel eens naar.

Nu heeft hij het aan zijn hart en zonen die hem – gelukkig wel, zegt hij – regelmatig komen opzoeken.

Die zonen hadden programma’s op zijn computer gezet, want zelf heeft Germ net zoveel verstand van computers als een tafel dat heeft.

Zegt hij tegen de rechters.

Met die programma’s kon Germ films downloaden, van Harrie Potter en The Lord of the Rings.

Dat vond hij mooi, die films.

Germ had een paar maanden geleden al terecht moeten staan, maar was toen niet komen opdagen.

Een van de rechters met bozige stem: Waar was u de vorige keer?

Germ heft de beide armen de lucht in, zegt uiteindelijk niks.

Rechter: U kijkt mij aan alsof ik Chinees spreek.

Germ hapt en zegt dat hij onderweg was, maar dat de spanningen hem halverwege te veel werden en dat hij toen huiswaarts was gekeerd. Dat had de dokter gezegd, Germ, zei de dokter, jij mag je niet druk maken.

Maandagochtend had de politie hem van huis gehaald.

De rechters zeggen: Het meest verschrikkelijke is op u computer aangetroffen.

Germ zegt dat het allemaal per ongeluk is gekomen.

Dan dacht hij Harrie Potter te downloaden, maar als hij dan het bestand opende, zag hij ook het meest verschrikkelijke.

Zo verschrikkelijk, zegt hij, dat hij het direct weggooide in de prullenbak en dan ook de prullenbak leegde.

Rechters: Bij de politie heeft u gezegd dat u die bestanden ook wel uit nieuwsgierigheid opende.

Germ: ‘Nee, ja, Nou ja, nee. Niet uit nieuwsgierigheid. Maar ik moest natuurlijk wel kijken wat ik had gedownload.’

Rechters: U zocht naar Harrie Potter op de sites met de naam Lolita. Kom nou toch.

Germ: ‘Lolita is een Duitse zangeres.’

Rechters: U zit hier de kop in het zand te steken en doet net alsof er niks aan de hand is. Maar u heeft jarenlang filmpjes van het internet gehaald waarop te zien is hoe vastgebonden kleine kinderen worden verkracht, waarop te zien is hoe mannen proberen baby’s te verkrachten. Op uw computer zijn 1340 schokkende filmpjes met het meest verschrikkelijke aangetroffen. En u heeft ook niet alles weggegooid. Er zaten verschrikkelijke bestanden in mapjes.

Germ: ‘Het is schandalig, edelachtbare. Ik heb zelf een kleindochtertje en ik moet er niet aan denken… Dan val ik liever dood om.’

De officier van justitie is ook geen fan van Germ.

Zegt: ‘Wat u hier allemaal zegt, is klinkklare onzin. U hoeft ons niet voor de gek te houden. Waarom heeft u het gedaan? Heeft u een behoefte?’

Germ lijkt het op te geven.

Zuchtzegt: ‘Nee, geen behoefte, ik val geen kleine kinderen lastig, ik voel mij geen pedofiel. En toch doe ik het. Automatisme? Ik weet het niet, echt niet edelachtbare.’

Weer gaan de beide armen de lucht in.

Rechters: Misschien kan iemand u helpen. De reclassering stelt een training voor, een therapie.

Germ: ‘Als de rechtbank denkt dat dat beter voor mij is, dan moet dat maar.’

De officier van justitie heeft zijn eigen richtlijnen er op nageslagen en kwam tot een score van 720 punten.

Zegt: ‘Dat is goed voor een gevangenisstraf van twee jaar.’

Maar een punt is ook dat die richtlijnen zijn afgegeven na februari 2007. En Germ deed het al daarvoor. Bovendien heeft het onderzoek wel erg lang geduurd. Alleen daarom, zegt de aanklager, eis ik een werkstraf van 240 uur en zes maanden voorwaardelijke gevangenisstraf en een verplichte behandeling die uw behoeften inzichtelijk moeten maken.

Dat is, in strijd met de eigen richtlijnen, de standaardstraf die justitie in dit soort zaken eist.

Germ lijkt zich te hebben hervonden als de rechters vragen wat hij vindt van de strafeis.

Hij zegt niet: Daar lijk ik mooi mee weg te komen, edelachtbare. Of: dank u wel.

Hij zegt: ‘Een werkstraf? Ik heb last van mijn rug, daar ben ik ook op afgekeurd. Maar goed, ik zal het proberen.’

Ook de behandeling, de therapie, zal hij ondergaan, zegt hij. ‘Toen ik nog werkte, had ik veel contact met de mensen. Ik vind contact met de mensen wel fijn, een beetje discussiëren en zo, daar hou ik wel van.’

Ik zie op de ‘zittingslijst voor de pers’ waar Germ woont.

Zo nu en dan gaan er stemmen op die roepen dat justitie de namen van dit soort mannen moet prijsgeven, inclusief de straten waar ze wonen.

Anderen zeggen dat zoiets beter is van niet, want dan zijn dit soort mannen nog niet jarig.

Ik zal het vertellen.

Germ woont naast u.

Hij is vandaag 66 jaar geworden.

Rob Zijlstra

uitspraak over twee weken

Taboe

rob zijlstra — Thu, 11 Sep 2008 22:33:00 GMT

Het is donderdagochtend, half twaalf.

De zitting van de brandzaak 't Zandt is zojuist beëindigd, televisiecamera's registreren her en der nog wat quotes van zegslieden en andere betrokkenen, er wordt naar redacties gebeld om het laatste nieuws door te geven, een perscollega zoekt verbinding met het internet.

Tussen dit alles door wordt er gehuild door familieleden, omdat Johnny naar huis mag (toen nog), staan twee politiemannen wat beteuterd ook te bellen en haast een advocaat zich weg omdat hij over een uurtje elders in het land wordt verwacht.

En dan is het weer rustig in en rond zittingszaal 14 van de Groninger rechtbank, is het tijd voor de orde van de dag.

Een man van dertig jaar moet terechtstaan op verdenking van een poging tot verkrachting.

De man heet Piet.

Het was gezellig geweest die avond en buiten aangenaam voorjaarsweer. Samen hadden ze wat gedronken, wat fris, en leuk gekletst. Hij kende zijn buurvrouw dan wel niet zo goed, maar vond haar wel erg leuk.

En misschien zij hem ook wel.

Toen het donker was geworden en rond middernacht was hij haar slaapkamer binnen gegaan. Hij had de vrouw met enig geweld op het matras geduwd, haar bij de keel gegrepen en was bovenop haar gaan liggen.

Met de pyjamabroek uit.

De officier van justitie spreekt van een poging tot verkrachting en als dat niet bewezen kan worden, van aanranding.

Hij eist een werkstraf van 100 uur, acht maanden voorwaardelijke gevangenisstraf en een verplichte behandeling hoe om te gaan met seksuele gevoelens.

Nu kunt u stoppen met lezen, naar buiten rennen en roepen, zie je wel, wij zijn gek geworden in dit land. Honderd uur werkstraf en een sekstherapie voor een gewelddadige verkrachting!

