BUNKERBIJBLOG

Ingebunkerd

rob zijlstra — Tue, 13 Nov 2007 15:35:00 GMT

BUNKERBIJBLOG

Ik schrijf dit in de perskamer van de bunker.

Gisteren was het hier nog een drukte van belang, dit is the day after.

Het is de dag na het requisitoir van de officieren Plooij en De Vries.

Het hoge woord was er na drie dagen eindelijk uit: wat de staande magistraten betreft, moet de Neus twaalf jaar de bak in.

Ik was bepaald niet de enige, maar mijn getalsvoorspelling klopte. Had ik ‘m maar opgeschreven, op dit weblog, dan had ik misschien nog enige indruk op u kunnen maken.

Het vonnis wordt acht jaar, denk ik.

Dat staat er dan maar vast.

Tien jaar zou ook nog kunnen, maar acht jaar lijkt mij waarschijnlijker.

Ik denk dat de rechtbank, in tegenstelling tot het openbaar ministerie, wel een – korte – overweging in het vonnis zal betrekken omtrent Holleeders gezondheidstoestand.

Lijkt mij eerlijk gezegd ook niet meer dan normaal.

Als wij mogen afgaan op wat Holleeder zelf dan wel zijn advocaat hebben gezegd over de medische conditie van de hoofdverdachte, komt iedere straf die, pak ‘m beet, de vier jaar overstijgt, neer op levenslang.

Wie had dat kunnen denken, toen we in april aan deze tour de force begonnen.

Dit blog heeft even stilgestaan, waarvoor mijn welgemeende excuses, mocht iemand daarom verlegen zitten.

Bij zo’n zaak als deze slaat de vermoeidheid op zeker moment genadeloos toe.

Ik bunkerde in, zogezegd, murw gebeukt door het verhaal in zaal 1 dat zich steeds vaker herhaalde en zich twee weken lang kenmerkte door ellenlange verhandelingen over geldstromen.

Ik hing op zeker moment in de touwen, onderschat het niet, de bunkerverslaggeving kan soms pittig zijn.

Daarbij sloop er een vastgoedelement, jawel, in mijn persoonlijke bestaan, in de vorm van een nieuw huis.

De bunker is verlaten, op mij en één enkele collega na. De mensen van de beveiliging puffen uit – dagen als die van het requisitoir zorgen voor heel veel volk over de vloer, zowel in de openbare ruimten als in de voor ons gewone stervelingen ondoordringbare.

Dat is van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat buffelen geblazen.

De pleidooien - van de advocaten dus - zijn begonnen.

Gerard Spong beet vanmorgen het spits af, in de zaak tegen René van D., u weet wel, die van dat Amsterdamse accent.

Gerard Spong ja, u leest het goed.

Zegt vermoedelijk iets over de verhoudingen op zijn kantoor: hij stuurt al die lange zittingsdagen een kantoorgenoot, Van der Meer geheten, om vervolgens het pleidooi zelf uit te spreken.

Ik kreeg de indruk dat rechtbankvoorzitter Rino Verpalen de vermaarde strafpleiter met subtiel sarcasme in zaal 1 begroette.

Ik haak binnenkort af. Op een enkel pleidooi na, waaronder uiteraard dat van Holleeders raadsman Jan-Hein Kuijpers, houd ik het voor gezien.

Op 22 november volgt de reactie van het openbaar ministerie op de pleidooien.

Het langverwachte vonnis zal in de eerste helft van december worden geveld.

Daar zijn we natuurlijk bij.

Peter Elberse

gastblogger

eerdere bijdragen van gastblogger Elberse: hier

Paal

rob zijlstra — Tue, 30 Oct 2007 00:58:00 GMT

BUNKERBIJBLOG

Het was toch een beetje Dolle Maandag in de Nederlandse strafrechtspleging. Start van het proces tegen de gezinsvoogd in de zaak-Savanna, start van het proces tegen 22 Hells Angels, het begin van de contouren van wat wel eens de grootste rechterlijke dwaling in onze strafrechtsgeschiedenis zou kunnen blijken: drie wijze mannen hebben het Openbaar Ministerie geadviseerd de zaak tegen Lucia de B. voor herziening voor te dragen.

Ik ken alle zaken een beetje, die van Lucia het best. Ik herinner me vooral de schok die het arrest van het Haagse gerechtshof teweegbracht. Levenslang en tbs. Mijn oren tuten er soms nog van na, ik was er destijds bij.

Het zal toeval zijn geweest, maar in het megaproces-Holleeder, dat ook op Dolle Maandag meedraaide maar door de andere processen duidelijk aan pers- en publieksbelangstelling had ingeleverd, waren we toe aan een feit dat onder andere omstandigheden de rechter vermoedelijk niet eens gehaald zou hebben. Een feit dat er volgens Holleeder en zijn advocaat met de haren is bijgesleept, louter bedoeld om de verdachte er nog eens extra gekleurd op te zetten als boef met geweldsreputatie.

Het is feit 10 op de aanklacht tegen Holleeder: bedreiging van een serveerster en de chefkok van café De Omval, in de buurt van het Amstelstation, aan het water, op 29 augustus 2002. De Neus wou een broodje, hij kreeg een paaltje.

Een dag eerder had er een stuk in De Telegraaf gestaan, met John Mieremet (de Schele, Span van het duo Spic & Span) als bron. Holleeder heeft de afgelopen weken meermalen omstandig uit de doeken gedaan dat dit artikel en een vervolg daarop een week later een dijkdoorbraak heeft veroorzaakt in het leven van Willem Endstra, met de inmiddels bekende afloop. Endstra was vanaf die datum de bankier van de onderwereld en Holleeder zijn bewaker.

De suggestie is dat de publicaties ook van invloed zijn geweest op het humeur van de Neus.

In feit 10 rijdt Holleeder zijn groene BMW naar café De Omval (ben er nooit geweest, ken de situatie ter plaatse dus niet uit eigen waarneming). Er is verschil van inzicht over de vraag of deze manoeuvre zich in de ochtend- dan wel de middaguren heeft voltrokken, volgens early riser Holleeder

’s morgens. Het zal een mooie dag zijn geweest, in elk geval goed genoeg om Holleeder te laten plaatsnemen op het terras.

Op dat terras zaten volgens de verdachte geen andere gasten, volgens het personeel wel. En Holleeder had zijn auto tussen het terras en de Amstel geparkeerd, waardoor volgens het personeel de andere gasten het zicht op het water werd ontnomen.

Hij was er met een ‘Joegoslaaf’, die later door een van de personeelsleden werd geïdentificeerd als Dino S. (niet zijnde een Joegoslaaf). Ten onrechte, volgens Holleeder, het was iemand anders – wie dan wel, bleef in nevelen gehuld.

Vervolgens ging het ongeveer zo:

De Neus bestelt zijn broodje, in dit geval een omeletje, met een glaasje melk (een mens onthoudt de gekste dingen).

Het omeletje kwam niet.

De Neus staat op, loopt naar binnen en vraagt waar zijn broodje blijft.

Je krijgt geen broodje, geeft de vermetele serveerster hem te verstaan. Je moet eerst je auto wegzetten.

De waarneming van de serveerster (niet wetend wie zij tegenover zich had): de Neus flipte meteen, hij ging af als een raket. ‘Als je niet snel zorgt dat het eten op tafel staat, dan zal je nog eens wat meemaken. (…) Horecakut.’

