dossier Gerard Meesters

Levenslang (2)

rob zijlstra — Wed, 09 Jul 2008 18:01:00 GMT

Je hoort het wel eens uit verre landen, dat iemand zes of zestig keer tot levenslang is veroordeeld.

In die verre landen kan dat omdat een levenslange gevangenisstraf daar vaak niet echt een leven lang is.

In Nederland wel.

Wie in hier tot levenslang wordt veroordeeld, zit vast tot aan de dood.

Alleen gratie kan nog wat uitrichten.

Gratie aan levenslang gestraften is in Nederland sinds 1945 slechts tweemaal verstrekt.

Met dit in het achterhoofd is de uitspraak van de Hoge Raad der Nederlanden inzake Daniel S. een bijzondere.

Daniel S. is in twee verschillende zaken twee keer tot levenslang veroordeeld.

In 1978 vermoordde S. als inbreker de bewoner van de woning waar hij zijn slag wilde slaan.

Dat was in Engeland.

Hij kreeg levenslang, maar ontsnapte uit de gevangenis.

Hij vluchtte naar Frankrijk en belandde uiteindelijk in Breda, als huursoldaat van een gewelddadige Engelse drugsorganisatie.

In november 2002 schoot S. de Groninger onderwijzer Gerard Meesters dood in zijn woning.

Levenslang, vonniste de rechtbank in Groningen in 2005.

Mee eens, sprak het gerechtshof Leeuwarden een jaar later.

Terecht, oordeelt nu de Hoge Raad nadat Daniel S. cassatie had ingesteld.

De advocaat van Daniel S. had aangevoerd dat iemand in Nederland geen levenslang kan krijgen als hij al levenslang heeft.

De wet staat zoiets bovenmenselijks niet toe.

De Hoge Raad is het daar niet mee eens.

De stelling dat het niet kan, vindt geen steun in de wettelijke regeling van de oplegging van vrijheidsstraffen.

Een summiere en daarmee teleurstellende uitspraak van die Hoge Raad, vindt advocaat Tjalling van der Goot die ook nog altijd vindt dat S. ten onrechte is veroordeeld vanwege summiere bewijzen.

Met de uitspraak van de Hoge Raad moet de geschiedenis worden herschreven.

Tot dusver was John O. – ook bekend als dokter O. – de enige persoon in Nederland die twee keer levenslang kreeg opgelegd.

In 1954 wegens de vergiftiging van zijn echtgenote.

In 1961 wegens de vergiftiging van een medegedetineerde.

In 1975 werd O. gratie verleend. De gifman stierf in 1983.

Rob Zijlstra

De uitspraak van de Hoge Raad staat hier.

Arrested: Robert Dawes

rob zijlstra — Mon, 16 Jun 2008 00:40:00 GMT

De Engelse ‘drugsgeneraal’ Robert Dawes is gearresteerd in Dubai. Dit meldt de Engelse pers.

Volgens de berichtgeving heeft ook de Nederlandse politie belangstelling voor deze man.

Klopt.

Groningen heeft nog een appel te schillen met hem.

In november 2002 werd in de Uranusstraat in Groningen Gerard Meesters in de hal van zijn woning doodgeschoten. De schutter, Daniel S., is voor deze liquidatie veroordeeld tot een levenslange gevangenisstraf. De man die Daniel S. naar Groningen reed, Steven B., de handlanger, kreeg 8 jaar celstraf.

Daniel S. was de uitvoerder. De opdrachtgever voor deze waanzinnige moord in Groningen: ‘generaal’ Robert Dawes.

Tijdens het strafproces tegen Daniel S., dat in hoger beroep om veiligheidsreden in de Bunker in Amsterdam plaatshad, viel de naam van Dawes niet alleen regelmatig, in de dagvaarding van Daniel S. werd Robert Dawes ook met naam en toenaam als de opdrachtgever genoemd.

Het is altijd onbevredigend geweest dat de opdrachtgever voor deze liquidatie vrij rondliep. Dawes woonde lange tijd - tussen de notabelen - in het Spaanse Marbella. Engeland wil hem hebben wegens drugshandel. Nederland voor moord. Onduidelijk is nog of Dawes zal worden uitgeleverd aan Engeland. En of er een dag komt dat hij zich in zittingszaal 14 moet verantwoorden.