Onderzoek heeft aangetoond dat naarmate het publiek meer over een strafzaak weet, het oordeel milder wordt.

De rechter vraagt aan Piet: Waarom ging u haar kamer binnen, wat was u van plan?

Piet antwoordt niet. Hij zegt niks.

De rechter: Wilde u haar aanraken?

Piet: 'Ja.'

Rechter: Wilde u met haar neuken?

Piet: 'Nee hoor.'

Rechter: Maar u had wel een stijve piemel.

Piet: 'Dat mag toch?'

Rechter: Jawel, maar dan mag u niet zomaar op iemand gaan liggen.

Piet beaamt dat. Zegt dat het fout was, zegt dat wat hij heeft gedaan, niet goed is. Dat hij het haar had moeten vragen en dat als je seks wilt, je het beide goed moet vinden.

U roept nu, misschien: Spijt achteraf. Maar een verkrachting blijft het.

De persoon van de verdachte speelt in een strafzaak een grote rol.

Iemand kan een strafbaar feit plegen, maar toch geen strafbare dader zijn.

De officier van justitie neemt veel tijd om uit te leggen waarom is besloten Piet te vervolgen.

Binnen inrichtingen voor al dan niet verstandelijk gehandicapten, binnen beschermde woonvormen waar mensen wonen met beperkingen, komt seks tussen bewoners veel voor. Want ook daar worden mensen verliefd en bestaan seksuele gevoelens. En ook daar worden grenzen overschreden.

Bij veel instellingen, vervolgt de officier van justitie, worden die overschrijdingen met de mantel der liefde bedekt, worden dit soort zaken binnenskamer gehouden.

'Ook bij ons is het beleid om in dit soort zaken terughoudend te zijn.'

Dan richt de officier zich tot Piet.

Hij zegt te weten dat Piet toen hij elf jaar was een zeer ernstig ongeluk heeft gehad, langdurig in coma heeft gelegen en daarom is, zoals hij nu is.

Een zorgkind.

'Maar ik zie nog wel een stukje verantwoordelijkheid bij u en die moet u nu dragen.'

Misschien is Piet – nog steeds de officier – sterk verminderd toerekeningsvatbaar, maar hij weet wel wat geoorloofd is en wat niet. 'Door hem te vervolgen, nemen we Piet serieus. Hij is over de schreef gegaan en daarom verdient hij een stukje werkstraf en een traject waarin hij leert hoe zijn gevoelens te uiten.'

Om u een volledig beeld te geven van deze strafzaak, zoek ik naar de juiste woorden die recht doen.

Piet's beperkingen, zowel geestelijk als lichamelijk, worden veroorzaakt doordat reflexen als gevolg van schade aan de hersenen of ruggenmerg onvoldoende worden gereguleerd waardoor je een overdreven reactie krijgt.

Deze spasticiteit leidt tot spasme, zo vermeldt Wikipedia.

De antwoorden van Piet op de vragen van de rechter, waren ook niet zo duidelijk als hier boven staat geschreven.

Het waren meer klanken, waar met enige moeite de antwoorden uit waren op te maken.

Piet is niet zielig en wordt serieus genomen.

Neemt niet weg dat het een ongemakkelijk zit was, deze zitting.

Rob Zijlstra

Heel raar

rob zijlstra — Mon, 18 Aug 2008 22:27:00 GMT

Het kan, maar het blijft raar.

De officier van justitie besluit iemand, in dit geval Bram die in de zestig is, te vervolgen.

Bram had bij de politie verteld wat er wel en niet was gebeurd en dacht dat de kous daarmee af was.

Want er was eigenlijk helemaal niets gebeurd.

Zeven maanden later viel een dagvaarding bij hem in de bus 'teneinde terecht te staan'.

Eerst tot verbazing en toen tot grote schrik vanwege de verdenking: verkrachting en aanranding.

Bram zegt tegen de rechters: 'Mijn wereld stortte in.'

Hij vreest nog een tweede instorting.

Bijna niemand uit zijn omgeving die het weet. En morgen is er wel weer een krant. 'En dan ben ik alles, alles kwijt, ook mijn kleinkinderen.'

Zo ellendig zat Bram daar dus, maandagochtend in zittingszaal 14, met de hijgende pers in zijn nek.

Wat kan, maar raar blijft, moet nog komen.

Terwijl Bram met lood in de schoenen plaatsneemt voor het hekje, herhaalt de officier van justitie wat er in de dagvaarding staat, waarom zij Bram heeft gedagvaard.

Bram mag vervolgens gaan zitten en wordt een uur lang stevig door de rechters ondervraagd.

Hij was die zaterdag bij zijn neef aan de deur geweest om er een kopje koffie te drinken.

Dat deed hij wel vaker.

Maar de neef was er niet.

Wel zijn achternichtje die de deur opendeed.

Goed, hij was naar binnengegaan en was haar achterna gelopen, de trap op.

Zij wilde wel eens op zijn zonnebank en hij zei dat dat nu wel mocht.

Zij zei dat ze niet kon, omdat ze haar kamertje moest opruimen.

Hij zei, ja, wat een puinhoop. Weet je wat, ik help wel eventjes.

Beetje raar, zeiden rechters, een man van in de zestig met een meisje op haar meisjeskamer.

Bram: 'Ik had weg moeten gaan.'

Van opruimen kwam weinig.

Want hij zei, jij altijd in je slobberkleren. Waarom trek je niet eens een leuk jurkje aan?'

Dat deed ze.

En toen nog eentje.

En toen zaten ze op bed.

Bram: 'En toen gaven we elkaar een kus en toen nog eentje.'

Rechters: En toen?

Bram: 'En toen niks meer. Toen ben ik weggegaan.'

Rechters: Maar toen zei u nog wel, als je seks met me wilt, krijg je 50 euro.'

Bram: 'Voor wat rokerij. Ik had dat niet moeten zeggen.'

De rechters zeggen dat zo'n laatste opmerking zijn ontkenning dat er meer is gebeurd wel een beetje minder geloofwaardig maakt.

Bram zegt dat dat zo is, maar dat er echt niets is gebeurd, onder dwang.

Na een uur is de ondervraging voorbij en heeft Bram zich verdedigd voor wat hij waard is.

Met de schijn tegen zich.

Man van 61, op zo'n meisjeskamer, met zo'n raar aanbod.

Het is nu de beurt aan de officier van justitie.

Het nichtje heeft bij de politie verklaard dat oom Bram op dat bed twee keer zijn tong in haar mond had geduwd.

Een tongzoen is seksueel binnendringen en dat kan verkrachting zijn, zegt de officier van justitie.

En betasten is aanranden.

Nadat Bram die vervloekte dag het huis had verlaten, had het nichtje overstuur een vriendinnetje gebeld en in tranen alles verteld. Dat ze zich vies voelde, gebruikt en waardeloos, net een hoer vanwege het aangeboden geld.

En dan komt wat kan, maar raar is.