Interpellatie Holleeder: hoho, dat soort dingen zeg ik niet. Ik zal mijn ongenoegen hebben geuit, maar niet op die manier.

In café De Omval onderneemt men actie. Er wordt naar twee mannen gebeld die zich vanuit de binnenstad naar het café spoedden om bijstand te verlenen (‘om mij effe op te knappen, een paar stompen te verkopen’, aldus de Neus), de politie wordt gebeld. De Neus loopt naar zijn auto, zijn broodjesgenoot naar de zijne. Laatstgenoemde vertrekt, De Neus bedenkt zich en loopt weer naar binnen.

Hij ging ontzettend moeilijk doen, aldus het aanwezige personeel (twee serveersters). Vanuit de keuken komt de chefkok op het rumoer af. In de loop van het dispuut krijgt hij van de Neus te horen dat zijn hersens eruit worden geslagen en dat zijn kop van zijn romp wordt getrokken.

Buiten wordt een paaltje rechtop gezet – zo’n ijzeren geval dat met een sleuteltje ontgrendeld kan worden, door het cafépersoneel. Het zet de groene BMW klem.

Onder anderen Willem Endstra heeft over Holleeder wel eens gezegd dat je vooral niet aan zijn geld moet komen, daar wordt-ie ziek van. Een paaltje overeind zetten ten einde hem de weg te versperren, is ook geen goed idee. Dat kan leiden tot een lichaamshouding en een blik die in het dossier-Kolbak meerdere getuigen angst hebben aangejaagd. Volgens de Neus zijn die observaties het gevolg van het beeld dat zijns ondanks van hem is geschapen. ‘Als ik de krant lees, ben ik ook bang voor mezelf!’ zo vatte hij de beeldvorming maandag samen.

Terug naar De Omval. Paaltje omhoog, de raket maakt een doorstart. Hij zou de zaak kapotmaken en er een hoerenkast van maken – je kon het zo gek niet verzinnen of hij schreeuwde het, aldus het personeel.

De politie liet op zich wachten en komt uiteindelijk als de vogel is gevlogen. De mannen uit de binnenstad niet. Zij arriveren, springen uit de auto en hollen in de richting van de Neus.

Volgens de Neus herkende een van de twee hem op zeker moment. ‘Heee.. hallo, Willem…’ zou deze toen hebben gezegd.

Het liep uiteindelijk met een sisser af, in die zin dat Holleeders gevraagde eieren ongebroken bleven en dat hij met vermoedelijk rammelende maag vertrok. Of hij nog ‘vuile kale kankerlijer’ had geroepen tegen een van de twee toegesnelde mannen?

‘Ja, dat zou een tekst van mij kunnen zijn!’

Peter Elberse

gastblogger

eerdere bijdragen van gastblogger peter elberse staan hier

Pleidooi voor Maike

rob zijlstra — Mon, 22 Oct 2007 23:08:00 GMT

BUNKERBIJBLOG

‘Doe toch niet zo dom! Of doe niet… doe niet alsof u zo dom bent!’

We keken hem – officier van justitie Koos Plooij – met z’n allen met argusogen aan.

Koos was niet echt boos.

Hij viel uit tegen Maike D., de ex van Willem Holleeder en, in mijn geval, de vrouw van één droom. Ik moet u zeggen dat ik inmiddels al niet meer weet waaróm Plooij tegen haar uitviel. Het had in elk geval te maken met haar al dan niet gespeelde onnozelheid.

Plooij wilde haar, geloof ik, vooral even aan het schrikken maken. Het verhoor van Maike kabbelde nogal voort, er was geen spoortje spektakel in te bekennen.

Onverwacht ‘boe!’ roepen kan dan nog wel eens wat opleveren.

Het resultaat van Plooijs uitval bleef echter beperkt tot advocatenprotesten over zijn lompe bejegening van de lange, ultradunne Maike.

Maike heeft een rol in het dossier-Endstra. Deze is nogal prozaïsch, dus ik zal er kort over zijn. Ze kocht een onderneming, daar werd weer een andere onderneming onder gehangen. En tenslotte verkocht ze het zaakje voor vrij veel geld aan Willem Endstra.

Een ‘haastklus’, zeggen lieden die er mee van doen hebben gehad.

Haast en veel geld is in de omgeving van Holleeder per definitie verdacht.

Maike is zich van geen kwaad bewust. Ze was directrice van de onderneming, maar ze wekte niet de indruk dat ze ook maar één seconde een calculatortje in haar handpalm heeft gehad, om de kosten en baten eens in kaart te brengen, ik noem maar wat. Daar had ze mannen voor, mannen in pakken en gesteven overhemden, neem ik aan, die de zaakjes gladstrijken en telefoontjes plegen om mede te delen dat alles dik in orde is.

Cliënte, is Maike dan.

Een sjiek woord, dus ook goed.

Maike spreekt, in tegenstelling tot haar ex-partner de verondersteld topcrimineel, algemeen beschaafd Nederlands. Dat verschil hoeft natuurlijk geen enkel beletsel te zijn voor een gezonde relatie, laat daar geen misverstand over bestaan. Hoe gezond de relatie van Willem en Maike was – ik zou het niet weten. Ze zijn hoe dan ook uit elkaar. Even voor de goede orde een citaat, maandag opgetekend uit de mond van Maike: ‘Meneer Holleeder en ik leven totaal niet in onmin, op welke manier dan ook.’

Volgens Willem Endstra was Maike een ‘stroman’ van Holleeder. Mijn visualiseringsdrift staat het hechten van enig geloof aan die bewering hardnekkig in de weg.

Maike een stroman… hou toch op, zeg. Cliënte, ok. Ex-vriendin, prima. Maar stroman… nee.

‘Absoluut niet waar’, zei ze er zelf over. Endstra vond ze ‘een heel aardige man’, stroman of niet.

Ze ging zo’n beetje iedere maand naar Parijs (stroman… Moi?) en als ik haar goed heb begrepen doet ze dat nog steeds. Maandag liet ze zich ontvallen dat ze zichzelf in de herfstvakantie wederom op zo’n tripje had getrakteerd. Na weken bunkeren moet een mens er even uit, het zij haar gegund. Ik ontkom niet aan de gedachte dat ze de musea en andere culturele hoogtepunten van de lichtstad stelselmatig links heeft laten liggen en zich heeft toegelegd op winkelen en uit eten gaan. Als ik mij vergis: ik hoor het graag! Ik laat mij mijn vooroordelen graag ontnemen.

Holleeder kocht in Duitsland een jeep (type vergeten, sorry) en spendeerde daar niet minder dan honderdduizend gulden aan. Vind ik veel geld voor een auto, maar vooruit, een man heeft recht op een speeltje. Toen het voertuig Amsterdam had bereikt en Maike ‘m zag, wilde ze ‘m meteen hebben. Dat kon, met bijbetaling van vijfduizend gulden. Zo geschiedt zulks in de wereld van Maike.

Toen er ten tijde van haar arrestatie in januari 2006 een zoeking in haar woning werd verricht, vond de politie een heleboel briefjes van vijftig euro en zeven dure horloges.

‘Cadeautjes?’ vroeg rechtbankvoorzitter Verpalen.

‘Cadeautjes’, antwoordde Maike, ‘maar ik koop zelf ook wel eens wat.’

Zie je wel. En wie geeft haar ongelijk?