Gerard Meesters was onderwijzer en had met drugs, dan wel met criminaliteit niets van doen. Hij had wel een zuster die met een vriendin in Spanje in duistere zaken deed. De twee Groninger vrouwen zouden listig drugs hebben gestolen van de organisatie waar ze voor werkten. Voor Dawes.

Dawes wilde zijn drugs terug, maar kon de twee Groninger vrouwen niet vinden. Om hen op andere gedachten te brengen, stelde Robert Dawes een daad: hij liet de broer van een van de twee vrouwen simpelweg doodschieten.

Het lot van de twee Groninger vrouwen is onbekend. Ze zijn of dood, nog altijd op de vlucht of elders.

- later meer -

Rob Zijlstra

>> zie ook de rechtbankverslagen over deze zaak

het laatste nieuws

rob zijlstra — Fri, 22 Dec 2006 14:36:00 GMT

levenslang voor moord Gerard Meesters

Leeuwarden

Het gerechtshof in Leeuwarden heeft vanmiddag de 48-jarige Engelsman Daniel S. veroordeeld tot een levenslange gevangenisstraf. Het hof bekrachtigt daarmee het vonnis van de rechtbank Groningen.

Het hof acht wettig en overtuigend bewezen dat Daniel S. op 28 november 2002 de Groninger onderwijzer Gerard Meesters in zijn woning aan de Uranusstraat in Groningen doodschoot. Dit bewijs is grotendeels gebaseerd op verklaringen van mededader Steven B. die vorig jaar in Groningen een gevangenisstraf van acht jaar kreeg.

Voor de achtergronden en rechtbankverslagen in deze bizarre zaak, klik hier en hier.

De uitspraak van het gerechtshof is hier te vinden.

Daniel S. werd bijgestaan door de advocaten Tjalling van der Goot en Wim Anker.

Op de website van het Friese advocatenkantoor berichten beide raadslieden 'zwaar teleurgesteld' te zijn in de uitspraak van het hof.

Zij schrijven:

'Er is geen DNA van cliënt aangetroffen op de plaats van het delict Er zijn geen schoensporen, geen vingerafdrukken of anderszins sporen die een aanwijzing voor betrokkenheid van cliënt bij de moord kunnen opleveren. Er zijn geen getuigen die cliënt of een op cliënt gelijkende persoon hebben gesignaleerd.op de dag van de moord. Slechts de medeverdachte Steven B, die zelf onherroepelijk veroordeeld is wegens medeplichtigheid aan de moord tot 8 jaren gevangenisstraf, heeft belastende verklaringen over cliënt afgelegd. Deze getuige heeft echter een belang om cliënt te belasten; bovendien heeft hij in de visie van de verdediging zeer onbetrouwbaar en inconsistent verklaard. Deze inconsistentie en onbetrouwbaarheid vond, volgens de verdediging, steun in een onderzoeksrapport van prof. Van Koppen en dr. Horselenberg.'

De verdediging heeft inmiddels beroep in cassatie ingesteld. De zaak zal thans worden voorgelegd aan de Hoge Raad in Den Haag

bron: anker en anker advocaten

rob zijlstra

Wim Anker

rob zijlstra — Mon, 03 Jul 2006 02:03:00 GMT

In Dagblad van het Noorden – de krant waarvoor ik werk – stond zaterdag een interview met Wim Anker, de Friese strafpleiter die eerder dit jaar door zijn collega's werd uitgeroepen tot de beste van het land. Vorige week bezocht ik de advocaat in zijn kantoor aan de Ossekop in Leeuwarden. Directe aanleiding voor dat bezoek was het pleidooi dat hij hield tijdens de rechtszaak van Daniel S., de Engelsman die er van wordt verdacht de Groninger onderwijzer Gerard Meesters te hebben doodgeschoten.

De Engelsman is door de rechtbank Groningen veroordeeld tot levenslang. Wim Anker probeert – met kantoorgenoot Tjalling van der Goot – dat in hoger beroep te voorkomen.

Anker's pleidooi, in de Bunker in Amsterdam, was een tegengeluid.

In een tijd dat er hard wordt geschreeuwd en slecht geluisterd, zijn tegengeluiden noodzakelijk. Anders valt de boel om.

Hieronder de tekst van het interview, inclusief de 'lijst van Anker'.

