hiv-zaak Groningen

Bijvangst

rob zijlstra — Tue, 11 Sep 2007 20:16:00 GMT

Hij had een goede baan in de ict, met zo'n 12.000 euro aan het einde van alle maanden.

Bruto, dat weer wel.

Maar de ict-klad kwam en op een slechte dag raakte hij zijn baan kwijt.

Hij verkocht de dure Mercedes, maar kon daarmee financiële problemen niet voorkomen.

Zo was het begonnen.

In de goede tijden slikte hij voor de fun wel eens xtc.

Dacht, want behoorlijk slim, als ik nu eens ga verkopen in plaats van slikken, dan kan ik wellicht de vaste lasten veilig stellen.

En zo groeide de ict'er uit tot een grote schakel – zei hij bij de politie – in de Groninger xtc-sector.

Hij leverde aan een groeiende groep kennissen.

Zodra hij voorraad had, stuurde hij sms'jes rond met de mededeling dat er afgehaald kon worden.

Wat Valentijn niet wist – niet kon weten ook - was dat een van zijn vaste klanten onderwerp was van politieonderzoek. Diens telefoon werd afgeluisterd en later werd deze klant ook stelselmatig door de politie geobserveerd.

Reden: deze klant wordt ervan verdacht seksfeesten te hebben georganiseerd waar homoseksuele mannen werden gedrogeerd, verkracht en vervolgens werden geïnjecteerd met hiv-besmet bloed.

Ofwel: de klant is de hoofdverdachte in de Groninger hiv-zaak.

Door de telefoontaps wist de politie dat er op 13 mei een drugstransactie zou plaatshebben in de woning van Valentijn. Op het moment dat de klant de woning met zakken vol xtc en liters van het partydrug ghb verliet, werd de klant gearresteerd.

Ook Valentijn was het haasje.

Bijvangst, zoals ze dat bij de politie noemen.

De officier van justitie: op het moment de politie aanbelde, liep hij met twee zakken vol xtc in de handen naar de deur. Hij dacht zeker dat het nog een klant was die aanbelde.

'Eigenlijk hadden we een heterdaadje.'

De officier van justitie glunderde er een beetje bij toen hij dat zei.

In de woning trof de politie door heel de woning verspreid 5080 xtc-pillen aan.

In een keukenpannetje op de kookplaat pruttelde 575 ml smurrie.

De smurrie bleek ghb te zijn.

De partydrug.

Valentijn kookte dat goedje, met behulp van internetrecepten, zelf.

Op het computerscherm was op het moment dat de politie binnenviel een excelbestand geopend met een uiterst nauwkeurige drugsboekhouding.

Kortom, ontkennen had voor Valentijn geen zin.

Tegen de rechters zei hij: 'Ik beken.'

De rechters op hun beurt: U bent een slimme man, hebt een goede opleiding genoten. Waarom doet u dit soort dingen?

Valentijn kwam niet verder te zeggen dat het uit de hand was gelopen.

Zijn advocaat hanteerde een in strafzaken veel gebruikte tactiek.

Als ontkennen geen zin heeft, moet je je rol in de misdaad zo klein mogelijk maken.

Schijnt Holleeder momenteel ook te doen.

En dus verklaarde Valentijn dat hij geen anderhalf jaar, zoals de officier van justitie beweerde, maar hooguit een jaar xtc- en ghb-handelaar was geweest.

Dat de hiv-hoofdverdachte niet twee jaar klant bij hem was, zoals die wel zegt, maar hooguit een jaar.

Dat hij van de lucratieve winsten geen buitensporig leven had geleefd, maar er slechts een euro of tweeduizend aan over had gehouden.

Dat hij - maximaal – een paar honderd pillen per zes of acht weken verkocht.

Dat het wel klopte, dat de aangetroffen voorraad van 5080 pillen in die zin nogal veel is, maar dat hij per ongeluk tegen een grote partij was aangelopen.

Grote partijen doen minder in de inkoop.

Dat het niet klopte wat zijn vriendin bij de politie had verklaard, dat hij vaker grote partijen in huis had.