Maike kijkt veelvuldig naar haar advocaat, wanneer haar vragen worden gesteld.

‘Zeg ik het goed zo?’ lijkt ze iedere keer stilletjes te vragen. Implicaties – je kan niet voorzichtig genoeg zijn.

Er zijn twee dingen waar Maike schoon genoeg van heeft, dus u bent vanaf nu gewaarschuwd. Ik ben van de oude stempel en derhalve van nature geneigd voor vrouwen op te komen, zeker voor de vrouw van mijn enkele droom. Daarom het hiernavolgende:

1: Politie aan de deur. Nog erger: politie aan de deur die vervolgens ook nog eens binnenkomt en in je spullen gaat zitten neuzen. Heeft ze nogal eens meegemaakt, ook nadat Holleeder en zij al lang en breed uit elkaar waren, en het is haar een regelrechte gruwel. Kan ik me voorstellen, ik zou er in die frequentie ook onrustig van worden. ‘Dat was ik een beetje spuugzat, eigenlijk’, zei Maike erover.

Dus, politie, hou daar eens een keer mee op!

2: Haar familie wordt er telkens bijgehaald. De vader van Maike is rijk en groot in het vastgoed. Endstra had de theorie dat Holleeder vooral vanwege haar stamboom van Maike hield en met haar wilde trouwen. Als vader D. overleden zou zijn, zou schoonzoon Willem ‘multimiljardair’ zijn en de trotse bezitter van de Rembrandttoren. Die toren kun je, als je op Amsterdam aanrijdt, al van verre zien, dus wie wil daar níet de eigenaar van zijn. Volgens Holleeder is de theorie ontkracht door het blote feit dat hij en Maike niet meer bij elkaar zijn, laat staan dat ze het huwelijksbootje hebben gehaald.

Ik weet niet precies wíe de familie er telkens weer bijhaalt – in dit stukje is dit helaas even onvermijdelijk, waarvoor mijn welgemeende excuses – maar wie het ook is: hou daar eens een keer mee op!

Dinsdag hoeft Maike niet in zaal 1 van de bunker te verschijnen. Later weer wel, vooral ook omdat het Openbaar Ministerie nog vragen schijnt te hebben. Tegen Koos Plooij zou ik op voorhand willen zeggen: doe even niet zo onaardig tegen Maike, ja?!

Peter Elberse

gastblogger

Authentiek

rob zijlstra — Wed, 10 Oct 2007 09:34:00 GMT

BUNKERBIJBLOG

Er staat een tafeltje in zaal 1 van de Osdorper bunker, vanaf mijn positie gezien een beetje naar links, dicht in de buurt van de plek waar de officieren van justitie Plooij en De Vries zich ophouden.

Er staat een stoel bij dat tafeltje. Aan de andere kant een microfoon.

Koud een week geleden zat Bram Zeegers op die stoel.

Bram sprak in die microfoon.

Twee dagen lang.

We konden hem niet zien.

Hij zat achter dat zwarte scherm.

Alsof hij toen al een beetje aan het doodgaan was, daar achter dat scherm.

Voorzitter Verpalen wijdde één enkele zin aan het overlijden van Bram, zelfs zonder zijn naam te noemen.

In zaal 1 zei verder niemand iets over hem. In de loop van de dag werd een enkele keer gerefereerd aan zijn getuigenverklaring. Dat zal nog wel vaker gebeuren – in het proces is Bram Zeegers voorlopig nog springlevend.

In de wandelgangen de speculaties. We wisten urenlang bijna niets, behalve dat hij dood was. Dat was niet genoeg, we wilden meer, het ene scenario na het andere vloog over tafel in de perskamer.

Het is nu bijna middernacht en we weten eigenlijk nog steeds bijna niets, behalve dat hij dood is. In het Nederlands Forensisch Instituut wordt koortsachtig gewerkt aan de beantwoording van de vragen waarop iedereen het antwoord zo snel mogelijk wil vernemen.

Intussen in zaal 1.

In de tweede helft van de middag gebeurde het. Voorzitter Verpalen hield Holleeder een stuk uit de Achterbankgesprekken voor, de geheime gesprekken die Endstra voerde met drie mannen van de CIE. De passage ging over een ontmoeting op straat tussen Endstra en Moszkowicz, toen ook al zíjn voormalige advocaat.

‘Je zit er tot hier in’, had Endstra Moszkowicz toegevoegd.

Verpalen vond die passage ‘authentiek’ klinken, zoals hij eerder op de dag ook al een stuk van een getuigenverklaring van Endstra’s broer Haico ‘authentiek’ vond klinken – hoe een woedende Holleeder een fiets om een lantaarnpaal ‘vouwde’.

Over die tweede keer ‘authentiek’ struikelde Holleeder. En hij bleef liggen, ineens, na een wekenlange, ogenschijnlijk goede verstandhouding met Verpalen, had hij er geen trek meer in.

‘Zorgelijk’ vond hij het dat Verpalen die kwalificatie gebruikte. ‘Dat betekent dat u denkt dat hij de waarheid spreekt.’

Holleeder werd er ‘flauw’ van. Dat zegt hij wel vaker als iets hem niet bevalt. Dan wordt hij ‘flauw’.

Verpalen verweerde zich. Hij zei allereerst iets wat hij en zijn collega’s al vaker over de motieven van getuigen á charge hebben gezegd: ‘Waarom zou het anders zijn [dan de getuige beweert – PE]? Waarom zou iemand dat zeggen als het anders is?’

Dat zijn voor Holleeder moeilijk te beantwoorden vragen. Ik zou er zelf ook geen antwoord op hebben. Als je iedere getuigenverklaring met dergelijke vragen in het achterhoofd beoordeelt, zou je iedere getuige op zijn woord moeten geloven of in elk geval het voordeel van de twijfel moeten gunnen.

Dat getuigen soms ook liegen alsof het gedrukt staat, of de zaken verdraaien, dat is geen nieuws.

Uiteraard kreeg Holleeder bijval van zijn advocaat, die eveneens bezwaar maakte tegen het ‘authentiek’. Hij bracht het voorzichtig, maar niet voorzichtig genoeg om Verpalen te laten informeren of hij de rechter wellicht bevooroordeeld vond.

Nee, dat vond hij niet, maar hij had er moeite mee dat er voor zijn cliënt ongunstige kwalificaties in de hoofden van Verpalen en de twee bijzitters spookten. Ook had Kuijpers zich gestoord aan het hoofdschudden van de jongste rechter, in reactie op een antwoord op een van haar vragen door Holleeder.

Verpalen meende dat hij moest kunnen zeggen dat hij ‘onderdelen’ van Endstra’s talrijke achterbankuitspraken authentiek vindt klinken. Dat wilde hij Kuijpers, als procesdeelnemer, niet onthouden.

Er moet mij iets van het hart.

Ik zit nu wekenlang bij dit proces, dat in alle opzichten ernstig de moeite waard is. Zo zoetjes aan bekruipt mij niettemin het ongemakkelijke gevoel dat er iets scheef zit, dat er zich een lichtelijk ongelijke strijd aan het aftekenen is.

Ik zal er geen doekjes om winden: ik vind dat deze rechtbank de oren te zeer laat hangen naar het openbaar ministerie, de samensteller van het kolossale dossier. Er wordt Plooij en De Vries (uitstekende officieren) geen strobreed in de weg gelegd. Zij worden niet geïnterrumpeerd en niet zelden neemt de rechtbank hun standpunten over bepaalde kwesties bijna woordelijk over.