Wel wat lang voor een weblog, maar enfin…

Boven het verhaal in de krant staat:

Wim Anker, stem van de uitzichtlozen

Tussen 1945 en 1990 werd in Nederland zes keer een levenslange gevangenisstraf opgelegd. Nu gebeurt dat zo'n zes keer per jaar. De hand van justitie schiet uit, zegt de Friese strafpleiter Wim Anker. Laat duidelijk zijn, zegt hij, Wim Anker is niet tegen de levenslange gevangenisstraf. Soms, bij hoge uitzondering, dan kan het niet anders. "Ik ben een realist. De roep in de samenleving om harder te straffen, die roep hoor ik ook. Maar een tegengeluid is noodzakelijk."

Door Rob Zijlstra

Sinds een jaar of twee duikt in de media met enige regelmaat 'de lijst van Anker' op. Het is een groeiende lijst met daarop de namen van 32 mensen die in het na-oorlogse Nederland zijn veroordeeld tot een levenslange gevangenisstraf. "Twee jaar geleden belde een journalist met het ministerie van justitie met de vraag of hij een overzicht kon krijgen van alle veroordelingen tot levenslang. Hadden ze niet. De journalist kreeg te horen, bel Anker. Die houdt het bij in een database. Hebben we hier wel even om moeten gniffelen. De database van Anker, ik heb niet eens een computer."

Wim Anker heeft een overzicht op papier. Zeventien velletjes met de namen van 31 mannen en Lucia de B. als enige vrouw. Vier zijn niet meer in leven. De overigen, zo is de bedoeling van de wet, zullen eens in hun cel komen te overlijden. Want ook dat moet duidelijk zijn, zegt Wim Anker, in Nederland is levenslang, een leven lang, tot de dood er op volgt. "Het is een levend-doodverklaring."

Wim Anker staat zeven levenslang gestraften bij, onder wie de Haagse seriemoordenaar Koos H. die 26 jaar geleden achter de tralies verdween. Koos H. is daarmee de langst zittende levenslang gestrafte van het land. Anker bezoekt met enige regelmaat 'zijn' levenslangen. "Een van hen zei laatst tegen me, wij worden niet gehoord. Jij bent ons gezicht, onze stem. Ja, dat voelt als een zware last. Maar iemand moet het doen. Ook deze mensen hebben juridische steun nodig, wat voor erge dingen ze ook hebben gedaan."

"Ik voel mij betrokken bij mijn cliënten. Wij zijn een sociaal advocatenkantoor, zo zijn we 25 jaar geleden begonnen en dat zijn we nog steeds. Ik sta ook twintig, dertig TBS'ers bij die waarschijnlijk nooit meer vrij zullen komen. Soms denk ik wel eens, mijn praktijk is trekken aan een dood paard. Maar het past bij mijn persoon, ik zie de dingen graag in een breder perspectief. Ik wil niet veertig jaar van rechtbank naar rechtbank hollen. Maar Hans, mijn broer, zei, je moet ook weer een keertje een gewone politierechterzitting doen. Dan heb je direct een uitspraak en kun je daarna met je cliënt naar 't café een borrel drinken. Met mijn cliënten kan ik nooit naar het café."

Wim Anker heeft een streep getrokken. Hij zou er dit jaar nog drie levenslang gestraften bij krijgen. Op advies van broer Hans zei hij nee, eventjes niet. Ook geen TBS'ers meer. Twee jaar geleden werd het hem te veel. "Ik was bezweken onder mijn eigen dossierkast. Ik lag er onder, zonder dat ik dat in de gaten had. Ik heb een jaar thuisgezeten. Nu krabbel ik langzaam overeind."

Achter de lijst van Anker gaan uitsluitend drama's schuil. Koos H. verdween in 1982 voorgoed achter de tralies wegens de marteling, verkrachting en moord op drie jonge meisjes. Na hem kwam Cevdet Y. die in april 1983 in de Delftse bar 't Koetsiertje zes willekeurige mensen doodschoot en vier zwaar verwondde. Een drama speelde zich ook af in het Albert Heijn-filiaal in Ooster beek waar Appie A. in mei 1990 twee personeelsleden koelbloedig doodschoot omdat ze niet over de sleutel van de kluis beschikten. Ook Jan S. uit Assen staat op de lijst. Hij verkrachtte en vermoordde in juli 1999 zijn toen 7-jarige buurmeisje Chanel Naomi Eleveld. En Willem van E. uit Harkstede, de seriemoordenaar die vijf vrouwen om het leven bracht, onder wie drie Groninger tippelaarsters.