De kernvraag in deze zaak is, zegt de officier van justitie tegen de rechters, of verdachte daar op dat kamertje wel besefte dat zij niet wilde. Haar emotionele toestand – achteraf – is daar nog geen bewijs voor.

De officier zegt dat het dossier het bewijs niet bevat.

Dus vordert de officier vrijspraak voor Bram.

Dus.

De officier van justitie besluit iemand op basis van uitkomsten van een politieonderzoek te vervolgen.

Die iemand krijgt een dagvaarding.

Het bewijs voor schuld hoort in het politiedossier te zitten dat justitie aan de rechtbank heeft gegeven.

Die rechters hebben het dossier bestudeerd en kunnen niet veel anders dan die iemand eens even stevig te ondervragen en te confronteren met verklaringen uit dat dossier.

En als ze dat hebben gedaan, vraagt diezelfde officier van justitie de verdachte vrij te spreken omdat er geen sprake is van bewijs van strafbaar gedrag.

Kan.

En rechters kunnen over twee weken ook best een straf opleggen.

Maar eerst iemand als verdachte aanmerken om vervolgens vrijspraak te eisen, blijft raar.

Ja, heel raar, zegt ook de advocaat na afloop.

'Want waarom vervolg je dan? Alsof die rechtbank niets te doen heeft.'

- Trouwens, vraag ik, hoe oud was dat meisje op haar meisjeskamer eigenlijk?

De advocaat: '21 jaar.'

- Waarom hadden ze het dan steeds over een meisje?

De advocaat: 'Ja, ook héél raar.'

Rob Zijlstra

Remmen los

rob zijlstra — Thu, 10 Jul 2008 23:09:00 GMT

Wie in zijn auto rijdt, een rood verkeerslicht nadert en bij het afremmen ontdekt dat de remmen dienst weigeren, zal niet zo snel een bekeuring krijgen voor het rijden door rood licht.

Anders is het als de bestuurder vooraf wist dat zijn remmen niet goed werkten.

Zo iemand kan een verwijt worden gemaakt.

Dit verhaal gaat niet over auto's, maar over mensen.

In de zittingszalen van rechtbanken komen veel mensen bij wie de rem niet goed werkt.

De rem in het hoofd niet.

Een euvel ook dat niet zomaar met een nieuw leidinkje, wat olie, een bekeuring of met weet ik veel wat, kan worden verholpen.

De 49-jarige Carlijn stond al geruime tijd op de wachtlijst voor opname in de armen van de geestelijke gezondheidszorg.

Ze trok het niet meer.

Wachtende ging het mis toen ze mot kreeg met haar vriend. Dat was de druppel.

Achteraf, zegt ze tegen de rechters, had ze het anders moeten doen. Maar het was ook nooit haar bedoeling geweest de hele woning in de fik te steken. Het moest bij het brandende kussentje op de stoel blijven.

Daar bleef het dus niet bij, op 3 april dit jaar in de Sint Eustatiusstraat in Groningen.

Het liep uit de hand en er was paniek.

De zwangere bovenburen moesten met een ladder door de brandweer uit hun woning worden gehaald, omdat het trappenhuis vol rook stond.

Ook drie katten en een kanarie konden op het nippertje worden gered.

Twee mensen werden met ademhalingsmoeilijkheden opgenomen in het ziekenhuis.

Carlijn had nog geprobeerd het kussentje te blussen, maar daarna was het snel gegaan.

Rechters: U wilde aandacht trekken.

Carlijn: 'Dat is wel gelukt.'

Carlijn is schizofreen, heeft een alcoholprobleem en haar intelligentie is lager dan je op grond van haar opleiding mag veronderstellen, zegt de gedragsdeskundige.

'Ze voelt zich onmachtig. En omdat ze geen probleemoplossend vermogen heeft, wordt ze boos wat leidt tot irrationele dingen. Wat ze heeft gedaan, past bij haar.'

De rechters knikken.

Ze moeten het maar geloven.

Zij zijn juristen, geen gedragsdeskundigen.

Die vervolgt: 'Carlijn is volledig ontoerekeningsvatbaar, er kan haar geen strafrechtelijk verwijt worden gemaakt.'

Carlijn is het daar mee eens: 'Ik was zo in de war.'

De officier van justitie maakt nog wel een puntje van het feit dat Carlijn uit eigen beweging stopte met de haar voorgeschreven medicatie. Daardoor had ze kunnen weten dat het fout kon gaan, dat ze de druppel niet aan zou kunnen.

De gedragsdeskundige werpt tegen dat veel mensen met schizofrenie dat doen.

Door de medicatie voelen ze zich beter en omdat ze zich beter voelen, denken ze dat het ook beter gaat en het zonder kan. Wat dus niet zo is.

De officier van justitie is om.

Ze acht Carlijn schuldig aan brandstichting, maar ze mag wat haar betreft worden ontslagen van alle rechtsvervolging (een ovar); schuldig, maar geen straf.

Blijft over een opname van een jaar in een psychiatrisch ziekenhuis.

De gedragsdeskundige zegt iemand te kennen die binnen het circuit druk kan uitoefenen opdat ze niet weer op de wachtlijst terechtkomt.

Ik denk dat zo'n eis niet direct zal leiden tot het massaal opzeggen van het vertrouwen in de rechtstaat.

Dustin.

Man, 34 jaar, met baard.

Ook hij knalde door rood.

De rechters vragen: Wist u dat wat u deed, dubieus was?

Dustin moet lang nadenken.

Zegt dan: 'Ik verkeerde in een vertwijfeling, tussen goed en slecht.'

Eerder had hij bij de politie gezegd dat de maatschappij nog niet toe is aan dit soort verhoudingen. Daar komt hij nu op terug. 'Ik heb veel tijd gehad, in een kleine ruimte met weinig prikkels, om na te denken. Nu zie ik het ongeoorloofde er wel van in.

Het was uitgekomen toen Lisa tegen haar moeder had gezegd dat ze Dustin, met wie ze vaak en graag speelde, niet meer lief vond. Dustin was een huisvriend en kwam regelmatig langs om met Lisa memorie te spelen of om te kwartetten.

Soms bleef hij slapen en dan lagen ze wel eens lepeltje-lepeltje.

Maar bij de zedenpolitie hadden ze in de speciale kinderverhoorstudio aan Lisa gevraagd wat Dustin dan met zijn vingers had gedaan.

Lisa had geantwoord: 'Hetzelfde als met zijn piemel. Heen en weer.'

Lisa is negen jaar.

Dustin: 'Ik was echt heel verliefd.'

Rechters: 'Nog steeds?'

Dustin, die roerloos op die stoel zit, met de handen op de knieën, zegt zonder nadenken nu: 'Nee. Alle lichaamsstoffen die gevoelens oproepen, zijn volledig afwezig.'

De psychiaters en psychologen zeggen dat Dustin, tot zijn grote opluchting, geen pedofiel is. Wel dat hij anders is, altijd al geweest, een einzelgänger die zich als kind al onbegrepen voelde.

De diagnose: een aan autisme verwante stoornis.