‘De officier heeft een punt…’ heb ik voorzitter Verpalen al vele malen horen zeggen.

Advocaat Kuijpers moet aanzienlijk meer moeite doen om zijn visie in het proces-verbaal van de zitting te krijgen. Er is hem al ettelijke te malen te verstaan gegeven, al dan niet gekscherend, dat hij zo lang van stof is, lastig, niet to the point. Als hij iets beargumenteert, wordt hij nogal eens onderbroken met een ‘dat horen we later wel in uw pleidooi…’

Vorige week had Holleeders tegenoffensief – de Keukentapes – geen schijn van kans. Waarom eigenlijk niet? Waarom mochten Holleeder en Kuijpers de door hen gepresenteerde selectie van die stiekeme opnames (we weten nog steeds niet wie de regisseur van die tapes is geweest, Holleeder of Endstra) niet in het geding brengen?

De rechtbank nam er geen genoegen mee dat de overige tientallen uren tape, door Holleeder en Kuijpers níet geselecteerd, niet werden verstrekt. Waarom mag het OM wel selecteren en de verdediging niet? Omdat Nova al die uren geleuter wel had? Alsof er nooit iets via OM of politie op straat beland.

Holleeder heeft beslist een fenomenaal imagoprobleem – er zijn doden gevallen rond zijn dossier en ook voor het overige heeft hij evident niet voor dominee gestudeerd. ‘Iedereen slikt alles voor zoete koek omdat ik Willem Holleeder heet’, zo beklaagde hij zich dinsdag in de authentiekdiscussie.

Dat klinkt velen wellicht als volstrekt pathetisch in de oren, maar dat neemt niet weg dat hij zichzelf in de rechtszaal naar behoren moet kunnen verdedigen. Zeker in het uiterst complexe dossier-Endstra is aan dat recht afbreuk gedaan en dat moest maar eens gezegd worden.

Peter Elberse

gastblogger

Domweg gelukkig

rob zijlstra — Thu, 04 Oct 2007 23:10:00 GMT

BUNKERBIJBLOG

Voor zover we het al niet wisten, was het leven van Willem Endstra vooral een Hotel Paranoia. Hij liet alles wat van steen en van hem was behangen met camera’s en microfoons. En liep, zei zijn getuigende techneut Vincent donderdag, met oortelefoontjes rond in zijn kantoor, om de heimelijke opnamen van de vorige dag van a tot z te beluisteren.

Je moet er maar zin in hebben.

Waar dacht die man over na?

En wat heeft het hem geholpen?

Ja, het leverde voortreffelijke televisie op – zie de inkijkoperatie van een stelletje rechercheurs van de sectie stiekem die Peter R. de Vries vorig jaar uitzond.

Als we Vincent mogen geloven, was Stille Willem een bovenwereldrepresentant van de ongeorganiseerde misdaad.

'Alles was stuk daar, eigenlijk’, zei Vincent.

Goed voor Vincent natuurlijk, want die bleef lekker bezig op die manier. Bovendien huurde Endstra hem in om fast forward de beelden van de bewakingscamera’s te controleren op gespuis aan de deur. Het was dan ook Vincent die het genoegen mocht smaken om de entree van de sectie stiekem als eerste te zien. Als-ie dáár niet blij van geworden is.

Toen Endstra hem zei dat hij bezoek van de sectie stiekem verwachtte, had Vincent nog gezegd: ‘Je moet niet zo veel films kijken!’

Ja, wie kijkt hier nou veel films, Vincent?

Vincent was uitgenodigd door Jan-Hein Kuijpers, om te bewijzen dat de minidiscrecorder die de Keukentapes bijeen registreerde er wel degelijk in opdracht van Endstra was geplaatst en niet van Holleeder. Hij had ter adstructie een stapeltje rekeningen meegenomen. Endstra had voor de spullen betaald, konden we daaruit opmaken.

Het microfoontje van ‘twintig eurocent’ en het snoertje was niet gefactureerd en daar zal Vincent, na het spervuur van vragen door officier en rechtbank daarover, nu wel spijt van hebben. Op een andere rekening ontdekte officier Koos Plooij dat Vincent er niet voor terugdeinsde om een lullig plugje wèl in rekening te brengen. Leg dat maar eens uit.

Vincent, zelf ex-verdachte in de zaak, zat zichtbaar in de rats, maar brak niet. Voorzitter Rino Verpalen vroeg hem wel zijn hand onder zijn kin weg te halen, maar toen brak hij nog niet.

Intussen, in de wandelgangen, vroeg een Holleederwatcher aan bunkerbaas Bram: ‘Is dit het voormalig politiebureau Lodewijk van Deijsselstraat?’

Je mag Bram alles vragen.

‘Nee’, antwoordde hij beleefd, ‘want dat staat in de Lodedwijk van Deijsselstraat en niet op de Zuidermolenweg.’

Bram rommelde wat met de koffiemachine, vroeg een andere bezoeker hem: ‘Is-ie verstopt?’

‘Hoezo? Je ziet ‘m toch gewoon staan?!’

Voorafgaand aan de getuigenis van Vincent mocht Holleeder een ochtend lang uitleggen wat hij zoal had gedaan nadat hij in 1992 was vrijgekomen.

In de acht jaar die hij netto opknapte voor de ontvoering van Heineken had hij een LOI-cursus economie gedaan en daarna de economieboeken van zijn neefje bestudeerd, ter voorbereiding op zijn terugkeer in de maatschappij. Hij was vast van plan om niet nog eens in de bajes terecht te komen en wilde dus de misdaad de rug toe keren.

Uche uch!

Het is misschien niet verstandig om met zulke voornemens je professionele heil op de Amsterdamse Wallen te zoeken, zou ik zeggen, maar vooruit, je moet wat. En als je daar je vrienden en kennissen hebt zitten. Of hij de verdwenen acht Heinekenmiljoenen had geïnvesteerd, wilde de rechtbank weten.

‘Nee, absoluut niet.’

Sterker nog, Holleeder heeft spijt van die ontvoering. Harry Mens had bij hem aangedrongen om die miljoenen alsnog terug te betalen aan Heineken.

Nooit te beroerd voor bemiddelingspoging, Harry.

‘Ik heb het niet’, had Holleeder geantwoord.

Hij raakte bevriend met Endstra en ze gingen ’s morgens om zeven uur samen trainen bij Splash aan de Looiersgracht. Trad in dienst bij de bv Brouwersgracht (Casa Rosso, gokhallen etc) en was domweg gelukkig op de Wallen.

‘Als ik mijn leven zo verder had kunnen slijten, had ik dat prima gevonden.’

Het liep anders.

Hij zette zelf ook een bv’tje op.

Naris.

Holleeder: ‘Dat is Spaans voor neus.’

Hij lachte – ik herinner me dat hij in april zei dat hij een beetje genoeg had van zijn bijnaam.

Officier Plooij, over Naris: ,,Dat is met een z.’

Holleeder: ‘O! Dan heb ik dat al die jaren fout gedaan!’

Plooij: ‘Spaans op zijn Amsterdams.’

De Neus heeft zichtbaar een hekel aan zijn aanklager.