Hoe de levend-doodverklaarden hun straf ondergaan? "Sommigen hebben de strijd opgegeven. Die berusten in hun lot. Er zijn er die tot niets komen, zelfs opstaan is een probleem. Eentje zei, ik ben voortdurend bezig de dag om te duwen. En als dat is gelukt, volgt er weer een dag die een kopie is van de dag ervoor. Jaar in, jaar uit. Ze nemen niet deel aan activiteiten die zijn gericht op de terugkeer in de samenleving. Een verlofje zit er niet in. Het bezoek dat ze krijgen is weinig tot nihil. En ze zitten naast gedetineerden die op enig moment de koffier pakken. Mijn cliënten zetten geen streepjes op de deur. In hun leven ontbreekt perspectief."

Wim Anker weet wat hij zegt. "Ik heb geen populair verhaal. Nabestaanden zeggen, wij hebben ook levenslang. En terecht, dat hebben ze ook. Dat realiseer ik mij heel goed, ook als ik in de zittingszaal sta te pleiten en er nabestaanden op de publieke tribune zitten. Maar dat kan mij er niet van weerhouden een tegengeluid te laten horen. Dat is noodzakelijk, want de hand van justitie schiet uit."

Zijn ervaring leert dat na zo'n verhaal, of hij dat nou in de krant doet, of op de televisie, de reacties op het kantoor binnen zullen stromen. "De inhoud laat zich raden. Vroeger moest je een postzegel en een ansichtkaart kopen en dan schreven ze op de achterkant 'schande'. Tegenwoordig kruipt de mens achter de computer en dan is een boze reactie zo verstuurd. Impulsief. Vorig jaar zat ik in het televisieprogramma Zomergasten. Ik kreeg 1400 reacties in de vorm van e- mails en faxen. Daar zaten gelukkig ook heel positieve bij, bijvoorbeeld van mensen die wel wilden corresponderen met mijn cliënten. Die heb ik doorgestuurd."

Hij zegt het een paar keer: "Wim Anker is geen, is geen tegenstander van de levenslange gevangenisstraf." Zijn stelling is: de zwaarste straf die het Nederlandse rechtssysteem kent, moet alleen in uitzonderlijke gevallen worden opgelegd. "Levenslang is in de wet gekomen omdat de doodstraf werd afgeschaft. Levenslang is het mildere alternatief van de doodstraf. In sommige gevallen ontkom je er niet aan. Als het gaat om een seriemoordenaar is het afgelopen. Maar voor een enkelvoudige moord past geen levenslang. Het uitgangspunt van ons strafrechtsysteem is in beginsel dat iemand terugkeert in de samenleving. Dat beginsel moeten we in ons beschaafde land hoog houden, zo hoog mogelijk."

Wanneer de lijn die de lijst van Anker aangeeft, wordt doorgetrokken, telt Nederland in 2010 vijftig levenslang gestraften. En daarom moet er iets gebeuren aan hun situatie. "Tot voor kort was het een vergeten groep, de samenleving wist niet dat die bestond, hoeveel het er waren en waar ze zaten. Dat verwijt heb ik het ministerie van justitie gemaakt. Iemand krijgt levenslang en dat is het dan. Punt. In 2003 heb ik voor het eerst geroepen dat deze groeiende groep een bijzondere positie inneemt in onze gevangenissen. Je moet je afvragen waar je deze mensen plaatst, onder welke omstandigheden en hoe je hun leven nog een klein beetje zin kunt geven."

"Er gaan stemmen op om voor deze mensen een speciale gevangenis te bouwen en ze allemaal bij elkaar te zetten. Dat heeft niet mijn voorkeur. Het zijn niet alleen uitzichtlozen, maar ook hopelozen. Menselijk gedrag laat zich niet voorspellen. Zet je alle levenslang ge straften bij elkaar dan geeft dat een beheersprobleem. En dan zeg ik het nog mooi. Mijn idee is: verspreid deze mensen over een paar inrichtingen in het land en bouw daar een extra vleugel aan voor maximaal zes personen. Geef hen een iets grotere cel. We moeten beseffen dat deze groep steeds ouder wordt. Bij gedetineerden van 60, 70 jaar mag het veiligheidsaspect iets minder zwaar tellen. Voor hen hoef je ook geen krachthonken te bouwen. En zorg voor speciaal opgeleid personeel."