Daarom mankeren ook zijn remmen.

De officier van justitie eist twaalf maanden celstraf waarvan acht voorwaardelijk en een verplichte behandeling.

Rob Zijlstra

Slapend rijk

rob zijlstra — Thu, 05 Jun 2008 22:06:00 GMT

Verdachten zijn niet verplicht hun strafzaak bij te wonen.

Dat weet ook Theo uit Sappemeer.

Een paar maanden geleden moest hij zich in zittingszaal 14 verantwoorden (poging tot moord), maar had toen geen tijd want te druk. Zijn goed recht, maar rechters houden er niet van.

Rechters willen verdachten zien.

Deze week mocht Theo opnieuw, maar weer niet, want nog altijd druk, druk, druk.

Dan maar zonder, zeiden de rechters, want dit schiet zo niet op en hij heeft het recht.

Doorgaans doet niet verschijnen de zaak voor de verdachte geen goed.

Maar er zijn ook verdachten voor wie het beter is dat ze uit de zittingszaal wegblijven.

Neem Nadjib, donderdagochtend.

Er staat nog net niet op zijn voorhoofd getatoeëerd dat hij een loverboy is.

Dat is wel de verdenking.

Nadjib is 25 jaar, heeft veel vriendinnen, strak getrimde bakkebaarden, auto's, maar nooit werk en is rap van de tong. En omdat hij ook Marokkaan is, voldoet hij aan het stereotiep beeld dat wij van de loverboy hebben.

Het loog er allemaal ook niet om.

Naomi was 15 jaar toen ze in Appingedam op het Noorderpoortcollege Nadjib ontmoette.

Leuke vent, dacht ze.

Toen ze hem een tweede keer tegenkwam, ging ze smoorverliefd met hem mee.

Hij vertelde dat zijn moeder was overleden, kuste haar hoofd en voeten en zei dat zij de plaats van zijn moeder mocht innemen. Naomi wist hoe gek Marokkaanse jongens op hun moeder zijn.

Ik was in een mooie droom terechtgekomen, zei ze bij de politie toen ze aangifte deed.

Soms vroeg ze, wie dat waren, die meisjes die hem wel honderd keer per dag belden en sms'jes stuurden. Na een tijdje zei Nadjib dat dat meisjes waren die voor hem werkten en voor het geld zorgden.

Naomi had moeten huilen, maar toen Nadjib beloofde dat hij met die meisjes zou stoppen, droomde ze verder.

Toen ze 16 was liet hij zijn naam in haar lies tatoeëren.

En weer een jaar later tatoeëerde Jopie 'Nadjib' in haar hals.

Zo kon iedereen zien dat ze bij elkaar hoorden.

Nadjib zou op zijn beurt haar naam op zijn arm laten pronken, maar daar kwam steeds iets tussen.

Wel gaf hij haar sieraden van goud en mooie kleren.

En alleen klappen als ze niet wilde luisteren.

Zo werd Naomi 18 jaar.

Op die dag kreeg ze parfum en te horen dat het geld op was.

Zij zou de problemen kunnen oplossen en wel duizend euro per dag kunnen verdienen. Omdat ze mooi was en dat hij respect had voor vrouwen die in de prostitutie werkten.

Vijftig euro voor vijftien minuten, niet met Marokkanen en Turken of zwarte mannen en niet praten. Alleen geld aannemen.

Tegen de politie zei Naomi dat ze geen keus had gehad. Dat ze van hem hield. Dat haar grootste angst was dat hij haar zou verlaten.

Toen ze één week 18 jaar jong was, gingen ze samen iets leuks doen, een eindje rijden.

Die avond zat Naomi achter de ramen in Eindhoven.

Later volgden ramen in Den Haag, club Lovenjoy in Leeuwarden, Benidorm, Spanje (ook om wat tot rust te komen), Amsterdam, Utrecht, Deventer, Almelo.

Omdat ze de duizenden euro's moest afdragen, werd Nadjib slapend rijk.

Als de rechters vragen stellen over zijn inkomsten, zegt Nadjib: 'Als ik had geweten dat u daar geïnteresseerd in was, had een rekenmachientje meegenomen.'

Bij herhaling kraakt hij zijn vingers en wat maar meer kraken kan als je lang op een stoel zit.

Als hij bij de achtste vraag van de rechters, voor de vierde keer voor het antwoord verwijst naar zijn eerder bij de politie afgelegde verklaring, willen de rechters nauwelijks nog iets weten.

Ze besluiten de waarheid te vinden door een uur lang voor te lezen uit het strafdossier.

Daarin zitten ook verklaringen van meisjes die zeggen dat ze Nadjib geld gaven (dat ze eerst leenden bij de bank) of dat ze auto's en telefoonabonnementen op hun namen lieten schrijven.

Nadjib kraakt nog maar eens wat, lijkt onverschillig te kijken en noemt alles onzin.

Nooit heeft hij één cent gekregen.

Zegt: 'Ik weet ook niet wat er aan de hand is met dat meisje, misschien dat jullie het kunnen oplossen.'

Kortom: Nadjib lijkt met zijn opstelling in de zittingszaal flink zijn best te doen mee te werken aan zijn eigen veroordeling.

Maar toen kwam de officier van justitie.

Die rept nog wel van de klassieke pooier-truc, typerend voor het verschijnsel loverboy. Hij prepareerde Naomi voor het prostitutiewerk door haar in te palmen.

Maar vervolgens zegt de officier dat hij alleen Eindhoven kan bewijzen en dat hij 'dusdanig aarzelt' over een dwang- en uitbuitingssituatie elders in Nederland, dat daar vrijspraak moet volgen.

Dat Nadjib heeft gewacht met dat autoritje naar Eindhoven tot ze 18 jaar was geworden, kun je zelfs attent noemen.

Voor het uitje Eindhoven: 12 maanden cel waarvan vier voorwaardelijk.

Na afloop van de laatste strafzaak van de dag leek het potverdorie net, moppert een advocaat, dat een van de rechters zat te slapen.

Ik dacht, iets kan wel lijken, maar toch niet zo zijn.

Rob Zijlstra

UPDATE - uitspraak - 19 juni 2008

Uitspraak: 12 maanden waarvan 4 voorwaardelijk. Mensenhandel bewezen, maar alleen ten tijde van het uitje Eindhoven.

Sokkenmandje

rob zijlstra — Thu, 10 Apr 2008 23:49:00 GMT

Aan het einde van dit verhaal zal ik schrijven dat het toch wel wat merkwaardig is.

Eerst het verhaal.

Bouwe is een grote man die eergisteren 47 jaar is geworden. Dat werd hij in de gevangenis van Ter Apel. Een groot feest zal het niet zijn geweest: Bouwe heeft weinig te vieren. Justitie verdenkt hem ervan dat hij zijn vrouw heeft verkracht.

Justitie heeft die verdenking, omdat Els, zijn vrouw, dat zegt.

Zij heeft aangifte gedaan.