Met rechtbankvoorzitter Verpalen lijkt hij het uitstekend te kunnen vinden, het is edelachtbare voor, edelachtbare na. Plooij blijft hij, ondanks het verzoek van Verpalen om hem aan te duiden als ‘meneer de officier’, hardnekkig meneer Plooij noemen.

Als hij met Plooij spreekt, leunt hij voorover, met zichtbaar ingehouden woede.

Dat kan nog boeiend worden, maandag. Dan mogen Plooij en zijn collega Saskia de Vries hun vragen stellen over de gangen van Holleeder na diens Heinekendetentie.

Plooij heeft aangekondigd veel vragen te hebben.

Peter Elberse

gastblogger

De poes, zwart, niemand...

rob zijlstra — Wed, 03 Oct 2007 00:36:00 GMT

BUNKERBIJBLOG

Ik keek om, omdat ik iemand hoorde lopen. Als ik op de bunkertribune zit en ik hoor iemand lopen, dan kijk ik soms wel en soms niet om. Zo gaat dat. Deze keer dus wel. Hij stopte bij de vrouw die naast mij zat, Marian Husken van Vrij Nederland, waar hij een woordje mee wisselde. 'Ik ga weer', zei hij tegen haar, in het Amsterdams, 'ik vind er niks an.’

Het was Jan Boellaard, een van de ontvoerders van Freddy Heineken en Ab Doderer. Ik herkende hem meteen – ik ben goed in gezichten en soms is het een voordeel als je wat ouder bent en honderden zaken achter je kiezen hebt. Toen heette Boellaard nog ‘de Poes’, zoals Cor van Hout ‘Flipper’ werd genoemd en Willem Holleeder ‘de Neus’.

Het ontvoeringsproces heb ik destijds niet meegemaakt, toen deed ik nog heel andere dingen, maar ik kwam Boellaard wel tegen in de zaak die hij zich vervolgens op de hals haalde en hij niet meer de Poes heette. Nadat hij in 1991 was vrijgekomen, schoot hij in januari 1994 een douanier dood.

Een man van 44, het slachtoffer, het was een tragische zaak, waarin tranen vloeiden. Niet van Boellaard – hij deed er destijds alles aan om eronderuit te komen, gewapend met lichtelijk halfgare juridische kennis die hij tijdens het brommen voor de Heinekenontvoering had opgedaan.

De schietpartij was het dramatische einde van een achtervolging vanuit het westelijk havengebied, waar Boellaard eventjes bezig was met de import van twintig kilo cocaïne. De Amerikaanse DEA had de douane alhier getipt, de douane was erop af gegaan. Met alle gevolgen vandien. Het schieten vond plaats op de Pesthuislaan, een prachtig straatje op het terrein van het voormalige Wilhelmina Gasthuis in Amsterdam-West.

Het Openbaar Ministerie meende, niet onbegrijpelijk, dat de Poes het voorgoed had verknald en vond dat hij levenslang achter de dikke deur moest verdwijnen. Rechtbank en hof gaven hem de derde kans, hij kreeg twintig jaar.

De Poes had een schoudertas om en zag er niet uit alsof hij op het punt stond het lot andermaal te gaan tarten.

Terug naar Holleeder, terug naar de zaal. Of liever naar Maike D., zijn ex, de moeder van zijn zoontje en medeverdachte in het dossier-Endstra. Ik kan er ook niks aan doen, maar ik heb afgelopen weekend van haar gedroomd. Wat ik me ervan herinner is dat ze buitengewoon vriendelijk was en ik ook trouwens. We raakten aan de praat op een bordes en ik ging iets lekkers voor ons halen bij een benzinepomp. Dat waardeerde zij zeer, we konden het uitstekend met elkaar vinden.

Maike kleedt zich net als haar ex onveranderlijk in het zwart. Er is deze dagen sowieso veel zwart in bunkerzaal 1. Behalve de toga’s, het haar van advocaat Jan-Hein Kuijpers en de vaste uitdossing van de twee ex-geliefden, is er dat grote zwarte scherm, waarachter getuige Bram Zeegers, ex-advocaat en vertrouweling van Willem Endstra, zijn zegje kwam doen. Dinsdag kwam daar Anita Schuts nog bij, een ex van Endstra. Van top tot teen zwart.

Zwart, alles ravenzwart, het zal er allemaal wel bijhoren maar als ik niet oppas ga ik binnenkort van zwarte katten dromen.

Ik kreeg dinsdag de gelegenheid om achter het glas vandaan te komen en in de zaal te zitten – als mijn deadline dat toelaat en de parketpolitie het toestaat, doe ik dat graag. Alles komt dichterbij, je stapt een beetje in de (zwarte) film die het rechtsbedrijf op dat moment is en daar hou ik van, al jaren. Ik ben een diehard als het om rechtszaken gaat, maar dat gehang achter dat bunkerglas op die bomvolle tribune gaat na verloop van tijd tegenstaan, je zit toch een beetje in een aquarium te turen en het geluid is beduidend minder.

Er waren volop perikelen, over de Keukentapes en over de op het oog vertroebelde verhouding tussen Holleeder en Kuijpers. Allemaal leuk voor de krant, maar het werd pas echt boeiend toen Holleeder zijn vraag aan Zeegers – hij kon ‘m wel zien – mocht stellen.

Het was nogal een hamvraag, die hij, zei hij, niet eens zozeer voor de rechtbank stelde, als wel voor zichzelf: ‘Is het nou nooit bij iemand opgekomen om naar mij toe te komen en te vragen: wat is hier aan de hand?’

Zeegers zegt dat hij er met zijn neus bovenop heeft gestaan, op de ondergang van Endstra, hij zag de miljoenen verdwijnen en de stapels onbetaalde rekeningen groeien. Hij kende Holleeder.

Legitieme vraag dus. Holleeder en de ex-advocaat kenden elkaar zelfs goed, aldus de Neus, ze hadden nooit ruzie gehad, er was nooit iets gebeurd.

‘Dan is het toch normaal dat je naar iemand toegaat en vraagt: wat is er in hemelsnaam aan de hand?’ Zelfde vraag, even legitiem.

Zeegers hield het erop dat hij geen rechtstreekse contacten had met Holleeder, dat dat allemaal verliep via Endstra en dus niks had gevraagd. Dat viel me tegen. Ik had verwacht dat hij zou zeggen: ‘Omdat we allemaal doodsbang voor je waren, Willem.’

Zeegers zei ook: ‘Ik weet niet of jij Wim hebt vermoord.’

Ik was blij dat ik op dat moment in de zaal zat, want ik hoorde Holleeder zeggen, terwijl hij niet in de microfoon sprak: ‘Dat heb ik ook niet.’

‘Niemand’ is op Holleeder afgestapt om te vragen wat hier nou toch aan de hand was. Holleeder: ‘Niemand, Bram… Dat is het probleem.’ Maar ze hebben, Zeegers incluis, wel allemaal verklaringen afgelegd. ‘Ik zit al twee jaar vast, Bram… Dat was het, Bram…’

Een beetje proces van de eeuw hoor je in de zaal bij te wonen, niet achter glas.

Peter Elberse

gastblogger

UPDATE - nieuws - dinsdag 9 oktober 2007

De politie heeft zojuist - dinsdagochtend 9 oktober - bekendgemaakt dat Bram Zeegers dood is aangetroffen in zijn woning in Amsterdam.