Wim Anker wil nog wel een stap verder gaan. Een levenslang opgelegde gevangenisstraf zou na bijvoorbeeld vijftien jaar zitten, moeten worden getoetst. "Na vijftien jaar zou een college van juristen en gedragswetenschappers moeten oordelen of het levenslang gehandhaafd moet blijven of te zijner tijd kan worden omgezet in een tijdelijke gevangenisstraf. Ik vind dat een creatief idee, in Duitsland doen ze het ook."

Hij maakt zich geen illusies. "Onze ideeën zijn op dit moment politiek niet haalbaar, geen politicus zal het omarmen. Het klimaat is verhard. Ik ben een realist. De roep in de samenleving om harder te straffen, die roep horen wij ook. Het zij zo. Maar wij blijven op de trommel slaan."

Advocaten, weest alert
Sinds 1 februari dit jaar kan voor moord levenslang of maximaal dertig jaar gevangenisstraf worden opgelegd. Dat was maximaal 20 jaar. Dat betekende in de praktijk ruim dertien jaar zitten, omdat 'slechts' tweedederde van de straf moet worden uitgezeten. Anker heeft er altijd voor gepleit - "wat raar is voor een advocaat" - om de strafmaat te verhogen. Een rechter die vindt dat dertien jaar zitten voor een moord geen recht doet aan de ernst van het delict, heeft maar een alternatief: levenslang.

Wim Anker: "Door die verhoging tot maximaal dertig jaar verwacht ik dat er minder levenslang zal worden opgelegd. Dat vind ik een goede zaak. Het grote gevaar van deze wijziging van de wet is dat een moord nu zwaarder bestraft kan worden. Advocaten, zeg ik dan, weest alert, een moord is door die wetswijziging niet ineens ernstiger geworden."

De lijst van Anker

De volgende 22 personen zijn onherroepelijk (definitief) tot levenslang veroordeeld.

John O. (1954, 1958), 'gifmenger van Berkel', gifmoord op echtgenote en celgenoot Arie L., gratie in 1975 (kort daarna overleden)

Arie L. (1957), gifmoord op echtgenote (vermoord in cel)

Hans van Z. (1969), drie roofmoorden, gratie in 1986 (overleden in 1998 in Delfzijl)

Koos H. (1982), seksueel misbruik en moord op drie jonge meisjes in Den Haag.

Cevdet Y. (1984), moord op zes bezoekers bar 't Koetsiertje, Delft.

Loi W.C. (1989), viervoudige moord op Chinees gezin in Rotterdam

Errol K. (1993), moord op politieman in Wilnis (vermoord in Turkse gevangenis)

E.S. (1994), roofmoord op bejaarde man in Badhoeverdorp.

Appie A. (1995), dubbele roofmoord op twee medewerkers Albert Heijn in Oosterbeek

Frenkie P. (1996), leider bende van Venlo, dubbele moord op bejaard echtpaar en op drie (onbekende gebleven) Turkse mannen.

Hong H. (1998), moord op vriendin in Amsterdam

Benny S. (1998), moord op politieagente Allegonda Gremmer uit Farmsum, tijdens arrestatie in Den Haag.

Juan N. (1998), moord op ex-vrouw in Gilze-Rijen (na eerder zijn broer te hebben vermoord)

Khalid S. (1998), ontvoering, verkrachting en moord op twee Franse meisjes in Breda

Jan S. (2000), verkrachting en moord op Chanel Naomi Eleveld uit Assen.

Húseyin B. (2003), huurmoorden en gijzelingen in drugscircuit.

Ugur U. en Edwin Z. (2004), Dordrechtse playstationszaak, driedubbele roofmoord

Willem van E. (2005), moord op drie prostituees uit Groningen. Van E. uit Harkstede is in 1975 veroordeeld voor de moord op twee vrouwen.

Birol C. (2005), executie van twee mannen in Den Haag

Mohammed B. (2005), moord op Theo van Gogh, Amsterdam

Rudolf K. (2006), Beul van Twente, moord op zwerver in Enschede

In de volgende zaken is levenslang opgelegd door een rechtbank en loopt de procedure nog in hoger beroep (of cassatie).