Bouwe en Els zijn al 29 jaar samen, vijf jaar geleden zijn ze toch nog maar getrouwd. Het laatste jaar ging het niet meer zo goed.

Ze sliepen al lang niet meer samen in het gezamenlijke bed. En Els ging op zaterdagavond altijd alleen op stap en kwam dan wel eens om zes uur in de ochtend thuis.

Bouwe had daar zijn bedenkingen wel bij.

Nu kun je vinden dat de sores van Bouwe en Els niet wereldkundig gemaakt hoeven te worden. Wat die met z'n tweetjes wel en niet met elkaar uitvreten hoeft toch niet half de wereld te weten?

Dat is ook zo.

De pest is dat er heel veel getrouwde Bouwe's en Elsen zijn, waarbij de een de ander misbruikt.

Sinds een paar jaar heet dat huiselijk geweld.

In heel het land bestaan pilots en projecten om geweld in huis te beteugelen. De wet is er voor aangepast, er bestaan landelijke en regionale meldpunten, officieren van justitie met huiselijk geweld in portefeuille die weer nauw samenwerken met geweldscoördinatoren bij de politie en tal van andere instanties.

Bouwe en Els staan niet op zich.

Bouwe zegt: 'Als je getrouwd bent en je hebt nooit seks, dan loopt het op gegeven moment over je schoenen.'

Ze zaten, daags na tweede kerstdag, samen op de bank, hij aan het bier, zij rum-cola. Ze keken televisie, hij zapte even langs een pornokanaal.

Rechters: Met opzet?

Bouwe: 'Neuh. Na twee minuten zapte ik verder.'

Af en toe zeiden ze wat tegen elkaar, maar een goed gesprek was er nooit.

Hij zei dat hij wel zin had en zij zei, zoals altijd het laatste jaar, van niet.

Rechters: En toen?

Bouwe: 'Zoals het altijd ging. Dan ging ze naar boven en dan hadden we toch seks.'

Die laatste keer had Els evenwel maatregelen getroffen. Ze ging naar boven en belde haar dochter. Ze zei: het gaat weer gebeuren, verbreek de verbinding niet. Daarop gooide ze de telefoon in het sokkenmandje, opdat de dochter het zelf kon horen.

De dochter verklaart later tegenover de politie dat ze haar vader met kwaaie stem had horen zeggen dat haar moeder haar kleren moest uittrekken.

Rechters: Had u veel gedronken?

Bouwe: 'Ach, wat is veel. Paar halve liters. Zes.'

Rechters: Was u boos?

Bouwe: 'Boos, boos. Wat is boos? Het ging nooit spontaan. Ik moest het altijd vragen.'

Rechters: U moest druk uitoefenen.

Bouwe: 'Misschien ervoer zij het als dwang. Ik niet.'

Niet alleen de zoon des huizes is als getuige opgeroepen, Els zelf ook.

De zoon was die avond vanuit het café naar huis gegaan, na een sms-berichtje van zijn zus dat het weer mis was thuis.

Zoon belt ook de politie. 'Om advies in te winnen. Er moest iets gebeuren. Ik was er flauw van om elke keer partij tussen die twee te moeten kiezen.'

De zoon vertelt de politie later ook dat hij zo zijn twijfels heeft bij het verhaal van zijn moeder. Misschien dat ze liegt. Doet ze namelijk wel vaker. Zo wist hij dat zijn moeder een relatie had (gehad) met een andere man. Komt ook nog bij dat mijn moeder haar mannetje wel staat. Fysiek gezien is ze sterker dan mijn vader, gezien diens medische beperkingen. De hond uitlaten kost hem al moeite.'

Els wordt niet als slachtoffer gehoord, maar als getuige.

Zij immers was er bij toen ze werd verkracht.

Uit de vragen die ze moet beantwoorden, kan worden opgemaakt dat de rechters net als zoonlief twijfelen aan de waarheidsgehalte van haar aangifte.

De ondervraging door de rechters is bot.

Hij wilde, u niet. Hoe wist hij dat u niet wilde?

U zei nee, en het gebeurde vervolgens toch. Dan zou hij ook kunnen denken dat u wel wilde.

Toch?

En als u dan niet wilde en het wel gebeurde, waardoor werd uw wil dan gebroken?

Zo ging het een tijd door.

Els voelde zich er zichtbaar ongemakkelijk bij.

Rotrechters.

De advocaat van Bouwe: 'De overtuiging ontbreekt. Het is duidelijk dat ze er geen plezier aan beleefde, maar dat is nog geen verkrachting.'

De officier van justitie gelooft Els wel.

Zij zegt dat hier geen sprake is van de klassieke verkrachting door de man met mes in de bosjes langs het fietspad.

Zegt: 'We hebben hier te maken met een gecompliceerd echtelijk gebeuren. Als zij zegt dat ze niet wil en het gebeurt dan toch, dan moet er sprake zijn van dwang. Ik eis twaalf maanden gevangenisstraf, waarvan vier maanden voorwaardelijk.'

Einde zitting.

Bouwe wordt afgevoerd en teruggebracht naar zijn cel.

Dat zijn echtgenote een relatie met een ander heeft (had), dat weet hij nu ook.

Els zit voor de rechtbank op de stoep een sigaret te roken. Als zoonlief ook naar buiten komt, vrees ik dat het wel eens heibel tussen die twee kan worden.

Maar nee, hij legt zijn hand even op de schouder van zijn moeder en daarna lopen ze samen de stad in.

Dat is toch wel wat merkwaardig.

Rob Zijlstra

UPDATE - uitspraak - 16 april 2008

Kennelijk vond ook de rechtbank het toch wel wat merkwaardig.

Bouwe is (vervroegde uitspraak) vrijgesproken wegens gebrek aan bewijs en onmiddellijk in vrijheid gesteld.

Burgemeester en wethouders

rob zijlstra — Fri, 14 Mar 2008 14:13:00 GMT

Tijdje geleden zat een man op een stoel te wachten tot hij aan de beurt was.

Ik wist waarvan hij werd verdacht.

Hij had met wijn op auto gereden en toen een aanrijding veroorzaakt.

De schade aan de auto's beperkte zich tot enig gekras en een kapotte zijspiegel.

Ik kende de wachtende man wel.

Hij was wethouder geweest.

Het verhaal van de ex-wethouder heeft nooit de krant gehaald.

Op de krant zeiden we dat als de man nog in functie was, we er op de voorpagina zeker over hadden bericht.

Dan had deze wethouder moeten aftreden, want bestuurders horen niet dronken in het verkeer.

Maar hij was op het moment van de aanrijding geen wethouder.

Hij was weer een gewone man.

En om over gewone dronken mannen achter het stuur te berichten in de krant, is niet te doen.

Dat zijn er zo veel.

Zo werkt dat.

En het werkt zo, omdat wij journalisten nogal braaf zijn.

Alle informatie die kan leiden tot de ontmaskering van een verdachte, laten wij doorgaans achterwege.

Dat kan hartstikke lastig zijn.

Soms moet je zoveel achterwege laten dat je net zo goed niets kunt schrijven.