Blogje

rob zijlstra — Wed, 26 Sep 2007 09:35:00 GMT

BUNKERBIJBLOG

De onderwereld houdt van verkleinwoordjes. Boeven onder elkaar vormen het ‘wereldje’, het onderwereldje natuurlijk. Uit de tot nu toe behandelde dossiers in de zaak-Holleeder (bepaald geen ‘zaakje’, zou je zeggen) stijgt her en der een fikse spruitjeslucht op – spruitjes ja. Soms wonen slachtoffer en verdachte(n) bij elkaar om de hoek (Friedländer) en gaat de een al afpersend bij de ander langs, soms zijn het jeugdvrienden die elkaars ergste vijanden worden, er is werkelijk niets groots aan, behalve dan de bedragen die worden geëist.

Hierbij teken ik natuurlijk aan dat het dossier rond Willem Endstra de revue nog moet passeren. Daar krijgt het verhaal pas cachet. Maar daarover later op dit weblog.

Verkleinwoordjes dus. Ze lopen of rijden een rondje, eten een broodje, een balletje of een ijsje, ze drinken een borreltje of een biertje in een cafeetje, ze bekijken een pandje en besturen een brommertje of een scootertje, een vrouw heet nogal eens een vrouwtje. Je zou bijna gaan denken dat het zorgeloosheid troef is, daar in dat onderwereldje.

In het dossier-Houtman spelen de scootertjes en de brommertjes een tamelijk prominente rol. De club die wordt verdacht van het afpersen van ex-bankovervaller en –drugshandelaar en vastgoedman Kees Houtman verplaatsten zich vrijwel uitsluitend op hun zwarte Vespa’s. Ze lieten ze opvoeren en reden vaak groepsgewijs door de stad.

Scootertje rijden was lekker makkelijk bij het uitgaan, je rijdt er naar toe, parkeert ‘m voor de deur en voor je het weet geef je je eerste rondje. Holleeder heeft er bij zijn vaste dealer in Amsterdam-Zuid wel veertig afgenomen dan wel laten afnemen. Het was ‘dolle pret’ op die scooters, stelde officier Koos Plooij vast.

Jongens waren het, en volgens justitie dus zware jongens.

Hoe dan ook zwaar is Richard G., een 44-jarige, volstrekt hoofdhaarloze Amsterdammer, die nogal eens is omschreven als een lijfwacht van hoofdverdachte Holleeder. Kees Houtman moest soms achterop zijn scootertje plaatsnemen als de betalingsdruk op hem moest worden opgevoerd.

Richard kwam in mei tijdelijk vrij, doordat het hartfalen van Holleeder de strafzaak ernstig vertraagde. Dinsdag moest hij zich weer laten insluiten. Toen hij de zittingszaal dinsdag betrad (Richard heeft een kenmerkende, schrijdende tred), droeg hij in elke hand een reusachtige boodschappentas (ook wel bekend als de Turkentas), met daarin zijn plunje voor het huis van bewaring.

Het scootertje past misschien niet geheel bij het beeld, maar Richard is onmiskenbaar de Oblomov van de groep. Hij heeft een glimmend kale schedel en een redelijk ontzagwekkende buik. In de rechtszaal leunt hij, overwegend gebruikmakend van zijn zwijgrecht, ontspannen achterover, het ene been over het andere geslagen. Wie maakt me wat en hoe laat is het eigenlijk, lijkt hij vooral te willen zeggen. En áls hij dan eens commentaar leverde, deed hij, in de woorden van rechtbankvoorzitter Rino Verpalen, alsof de officieren en rechters ‘gekke Henkie’ zijn.

Willem Holleeder vertelde lachend dat Richard wordt gezien als ‘de man van de drie B’s’. ‘Hij lag op bed, in bad, of op de bank’, aldus de Neus. En schaterlachend: ‘En één NB: Nooit Betalen!’ Richard werd ook wel Leen genoemd, gezien zijn op wijlen Leen Jongewaard gelijkende uiterlijk. Richard stak in het dagelijkse vrije leven het ene jointje (daar hebben we er weer eentje!) met het andere aan. ‘Daar stond hij mee op’, informeerde Holleeder ons. In café De Hallen, van de eveneens doodgeschoten kroegbaas Thomas van der Bijl, mocht Richard als enige stuff roken. Terwijl hij Van der Bijl ‘een gluiperd’ vond.

Verdachte René van D., ook de trotse bezitter van zo’n scootertje, praat zó ontzettend plat Amsterdams dat het pijn doet aan je oren, ook al omdat hij er een sport van maakt zo dicht mogelijk in de microfoon te spreken. René liet nogal verontwaardigd weten dat hij baalde van Kees Houtman, omdat-ie aan zijn vrouw vertelde wie er allemaal naar de hoeren ging en hijzelf – Kees - dus niet. ‘Ik zei nog tegen Kees: waarom doe je dat nou? Jouw vrouw vertelt dat weer aan mijn vrouw. Daar krijg ik spanningen van met mijn vrouw.’ René is inmiddels van zijn vrouw af.

En dat terwijl Houtman, die de reputatie van ‘familieman’ had, zelf om de haverklap en overal naar ‘sekshuizen’ ging. ‘Dat vond ik zo króm van ‘m!’ zei René. ‘Hij was er gek van, hij stond altijd als eerste in de rij.’

En Holleeder? Ging hij wel eens naar de hoeren?

‘Ja hoor.’ Er is niemand die zoiets zo achteloos en onderkoeld kan zeggen als hij.

‘Alleen heb ík dat nooit tegen mijn vriendin gezegd. Maar het komt nu wel uit!’

Waarop hij aan officier Koos Plooij uitlegde hoe dat zo ongeveer werkt, wil je een beetje ongeschonden door het leven gaan terwijl je zowel vriendinnen als hoeren bemint. De kern: ‘Het is niet zo dat je tegen je vrouw zegt: ik ga effe naar de hoeren.’

En nee, over hoertjes hebben ze het dan weer niet, in het wereldje.

Peter Elberse

gastblogger

Holleeder Live

rob zijlstra — Thu, 20 Sep 2007 22:20:00 GMT

BUNKERBIJBLOG

Hij kwam naar verluidt uit het Zeeuwse Veere. Een dertiger. Kortgeknipte haren, een eigentijds brilmontuur. Na de lunchpauze stond hij achter me, vlak voor de sluis die ervoor zorgt dat de bunkerbezoekers enigszins gedoseerd het pand betreden.

‘Denk je dat ik Willem Holleeder even een hand kan geven?’ vroeg hij.

Ik draaide me half om, keek hem aan en lachte meewarig – het was een grap, nam ik aan, maar nou niet echt een goeie grap.

‘Ik wil hem alleen maar even een hand geven’, sprak de man uit Veere.

‘Dat zal niet gaan’, antwoordde ik en stapte de sluis in.

In de wachtruimte vond ik uit dat hij zijn verlangen om Willem Holleeder een hand te geven al tegen meer mensen had uitgesproken. Ik zag hem zitten, de man uit Veere. Hij knipperde nerveus met zijn ogen en stak om onduidelijke redenen zijn tong een paar keer ver uit, zomaar, tegen niets of niemand.

Een loner.

Ik heb een favoriete plek op de perstribune: uiterst links, aan tafel.

Direct daarnaast staan twee bureaustoelen die bestemd zijn voor parketpolitiemensen.

Staat er ook op: gereserveerd voor personeel.