I.M. (2004), driedubbele moord op drie mannen in Helmond na mislukte drugsdeal

Lucy de B. (2004), Zuster Dood, moord op zeven ziekenhuispatiënten in Den Haag

F.B. (2005), TBS'er, moord op mede TBS'er in kliniek in Nijmegen

Roedolf B. (2005), moord op politieman in Enschede

Daniel S. (2005), moord op de Groninger onderwijzer Gerard Meesters

Olaf H. (2005), dubbele roofmoord op echtpaar in Sittard

Louis H. (2005), dubbele moord op kinderen van zijn ex-vriendin

Daiwan S. (2005), TBS'er, moord op 80-jarige man in Den Haag

Manodj H. (2006), dubbele roofmoord op 72-jarige vrouw en haar 52-jarige zwakbegaafde zoon in Den Haag

R.M.M. (2006), brandstichting in Eindhoven waarbij twee Turkse kinderen om het leven komen

Rob Zijlstra

De Bunker (3)

rob zijlstra — Tue, 25 Apr 2006 00:23:00 GMT

De tweede dag.

De meeste relevante stukken waren door het hof aan de verdachte Daniel S. voorgehouden en uitvoerig besproken.

De getuigen waren gehoord.

De advocaat-generaal had haar requisitoir gehouden.

De eis in hoger beroep luidde opnieuw: levenslang.

Daarna pleitten de advocaten van S. voor vrijspraak.

De eis tot levenslang is gestoeld op te dun ijs, vond Tjalling van der Goot.

De tweede raadsman, Wim Anker, greep de gelegenheid aan om een politiek pleidooi te houden dat uiteindelijk moet leiden tot een wijzing van de wet.

Het moet anders met levenslang, vindt Anker al heel lang.

En toen was het na vijftien uren procederen tijd voor het laatste woord dat de verdachte wettelijk is gegund.

Maar het laatste woord kwam niet.

In plaats daarvan kwam de president van het hof mr. Hermans met een onverwachte mededeling.

‘De zaak wordt aangehouden.’

Even was er verwarring in de meest beveiligde rechtszaal.

Hermans zei dat het hof niet is behekst met het tunnelvisiesyndroom.

Hij zei dat het hof de uiterste zorgvuldigheid wil betrachten, niet in de laatste plaats met het oog op ‘uitzonderlijk hoge’ eis.

Zei dat de aanklager grote betekenis hecht aan de verklaringen van kroongetuige Steven B. Maar dat dat ook zo’n beetje alles is dat het openbaar ministerie in handen heeft om Daniel S. een leven lang op te sluiten.

Technisch bewijs ontbreekt in deze zaak.

Er zijn getuigen die iets, maar niet alles hebben gezien.

Er zitten hiaten in het onderzoek, ondanks 20.000 telefoontaps.

Het moordwapen is bijvoorbeeld nooit gevonden.

Op zeven gevonden hulzen is wel DNA-materiaal aangetroffen, maar niet van Daniel S.

Om de uiterste zorgvuldigheid te kunnen betrachten, vindt het hof het noodzakelijk dat de betrouwbaarheid van Steven B.’s verklaringen door deskundigen worden onderzocht.

Alle politieverhoren staan op videoband, dus zo heel moeilijk moet dat niet zijn voor een Van Koppen, een Crombag of een Wagenaar.

Zij schreven gedrieën al eens het boek Dubieuze Zaken, de psychologie van strafrechtelijk bewijs.

Hermans wil geen dubieuze zaak op zijn naam hebben.

Het rapport van de deskundigen komt op een nieuwe zitting aan de orde.

Dat gaat enige maanden duren.

In de richting van de familieleden en vrienden van Gerard Meesters zegt Hermans tot slot: ‘Het hof heeft veel compassie met wat u is overkomen. Wij hebben er begrip vor dat ons besluit u heel zwaar valt.’

Ik had ergens genoteerd: Daniel S. heeft in al die uren geen seconde richting die familie en vrienden gekeken.

Zij wel naar hem.

Ze zaten vijftien lange uren nog geen tien meter van elkaar.

Daniel S. mocht toch nog wat zeggen.

En daarbij liet het aan hem toegedichte hoge IQ van 113 hem kennelijk even in de steek.

Want in plaats blij te zijn dat het hof de verklaringen van de kroongetuige – anders dan de rechtbank in Groningen deed – niet voor zoete koekt slikt, riep hij boos:

‘Ik heb hier twee dagen zitten verprutsen.

Fucking bullshit.