En dat het ook niet waar was, dat hij een keertje naar de Oekraïne was geweest en met heel veel geld was thuisgekomen.

Ook dat had zijn vriendin niet goed gesnopen.

De Spong-advocaat zei dat hij 'vanuit Amsterdam met de trein helemaal naar Groningen was gekomen'.

Daar voegde hij aan toe dat 'bij ons in Amsterdam' dealers op scooters door de stad scheuren. En ook dat kun je Valentijn niet verwijten.'

Daarna moest de Spong-advocaat weer helemaal terug.

Valentijn denkt dat het uiteindelijk weer goed met hem zal komen.

'Ik kom wel weer aan de slag, want ik ben goed in mijn werk.'

Een straf gelijk aan het voorarrest (vier maanden inmiddels), een werkstraf en desnoods nog wat elektronisch huisarrest, zoiets leek hem wel wat.

De officier van justitie: een gevangenisstraf van dertig maanden, waarvan zes maanden voorwaardelijk.

Rob Zijlstra

UPDATE - uitspraak - 25 september 2007

Valentijn is veroordeeld tot 24 maanden gevangenisstraf, waarvan zes voorwaardelijk.

Seksfeesten

rob zijlstra — Wed, 22 Aug 2007 02:24:00 GMT

grote mediabelangstelling voor Groninger hiv-zaak

In zittingszaal 14 van de rechtbank Groningen begint vandaag – woensdag - het hiv-proces.

Drie verdachten zouden tijdens seksfeesten - voor zover nu bekend is - veertien mannen hebben gedrogeerd, verkracht om hen vervolgens met injectienaalden vol bloed te besmetten met het hiv-virus.

Voor de kick.

Het dreigt een complexe strafzaak te worden.

Enige woorden vooraf.

De Groninger politie bracht de zaak in mei dit jaar naar buiten, twee weken nadat de verdachten waren aangehouden. Het was even wereldnieuws.

De zitting van vandaag is pro forma. Dat betekent dat de zaak niet inhoudelijk wordt behandeld. De reden: het onderzoek is nog niet afgerond. De officier van justitie zal de rechtbank verzoeken de zaak aan te houden voor onbepaalde tijd, maar met een maximum van drie maanden. Zoiets moet van de wet.

Een en ander kan in vijf minuten worden afgehandeld.

Het kan ook uren gaan duren.

Niet uitgesloten is dat de advocaten specifieke verzoeken hebben die aan de rechtbank moeten worden voorgelegd. Staat bijvoorbeeld onomstotelijk vast dat de hiv-besmettingen van de slachtoffers zijn veroorzaakt door de verdachten? Of waren de slachtoffers – of een aantal van hen – al besmet? En hoe stel je dat vast? Is het vast te stellen? En zo ja, door wie?

De verwachting is ook dat een van de verdachten vandaag het verzoek zal indienen zijn voorlopige hechtenis op te heffen dan wel te schorsen in afwachting van het echte proces. Ook daar moet de rechtbank zich dan over beraden en uitspreken.

Over de Groninger hiv-zaak is sinds mei veel geschreven, maar er zijn nog maar weinig feiten naar buiten gekomen.

De advocaten van de drie verdachten hebben een radiostilte ingevoerd en ook het openbaar ministerie is uiterst terughoudend in het verstrekken van feitelijke informatie. Zo zijn bijvoorbeeld en geheel tegen de gewoonte in de namen van de verdachten (en slachtoffers) in de stukken die voorafgaand aan de pers beschikbaar worden gesteld, onleesbaar gemaakt.

Advocaat Fred Kappelhof uit Delfzijl, die twaalf slachtoffers bijstaat, hekelde deze week in de media de term seksfeesten. Het waren geen feesten met slagroomgebak, ballonnen en slingers en met van alles er op en er aan. Soms waren het gewoon 'een-op-een-contacten' tussen verdachte en slachtoffer, soms waren er een paar meer mensen aanwezig. De contacten werden doorgaans via het internet gelegd.