De man uit Veere zal dat niet gezien hebben. Hij plofte naast me neer op een van die stoelen. Dat werd, aan de andere kant van het glas, opgemerkt door een parketpolitieman. Die gebaarde de man een ander plekje op te zoeken.

‘Ik wil alleen Willem Holleeder zien, dan ben ik weg’, zei hij.

Je kunt elkaar niet verstaan door dat glas heen, dus de parketpolitieman reageerde niet. De man uit Veere stond op en ging op een gewone publieksstoel achter mij zitten.

Willem Holleeder, onveranderlijk gekleed in het zwart, betrad de zaal.

‘Daar heb je ‘m’, sprak de man uit Veere met een lichte trilling in zijn stem.

Hij stond op, keek nog eens goed en verliet de tribune. Missie volbracht, op die hand na dan.

Niet meer gezien, die man.

Ik hoorde het Michiel Romeyn gisteren zeggen, in een documentaire over Peter R. de Vries: criminelen zijn popsterren geworden.

John Wijsmuller oogt als een keurig heerschap. Dat is maar goed ook, want hij zit in de huizenhandel. Joviaal type – zo kwam hij althans over in de telefoongesprekken die het openbaar ministerie ten gehore liet brengen in de zittingszaal.

Wijsmuller, opgeroepen als getuige, mocht erop reageren. Het waren vooral gesprekken met Senol T., de man die sinds maandag van het proces is weggebleven, omdat hij niet terug wil naar het huis van bewaring.

Wijsmuller neemt een bijzondere positie in als ‘slachtoffer’.

Hij zegt zelf namelijk dat hij nergens slachtoffer van is geweest.

De gesprekken dateerden uit 1998. Wijsmuller kon er weinig zinnigs meer over zeggen. Wij kregen de indruk dat de oorzaak daarvan niet alleen gelegen lag in het tijdsverloop. Het waren niet altijd even prettige gesprekken.

Senol kwam hier en daar nogal dwingend over. Hij belde gerust om half elf ‘s avonds naar Wijsmullers huisnummer en zei dan, zonder verdere introductie: ‘Je telefoon staat uit, vriend’.

Wijsmuller meende dat Senol last had van Turks temperament. Dat hij klappen van Senol zou hebben gehad in het café van een Amsterdams hotel ontkende hij.

Senol zegt tegen een bevriend freefighter, die vroeg of hij hard had geslagen: ‘Nee, gewoon, klets klets… Hij had er wel rooie wangen van.’ Wederom in gesprek met diezelfde vriend noemt Senol Wijsmuller een ‘boerenlul’ en een ‘kankerhond’.

In een ander gesprek hoorden we Wijsmuller afscheid nemen van Senol: ‘Okido… Joehoe, daag!’

In de rechtszaal hoorde Wijsmuller het zonder blikken of blozen aan. Holleeder zelf bleef in vrijwel het hele Wijsmullerverhaal buiten beeld. Wel eens gezien bij Endstra en misschien eens in een café, that’s it. Als het allemaal waar is wat het OM denkt, heeft hij verschrikkelijke jaren achter de rug, gevuld met angst, levend onder de knoet van de onderwereld. Het is bewijstechnisch gezien verdomd lastig, zo’n slachtoffer dat volstrekt niet wil meewerken, maar de officieren van justitie Plooij en De Vries hebben daar nog niets van laten merken.

Er wordt sowieso alom getwijfeld aan de bewijsbaarheid van de aanklachten tegen Holleeder. ‘Kolbak’, zoals het gigantische dossier heet, zou een zwakke zaak zijn. Inderdaad, de zaken rond Rolf Friedlander en John Wijsmuller – de twee nog levende en ‘ontkennende’ slachtoffers – lijken niet te druipen van het bewijs.

Volgende week begint de rechtbank aan de zaken rond de dode slachtoffers: Kees Houtman en Willem Endstra. Holleeder, die de afgelopen dagen een zeer opgeruimde indruk maakte en veel lachte, heeft aangekondigd hij nog een boekje zal opendoen over Endstra.

Als ik de man uit Veere was, zou ik dan weer even terugkomen.

Peter Elberse

bijblogger

Eerdere bijdragen van gastblogger Peter Elberse zijn te vinden onder het kopje Bunkerbijblog in 'post categories' (balk, rechts - onderaan)

Voor wie nog wakker is

rob zijlstra — Tue, 18 Sep 2007 22:36:00 GMT

BUNKERBIJBLOG

door gastblogger Peter Elberse vanuit de Bunker in Amsterdam

Het is meestal Bram, baas van de beveiliging, die door de wachtruimte van de bunker laat schallen dat de zitting in zaal 1 wordt hervat. Voor wie het niet weet: de bunker telt slechts één zittingszaal.

Ik kan er niks aan doen, maar ik moet er altijd weer om lachen, om die grap.

Bram zelf volgens mij ook.

Wij lachen wel vaker om dezelfde grappen.

Dinsdagmiddag om kwart voor vier kwam de grap van Coby, de leukste bode van Nederland. Ze zwaaide de deur van het gangetje dat toegang biedt naar de zaal en naar de publiek tribune open en riep met een opbeurende frisheid: 'Voor wie nog wakker is…!’

Laatst deelde ze mede dat we, als gevolg van een fiks uitlopende schorsing, ‘nog wel even een dansje konden doen’.

Ik ben ook wel eens in de extra beveiligde rechtbank in Rotterdam geweest, maar daar heb ik van de beveiligers nog nooit een grap gehoord.

Welkom heb ik me er ook nooit gevoeld. Het is een beetje Ajax-Feyenoord met die bunkers. Ik ben ontzettend voor Ajax. Ik moet daar bij aantekenen dat ik in veel opzichten ook nogal honkvast ben.

Het helpt altijd, die grappen. Het is de kunst om de spanning rond die zware zittingen een beetje te neutraliseren en die kunst verstaan ze in Amsterdam-Osdorp buitengewoon goed. En dat zeg ik niet omdat ik de meeste parketpolitiemensen daar zo langzamerhand een beetje ken.

Het is gewoon een heel goeie, slimme, flexibele ploeg, die ik nog nooit op echte stress heb kunnen betrappen.

We waren nog maar net wakker, dinsdagmiddag. Senol T., wasserettebaas, motorrijder en volgens het openbaar ministerie afperser van zakenman John Wijsmuller, was ’s ochtends niet komen opdagen. Senol was in mei op vrije voeten gekomen, nadat duidelijk was geworden dat de zaak als gevolg van Holleeders hartproblemen forse vertraging zou oplopen. Hij wilde onder geen beding weer vastgezet worden en heeft voorlopig dus het hazenpad gekozen. Hij rekent op een integrale vrijspraak, dus hij laat zich pas in november, als de vrijspraak een feit is, weer zien, zo zette zijn advocaat uiteen.

Als gevolg van Senols wegblijven, moesten we het doen met Ozan T. (geen familie), eveneens verondersteld afperser van Wijsmuller. Het is een ietwat schimmig dossier, dat verhaal rond Wijsmuller, ook al omdat Wijsmuller zelf bij hoog en laag volhoudt dat er nooit iets onverkwikkelijks is voorgevallen. Donderdag moet hij als getuige in de bunker komen opdraven en ik kan niet anders zeggen dan dat we daar reikhalzend naar uitzien.

Van ontkennende verdachten gaan er dertien in een dozijn.