En niets schrijven is niet ons werk.

Wat had ik moeten doen met de man die het geld van zijn werkgever niet in de kassa, maar in eigen zak stopte?

Het ging om heel veel geld.

De leeftijd van de man had zijn identiteit niet verraden.

Wel als ik had gemeld dat de man al jaren bij een benzinetankstation werkte en waar.

Er bestaan plaatsen met maar een tankstation in de verre omgeving.

De tankstationmedewerker heeft de krant niet gehaald: 'man steelt geld', is geen nieuws.

Het kan nog lastiger.

Met enige regelmaat staan er verdachten – in het openbaar - terecht die aan de rechters vertellen dat niemand weet dat ze terechtstaan.

Mijn vrouw niet, want liever nog geen scheiding

De werkgever niet, want de hypotheek.

Vrienden ook niet, want de schaamte.

Wat moet ik er mee?

De verdachte man die donderdagmiddag terechtstond had het in kleine kring verteld.

Aan zijn vrouw (moest ook wel vanwege de plotselinge huiszoeking), aan twee naaste collega's en aan zijn leidinggevende.

Die laatste had gezegd: mocht het op een gevangenisstraf uitdraaien, dan ben ik bang dat je je baan kwijt bent. Wordt het een werkstraf, dan kunnen we wel wat regelen. Dan blijft het ons geheim.

Man bezit kinderporno, is geen nieuws, want er zijn zoveel mannen

Het zou - in deze kwestie - weer wel nieuws kunnen zijn als ik zou vermelden wat deze verdachte doet, qua werk.

Je kunt zeggen dat dit laatste relevant is, omdat er een link bestaat tussen het misdrijf waarvan hij wordt verdacht en zijn kennis van zaken tussen negen en vijf.

Vermelden wat hij doet, brengt met zich mee dat ik ook moet melden waar hij dat doet.

En dan ligt het op straat.

En hij ook.

Grote kans dat deze verdachte in dat geval zijn baan verliest.

En misschien dat zijn echtgenote dan alsnog haar biezen pakt en dat het vervolgens met de kinderen ook niet meer goed komt.

Ik bedoel: de impact van een stukje in de krant kan heel groot zijn.

Op de redactie waren de journalistieke meningen gisteravond verdeeld met als gevolg dat er vandaag geen bericht in de krant staat over de man met tien computers thuis, deels werkgerelateerd, met harde kinderporno op de schijven: 142 films en bijna 900 foto's.

Interpol en de KLPD hadden hem erbij gelapt.

De officier van justitie zei rekening te houden met de persoonlijke omstandigheden van de verdachte (gezien zijn werk) en eiste een werkstraf van 240 uur en twee maanden voorwaardelijke gevangenisstraf.

Alleen de aanwezigen in zittingszaal 14 weten dat de man zich tijdens de rechtszaak zo dom als mogelijk voordeed.

Hij dacht misschien dat dat beter voor hem was.

Hij zei tegen de rechters dat hij wel wist dat het strafbaar was, dat downloaden van kinderporno, maar dat hij daar verder niet bij had nagedacht.

Daarop informeerden de rechters of hij misschien wereldvreemd is.

Hij zei ook dat hij dacht alle kinderporno te hebben gewist en dat hij ook niet snapte hoe het kon dat dat toch niet was gebeurd. 'Heel gek, ja.' Ook dat klonk akelig dom, gezien de kunde die zijn werk vereist.

Hij suggereerde nog dat iemand anders het misschien wel had gedaan. Nee, vast niet zijn vrouw, dat kon hij zich niet voorstellen. Maar hij is thuis immers draadloos. Buren misschien?'

Justitie zegt dat mannen die kinderporno in bezit hebben, eigenlijk gestraft moeten worden met gevangenisstraffen.

Dit omdat deze bezitmannen er mede verantwoordelijk voor zijn dat kinderporno bestaat.

Sommige mensen denken dat een foto van een bloot meisje kinderporno is.

Maar dat is niet zo.

Bij kinderporno moet u eerder denken aan kleine kinderen, soms ook aan baby's, die door grote mannen met stijve penissen worden verkracht, terwijl andere mannen daar foto's en filmpjes van maken. Soms is te zien dat die kinderen moeten huilen terwijl die mannen zo bezig zijn.

Met de eis heeft de verdachte van donderdagmiddag niet zo heel veel te vrezen.

Hij zal zijn baan kunnen behouden zolang zijn twee naaste collega's en de leidinggevende het geheim bewaren.

De burgemeester zal er niet blij mee zijn, met zoiets in zijn gemeentehuis.

Maar de burgemeester weet van niets, omdat de meningen op de krant verdeeld zijn.

Je kunt ook vinden dat wij journalisten te braaf zijn.

Of hypocriet.

Rob Zijlstra

UPDATE - uitspraak - 27 maart 2008

De burgemeester kan onwetend blijven, de kinderpornoman in overheidsdienst is veroordeeld tot een taakstraf van 120 uur en twee maanden voorwaardelijke celstraf.

After Party

rob zijlstra — Wed, 13 Feb 2008 15:37:00 GMT

De korte versie van dit verhaal is dat een aantal Groninger studentenmannen een studiegenoot na een nacht jolig stappen naar huis brengt en haar daar verkrachten.

Ze hadden zoveel gedronken dat niemand meer weet wat er is gebeurd.

Nee.

Ook het slachtoffer niet.

De langere versie is nogal bizar.

Het is een gezellige boel die avond. Vrolijke mensen eten bij Asse, een 43-jarige man die na zijn scheiding is begonnen aan een tweede jeugd. Als het eten gedaan is, gaan ze naar café De Kale Jonker waar ze tegen half twee 's nachts worden uitgezet omdat ze liederlijk vervelend zijn.

Het gezelschap gaat daarop naar café de Negende Circel. Dat moeten ze tegen drie uur verlaten, want meer dan genoeg gedronken.

Claudia is heel de tijd ook van de partij. Zij kent Asse. Hij is de vader van een van haar vriendinnen.

Claudia is zo dronken dat ze niet meer kan lopen. De beveiligingscamera's in de binnenstad van Groningen registreren hoe zij het eerder die avond bij Asse genuttigde, uitkotst.

De jongens van Amstel besluiten een taxi te nemen om Claudia naar haar studentenhuis te brengen. Tegen half vier komen ze daar aan.

Assen en Amstelman Hans helpen Claudia de trap op.

In de studentenkamer ziet Asse een bed en hij bedenkt dat hij zo stomdronken is dat hij beter kan gaan liggen. Om vervolgens in een diepe roes weg te zakken.

Hans helpt Claudia uit haar schoenen en gaat lam in een stoel zitten.

Na een fles wijn besluiten de anderen hun kroegentocht voort te zetten.

Claudia belandt ook in het bed, naast de snurkende Asse. Zonder schoenen, mogelijk ook zonder kleding, maar zeker zonder het besef dat ze nog bestaat.