De slachtoffers zullen via civiele procedures proberen schade te verhalen op de verdachten. Die procedures staan los van de strafzaak.

De drie beklaagden zijn Peter M. (49), Wim D. (48) en Hans J. (34).

De eerste twee wonen samen in Scharmer (gemeente Slochteren). Dorpsgenoten zeiden tegen rondneuzende journalisten: twee aardige mensen met wie we niet veel contact hadden. Journalisten wisten door door de ramen te kijken dat het stel Suskes en Wiskes verzamelde.

Hans J. woont in Groningen.

Peter M. werkte als locatiemanager in een zorgcentrum in Sappemeer en in een verzorgingstehuis in Groningen. Hij wordt bijgestaan door Jan Boksem van Anker en Anker Advocaten uit Leeuwarden.

Wim D. werkte zonder klachten bij Essent, Hans J. in de horeca in de Groninger binnenstad. Zij worden bijgestaan door respectievelijk Duco Keuning en Heiko Eckert van De Haan Advocaten uit Groningen.

Officier van justitie is oud-advocaat en tbs-specialist Marcel Wolters. Hij heeft de reputatie van een aanklager die het spel hard wenst te spelen.

Omdat een van de slachtoffers werkzaam is in het Groninger gerechtsgebouw, bestaat de rechtbank uit twee rechters uit Assen en een uit Leeuwarden. Dit om de schijn van Groninger vooringenomenheid te vermijden.

De verdachten worden drie strafrechterlijke verwijten gemaakt, gepleegd tussen 1 januari 2006 en 12 mei 2007.

Het gaat om zware mishandeling met voorbedachten rade in vereniging, verkrachting en het in bezit hebben van drugs (bevattende MDMA).

De zware mishandeling is goed voor maximaal twaalf jaar celstraf. Dit maximum kan met een derde worden verhoogd 'indien het misdrijf wordt gepleegd door toediening van voor het leven of de gezondheid schadelijke stoffen'.

Dat lijkt aan de orde.

Hoewel een hiv-besmetting dodelijk kan zijn, heeft het openbaar ministerie niet gekozen voor een poging tot doodslag (of moord). De Hoge Raad bepaalde eerder dat bij een hiv-besmetting niet gesteld kan worden dat 'er een aanmerkelijke kans bestaat dat iemand ook overlijdt'. Poging tot doodslag (of moord) is een juridische brug te ver, zo stelde het openbaar ministerie eerder.

Groningen is Afrika niet.

Het Groninger hiv-proces is uniek in die zin dat er in Nederland geen vergelijkbare zaken zijn. In Duitsland (Keulen) werd twee maanden geleden een man veroordeeld die vier vrouwen opzettelijk met het hiv-virus had besmet. De man kreeg acht jaar celstraf opgelegd wegens het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel.

De hiv-zitting is even na negen uur vanochtend begonnen.

Rob Zijlstra

update - 22 augustus 2007

Het Groninger hiv-proces krijgt op 5 november een vervolg.

Pas in januari of februari 2008 zal de zaak inhoudelijke worden behandeld.

Het politieonderzoek is nog niet afgerond.

Daarnaast liggen er nog veel onbeantwoorde medische vragen. Deskundigen buigen zich daar nu over.

Tijdens de zitting liet officier van justitie Marcel Wolters weten niet uit te sluiten dat in de komende maanden nieuwe aangiftes zullen worden gedaan.

De rechtbank heeft het verzoek van Wim D. om zijn voorlopige hechtenis op te heffen afgewezen. D. verklaarde tijdens de zitting dat hij geen mannen heeft gedrogeerd of met besmet bloed heeft geïnjecteerd.

De officier van justitie bestreed dat ook niet. 'Maar D. heeft het echter wel mogelijk gemaakt dat de twee andere verdachten konden doen, wat ze hebben gedaan.'

Tijdens de zitting kwam een aantal details van de zaak aan de orde.

Daarmee werd onderstreept wat eigenlijk iedereen al wist: het is een bizarre zaak.