Dat kun je van ontkennende slachtoffers beslist niet beweren, laten we wel wezen.

Ozan was het hartgrondig met Wijsmuller eens: er werden zaken gedaan, zeker, maar die konden het daglicht allemaal verdragen. Als gevolg van die zaken zit Ozan nog steeds met een pakketje aandelen opgescheept. Hij heeft er alleen maar last van, liet-ie ons weten, en als er toen iemand was opgestaan om ze van ‘m over te nemen dan had-ie ze ter plekke voor een spotprijs van de hand gedaan.

Alle vragen werden door Ozan als nogal vermoeiend ervaren en dientengevolge door ons ook een beetje. Hij baalde er ook van dat de jongste rechter, die de stukken met hem doornam, hem telkens onderbrak.

Dat deed ze ook, het viel mij ook op.

Rechter: ‘Ik probeer u gewoon te begrijpen… Maar ik begrijp u gewoon niet!’

Ozan: ‘Ik begrijp u ook niet!’

Korte stilte.

Ozan: ‘We begrijpen elkaar niet.’

Op dat soort vaststellingen stranden hele huwelijken.

Maandag was ik niet in de bunker, maar ‘op Parnas’, zoals wij van Ajax de gewone rechtbank noemen. Daar waren twee pro formaatjes: de moord op Willem Endstra en de moord op Thomas van der Bijl.

Het onderzoek in de zaak-Endstra leek sinds de vorige keer geen al te verbluffende vorderingen te hebben doorgemaakt, behalve dan dat het openbaar ministerie voor het eerst hardop durft te zeggen wie de mogelijke opdrachtgevers zijn geweest.

Dat hebt u vast allang gehoord: Willem Holleeder en de voortvluchtige Dino S.

Laatstgenoemde wordt ook gezien als de man die de moord op kroegbaas Thomas van der Bijl heeft verordonneerd. Willem Endstra noemde hem ‘de koning van de onderwereld’.

Als het allemaal waar is, heeft Dino veel meer redenen om weg te blijven dan Senol.

Zo op het eerste gehoor lijken ze allemaal nogal dun, die verhalen over de opdrachtgevers, er is nog een lange weg te gaan voordat die liquidatiepuzzels helemaal af zijn.

Stay tuned.

Peter Elberse

gastblogger

De bron van Bas

rob zijlstra — Sat, 15 Sep 2007 01:00:00 GMT

Justitieverslaggever Peter Elberse (ANP)

volgt het Holleeder-proces.

Als gastblogger doet hij op

deze plek verslag van zijn belevenissen

in de zwaarbeveiligde Bunker in Amsterdam.

BUNKERBIJBLOG

Als we Bas van Hout moeten geloven, tel je in de misdaadjournalistiek pas een beetje mee als je een keer – en liefst een keer of wat – in de rechtszaal met je vingers omhoog hebt gestaan.

Dat heb ik nooit mogen meemaken, ik behoor tot het slag reporters van ik-stond-erbij-ik-keek-ernaar, waarvan er volgens Van Hout genoeg rondlopen.

In mijn geheugen gegrift staat een optreden van Van Hout in de talkshow van Barend & Van Dorp. Hij stak toen een verhaal af over een paar prominente spelers in de onderwereld, hun conflicten, de dwarsverbanden, de dreigingen, de toestanden, you name it…

Ik ben enigszins ingevoerd in de materie, maar ik kon er al gauw geen touw meer aan vastknopen. Ergens middenin het betoog van Van Hout hief Jan Mulder zijn armen ten hemel en riep uit: ‘Maar Bas, is dat nou wel leuk, die misdaadjournalistiek?!’

Van Hout staakte zijn betoog, slikte en antwoordde: ‘Nee!’

Een kostelijker antwoord was niet denkbaar.

Donderdag was ik dus getuige van Van Hout als getuige in het strafproces en kreeg ik gaandeweg het verhoor de herinnering aan de vertwijfeling van Mulder niet meer uit mijn hoofd.

Het moet een verschrikking zijn, die misdaadjournalistiek. Een moeras.

Onze bewondering geldt ondertussen natuurlijk wel de moed van journalisten als Van Hout. Laten we wel wezen, hij spreekt de halve zo niet de hele onderwereld en dat doen slechts weinigen hem na. Dat is wel effe wat anders dan een potje rechtbankverslaggeven of een woordvoerder van het OM om bevestiging van een bericht hier of daar vragen.

Van Hout noemde de mannen met misdadig aanzien captains of crime. Je zou het zo op je kaartje laten drukken.

Wij, veilig achter het gepantserde glas op de perstribune, hadden de stellige indruk dat de officieren van justitie, Plooij en De Vries, hun bedenkingen hadden bij Van Houts romantiserende beroepsbenoeming en eigenlijk ook bij de inhoud van zijn voor Holleeder gunstige verklaring.

De ontmoetingen die Van Hout met Sam Klepper had, waren zó talrijk dat je er bijna wat van zou gaan denken.

Werd Van Hout soms gestuurd door de onderwereld? vroeg Plooij zich hardop af.

De journalist wierp die suggestie verre van zich.

Plooij zette vraagtekens bij het feit dat Van Hout redelijk frank en vrij getuigde over wat hij van zijn geliquideerde bronnen had mogen vernemen, maar over de andere, nog levende captains niet.

‘Al het andere wilt u niet zeggen’, zei Plooij. ‘Heel opmerkelijk.’

En even later: ‘Uw verhaal is juridisch drijfzand.’

Van Hout kon geen man en paard noemen, zei hij.

Drijfzand misschien, maar vooral professioneel lijfsbehoud.

Over paarden gesproken: Volgens Van Hout was Holleeder in de kring van Klepper en Mieremet het paard van Troje, hij speelde dubbelspel. Volgens Plooij gebruikte Van Hout die uitdrukking verkeerd. Een trojaans paard is iets wat er van buiten mooi uitziet en van binnen iets lelijks bevat, legde de officier uit.

De interruptie van Holleeder: 'Bij mij is het juist net andersom; ik zie d’r verschrikkelijk uit en d’r komt iets moois naar buiten!’

Schaterlachen op de tribune.

Terug naar de mannen en paarden van Van Hout. Hij introduceerde een nieuwe, mythische figuur in de vaderlandse onderwereld, een superbron in het milieu die de journalist had verteld hoe het allemaal zat.

De Allesweter.

Captain of F***ing Crime… die is wel heel goed.

De Allesweter.

Je ziet hem lopen.

Achter het glas werd driftig gespeculeerd over wie hij is. We kwamen er niet echt uit, om niet te zeggen helemaal niet. Een boef, okay. Maar welke?

De vraag kwam van officier Saskia de Vries, de vraag die je toen je ‘m hoorde dolgraag zelf had willen stellen: ‘Hoe weet u dat de Allesweter Alles Weet?’

Ze wachtte het antwoord van Van Hout niet af.

Glimlachend: ‘Dat weet u niet!’

Niemand weet of de Allesweter alles weet. Dat weet alleen de Allesweter zelf. En die weet natuurlijk ook wel dat niemand alles weet, zelfs de Allesweter niet.

De misdaadjournalist ging er verder niet op in, hij toonde zich wars van iedere poging tot pinpointing van de kant van het OM.

Van Hout kon naar huis.

Ik stond erbij, ik keek ernaar, wist dat er een Allesweter bestaat en verder wist ik niets.

Peter Elberse

gastblogger