Als de nacht ochtend is geworden, ontwaakt Asse. Denkt, gut, ik word normaal altijd wakker in mijn eigen bed, misschien ben ik toch te oud voor dit wilde studentenleven. Hij gaat naar huis.

Claudia komt een paar uur later bij positieven als de telefoon gaat. Haar rijinstructeur. Ze moet lessen. Gehaast staat ze op, wil zich aankleden en…

Ze voelt nattigheid stromen.

Op haar been.

Stelt vast: sperma.

Dan ziet ze ook dat haar kamer is veranderd in een grote chaos. Alles op z'n kop, hier en daar is gepist. Haar drankhoofd wil zich niets herinneren, maar ze vreest het ergste.

Na een uurtje ongerust rijlessen, belt ze Asse en vraagt wat er is gebeurd.

Of er wat is gebeurd?

Asse zegt van niets, dat ze zich geen zorgen hoeft te maken.

Dat doet Claudia wel.

Ze belt haar moeder en een vriendin.

Haar vader doet aangifte, Claudia gaat naar het ziekenhuis voor een onderzoek en de politie komt.

Asse en Hans worden een paar dagen later gearresteerd.

Tijdens de verhoren op het politiebureau probeert Asse de nacht te reconstrueren, maar de werkelijkheid blijkt verdampt. Wel heeft hij beelden. Beelden dat hij seks heeft gehad met Claudia. Maar het zijn beelden zonder gevoel en zonder geluid, zegt hij.

Rechters: U weet het niet.

Asse: 'Correct.'

Rechters: Die beelden vertellen u wel een heel gedetailleerd verhaal.

Asse: 'Correct. Beangstigend, heel scherp.'

De officier van justitie: 'Wie toegeeft zulke gedetailleerde beelden te hebben, legt in feite een bekentenis af.'

De herinneringen van Hans zijn vaag.

Hij is lam in die stoel gaan zitten, weet hij nog, en heeft Claudia geholpen haar schoenen uit te trekken. 'Ze heeft zich toen zelf verder uitgekleed.'

Tegen kwart voor vijf wordt hij opgehaald door zijn vrienden.

Ook Hans wordt langdurig verhoord, want hij heeft wat uit te leggen.

In de kamer is ook sperma aangetroffen van hem.

Schoorvoetend geeft hij toe dat hij zichzelf, kijkend naar Claudia, heeft bevredigd in die stoel. En dat hij daarna foto's heeft gemaakt van haar blote voeten.

Maar vooral moet hij uitleggen wat hij bedoelde met die tekst die hij – daags voor dat etentje – opschreef in een chatsessie met een van de Amsteljongens.

De politie – ook niet gek – was niet alleen onmiddellijk na de aangifte van Claudia de telefoons gaan tappen, maar had ook computers in beslag genomen. Zo kwam die tekst bovendrijven.

Hans schreef: Claudia is nice. Die 'em rapen in de bibs'.

In de volle rechtszaal vraagt de officier van justitie of Hans dat 'em wil vertalen.

Hans, heel zachtjes: 'Weet niet.'

De officier: 'Kom op.'

Hij zwijgt. Denkt misschien wel, was ik nu maar eenzaam en alleen.

Hij murmelt dat hij zich schaamt.

Toen hij die ochtend thuis was gekomen, had hij de zwarte slip van Claudia in zijn jaszak gevonden. Met een sok.

Die moeten anderen daar misschien in hebben gestopt, prevelt hij.

Toen die anderen hem ophaalden, want toen hadden ze nog jolig met het ondergoed van Claudia overgooiertje gespeeld.

En gepist en alles op de kop gezet.

En dan nog wat.

Aan zijn vrienden had Hans verteld dat hij die dronken Claudia ook nog 'em had gevingerd. Daar hadden ze ook weer over gechat. Maar dat was, zei hij tegen de politie, grootspraak geweest.

Hans dacht, zegt hij, dat zoiets zeggen stoer is.

Vroeger was hij veel gepest en mocht nergens bijhoren. Dat wil hij nu wel, vandaar die stoere praat.

Zijn advocaat zegt: 'Wat Hans zegt, is niet waar, hij heeft het verzonnen. Dat doet hij wel vaker.'

De officier: 'Grappig, zoiets te horen uit de mond van de advocaat. Ik geloof Hans namelijk wel.'

In zittingszaal 14 van de rechtbank Groningen is het inmiddels avond geworden.

De advocaten houden lange verhalen.

Claudia heeft aangifte gedaan van iets waarvan ze zich niet bewust is geweest.

De beelden die Asse heeft mogen niet worden gezien als een bekentenis.

Hij weet het gewoon niet.

De aangetroffen dna-sporen van hem op Claudia zijn te weinig, te zwak aldus het NFI, om er juridisch overtuigende conclusies aan te verbinden.

En Hans kan worden vrijgesproken van ontucht.

Hij mag dan in die stoel ontuchtige handelingen hebben gepleegd, maar niet met Claudia.

Wie door het slaapkamerraam naar de buurvrouw gluurt en zichzelf bevredigd, pleegt toch ook geen ontucht met de onwetende buuv? En de rest wat hij beweert is dus gelogen.

Ik kijk naar de 20-jarige Hans.

Hij heeft zijn afgebroken studie weer opgepakt, maar dat gaat waardeloos.

Hij kan zich geen moment concentreren. In de stad durft hij zich niet meer te laten zien.

Hij is nu een Amstelman met problemen.

De officier wil hem daarom niet terugsturen naar de gevangenis.

Een taakstraf van 240 uur, zes maanden voorwaardelijke cel en verplicht reclasseringstoezicht moeten volstaan.

Voor Asse heeft de officier iets anders in petto.

Wie seksueel binnendringt bij een dame die in staat van bewusteloosheid verkeert, bij een dame die bevriend is (was) met zijn eigen dochter, die zegt spijt te hebben, maar die indruk niet wekt, die moet zitten.

Ik kijk ook naar Asse.

Keurig gescheiden zakenman, attachékoffertje naast zijn schoenen.

Net een huis gekocht, een nieuwe vriendin, een nieuwe baan.

Die probeert via een lifestyle-cursus de drank te laten staan.

Die de officier van justitie hoort eisen: 24 maanden gevangenisstraf waarvan acht voorwaardelijk.

Ik kijk naar Claudia, die urenlang vlak achter de verdachten zit.

Zich te verbijten.

Ze had haar kamer opnieuw in de verf gezet om die nare gedachten anders te kleuren.

Hielp niets. Ze is verhuisd.

In haar hoofd dolen wraakgedachten.

Ze schaamt zich, weet ook nu nog altijd niet wat er die nacht met haar is gebeurd.

Het dossier, met al haar intieme verklaringen, heeft ze niet mogen inzien.

De verdachten wel.

Haar rechtenstudie heeft ze opgegeven.

Ze wilde advocaat worden, maar realiseerde zich dat ze dan ook dit soort mannen moet verdedigen.

'Dat zou ik niet kunnen.'

Terug van de lange naar de korte versie.

Het werd hoe dan ook een nacht die nog lang zal heugen.

Rob Zijlstra

UPDATE - uitspraken - 25 februari 2008

Asse is vrijgesproken omdat er geen bewijs is voor verkrachting. Het slachtoffer kan zich niets herinneren en Asse heeft anders dan de officier van justitie oppert, geen bekentenis afgelegd. Het hebben van beelden is nog geen bekentenis, aldus de rechtbank.

Hans is vrijgesproken van het seksueel binnendringen (de vinger). Zijn uitlatingen daarover tegen derden is grootspraak geweest, vindt de rechtbank. Wel heeft Hans zich schuldig gemaakt aan het plegen van ontucht met een onmachtige. Dat er geen sprake is geweest van fysiek contact doet daar niets aan af. Hans heeft zich in de directe nabijheid van het slachtoffer bevredigd. Daarmee heeft hij het slachtoffer als onvrijwillig lustobject gebruikt, is de redenatie van de rechtbank. Dat levert een werkstraf op van 200 uur waarvan de helft voorwaardelijk.

de vonnisen van Asse en Hans.

De vijftigers

rob zijlstra — Tue, 29 Jan 2008 00:33:00 GMT

Wim is een forse Groninger van 56 jaar met grote handen.

Hij zou hoogst persoonlijk de vette klei op het hogeland kunnen hebben uitgevonden.

Toen hij inzag dat het te laat was, in oktober vorig jaar, belde hij zelf de wijkagent.

Sindsdien zit hij in de gevangenis.

De psycholoog rapporteerde aan de rechtbank dat Wim een man is met een strenge gewetensfunctie.

Als gevolg van kerk en geloof.

Die functie maakt dat hij een afkeer heeft van seksuele gevoelens.

Die onderdrukt hij dus.

En dat heeft geleid tot een stoornis van zijn seksuele impulscontrole.

Dus zodoende, aldus de psycholoog.

De officier van justitie zucht.

Hij zegt (vrij vertaald) jeuk te krijgen van dergelijk ge-psycholoog.

Zegt: 'Vrij vertaald komt het er dus op neer dat meneer hier zijn geilheid niet kon bedwingen. Ik vraag mij af of dat een stoornis is.'

Is ook niet zo, schreef de psychiater op zijn beurt.

Met die man is qua stoornis helemaal niks aan de hand.

Hij is, indien schuldig, volledig verantwoordelijk voor zijn misdaad.

Kijk, zegt de officier, dat is de spijker op de kop.

Hij eist drie jaar celstraf (waarvan zes maanden voorwaardelijk).

Als ik nu doorschrijf weet u zo meteen ook waarom en waarvoor.

Dan weet u dat deze forse Groninger een paar jaar lang zijn twee pleegdochters seksueel heeft misbruikt.

En dat er weer twee kinderen ernstig zijn getraumatiseerd.

Dat hij het met zijn grote handen zo graag terug wil draaien als hij dat zou kunnen.

Maar dat hij dat niet kan.

En Hij ook niet.

En dan zou u misschien aan het eind van dit verhaal moedeloos verzuchten: weer zo'n verdomd rotverhaal uit zittingszaal 14.

Met kinderen met wie het misschien nooit weer goed komt.

Was er niets anders te beleven?

Jawel.

Na Wim was Willem aan de beurt.

Willem heeft helemaal niets uitgevonden.

Hij vulde glazen in de discotheek en ineens zag hij, in de zomer van 2006, haar staan: Anke.

Het was liefde op het eerste gezicht.

Na de eerste blikken begonnen ze met tongzoenen, na een paar maanden met seks.

Rechters: ook van dittum?

Willem: 'Ja hoor.'

Rechters: en van dattum?

Willem, alsof hij nog altijd vrolijk de glazen vult: 'Ja.'

Rechters: en 't neuken?

Willem: 'Ook. Heel spontaan. Van beide kanten.'

Toen zij in oktober 15 jaar werd, had hij wel eventjes 'shit' gezegd.

Zegt hij.

Hij bedoelt: 'Ze zag er heel volwassen uit en op seksueel gebied wist ze al het een en ander.'

De rechters vragen: uw dochter is net zo oud als Anke. Hoe zou u het vinden als zij met een kerel van vijftig thuis zou komen?

Willem: 'Moeilijke vraag. Toen mijn dochter twaalf was, was ze zwanger van een man van dertig. Van die abortus ben ik toen wel geschrokken.'

Rechters: dus?

Willem: 'Ik zou het… afkeuren.'

Rechters: maar dat geldt niet voor u zelf. Toen u Anke leerde kennen was u 48, zij 14.

Willem: 'Ja.'

En de relatie is er nog steeds?

'Ja hoor. We gaan straks samenwonen. 't Klikt.'

Ik kijk naar Willem. Zo ogenschijnlijk eerlijk als hij kom je niet zo vaak tegen in zaal 14.

Als de officier van justitie zijn strafeis formuleert, lijkt hij niet onder de indruk.

Dertig maanden celstraf.

Plus een tenuitvoerlegging (tul) van zes maanden, want Willem liep in proeftijd.

Deze tul is het voorwaardelijke deel van een eerdere veroordeling.

Wegens verkrachting van zijn dochtertje.

Beetje rekenwerk: als de rechtbank de eis overneemt, komt Willem vrij als Anke net achttien is.

En dan mag het wel.

De advocaat houdt een betoog over wat sociaal ethisch aanvaardbaar is voor de gemiddelde Nederlander en wat voor de omgeving van de verdachte.

Vraagt: 'Waren de handelingen wel ontuchtig in de wereld waarin mijn cliënt leeft?

Merkt op dat Anke geen aangifte heeft gedaan. Dat ook Anke wil samenwonen. Dat het de gezinsvoogd is geweest die naar de politie is gestapt.

Oppert dat justitie misschien niet zo zorgvuldig heeft gehandeld jegens Anke.

Concludeert dat schending van het zorgvuldigheidsbeginsel in dit geval moet leiden tot iets minder straf.

Als de advocaat begint over vrijwillige terugtred (voor een ander akkefietje van Willem bij zijn ex in huis), moet ik ineens denken aan zomaar een schoenenverkoopster.

Die moet ook klanten met zweetvoeten helpen.

Misschien denkt u nu: leuk, maar ook dit wil ik niet allemaal weten.

Echt niks anders?

Na Willem komt Derk.

Derk is 55.

Ontucht met kind.

Nee!

Ja.

Rob Zijlstra

UPDATE - uitspraken - 11 februari 2008

Wim moet voorlopig in de gevangenis blijven: hij is veroordeeld tot 36 maand (waarvan zes maanden voorwaardelijk). Met de officier van justitie is de rechtbak van mening dat er bij Wim geen sprake is van een seksuele impuls stoornis. Immers, hij bleef wel van zijn eigen dochters af. Zijn opmerkingen dat hij geen weerstand kon bieden, noemt de rechtbank 'zeer kwalijk'.

Willem kreeg zes maanden meer dan was geeist: drie jaar onvoorwaardelijk. Daarnaast de zes maanden tul.