Het gaat maar door.

Er is geen enkel feit tegen mij.

Ik ben onschuldig.

Laten we het bewijs nu op tafel leggen.

Ik heb het helemaal gehad.

Ik kom hier niet terug.’

Dat laatste valt te bezien.

Feit is wel dat het openbaar ministerie een groot probleem heeft in het geval de deskundigen de verklaringen van de kroongetuige als onbetrouwbaar bestempelen.

Dan zakt justitie door het ijs.

Een vrijspraak voor de tenlastegelegde moord zou dan wel eens een mogelijkheid kunnen zijn.

En dan is er alsnog sprake van een dubieuze zaak.

Rob Zijlstra

UPDATE - 11 DECEMBER 2006

De twijfel over de betrouwbaarheid van de kroongetuige Steven B. blijft.

Op verzoek van het hof hebben twee gedragsdeskundigen, onder wie Peter van Koppen, de op de band opgenomen verhoren bestudeerd. Hun conclusie: het is vast te stellen of de kroongetuige de waarheid spreekt. De onderzoekers sluiten niet uit dat hij liegt om zichzelf te beschermen.

Volgens de advocaten kan Daniel S. niet worden veroordeeld op basis van een 'onbetrouwbare, inconsistente en ongeloofwaardige' getuige.

De advocaten stellen dat zonder de verklaringen van Steven B. er niets overblijft van het bewijs.

Desondanks blijft het openbaar ministerie bij de eis: levenslang.

Uitspraak: 22 december 2006

(met dank aan collega Chris Klomp)

De Bunker (2)

rob zijlstra — Wed, 19 Apr 2006 21:16:00 GMT

Voor de achtergronden van dit verhaal verwijs ik naar eerdere blogs.

Ik kijk vanachter de perstafel naar de man die wordt verdacht van de koelbloedige liquidatie van de Groninger onderwijzer Gerard (Geert) Meesters. Wie een beeld heeft van het uiterlijk van een kille huurmoordenaar, zal als je hem ziet dat beeld moeten bijstellen.

Daniel S. is een iele man met een opvallend grote neus.

Keertje blazen en hij valt om.

Hij heeft een IQ dat boven het gemiddelde ligt: 113.

Met zo'n score doorloop je zo de universiteit, hield raadsheer Hermans hem voor.

S. zei dat hij daar nooit bij had stilgestaan.

Hij heeft alleen de lagere school fatsoenlijk doorlopen.

De Engelse rechter die hem op 4 juli 1978 tot levenslang veroordeelde – wegens een inbraak waarbij een oude man de dood vond – omschreef zijn geestesvermogen als 'perfect gezond', maar vond hem op basis van zijn daden een psychopaat.

'Er is niks met mij aan de hand', zei Daniel S. woensdag in de zittingszaal van de meest beveiligde rechtbank van het land die in de media De Bunker is gaan heten.

Drie weken geleden vierde S. in de gevangenis van Almere zijn 48^e verjaardag.

Sinds zijn elfde is hij elf keer veroordeeld.

Hij komt uit een keurig gezin, zijn drie broers leven een leven buiten de criminaliteit.

Daniel lijkt een zwart schaap van de S.-jes.

Op zijn elfde belandde hij in jeugdinrichtingen en daarna in jeugdgevangenissen.

Zijn eerste volwassen gevangenisstraf kreeg hij toen hij 19 was.

Van de daaropvolgende 29 jaar zat hij er meer dan 25 vast.

En nu hangt hem levenslang in Nederland boven het hoofd.

Mocht hij hier ooit de gevangenis levend verlaten, dan heeft Engeland nog wel belangstelling voor hem.

De raadsheer vroeg: hoe ziet u uw toekomst?

Daniel S., met een lachje,: 'Somber. Ik heb geen geluk.'

In 2000 zat hij – op last van die Engelse rechter - in een 'half open inrichting' zijn levenslang uit te zitten. Toen hij vernam dat ze hem terug wilden sturen naar 'gesloten', maakte hij dankbaar gebruik van 'half open'.

Hij nam de benen.

Met een paspoort met de naam Andrew Love verschool hij zich in Frankrijk.

Daar leefde hij als bedelaar op straat, slapend op bankjes.

Tot iemand hem herkende als de voortvluchtige uit het North Sea Camp.

En zo stond hij met de rug tegen de muur.

Die iemand zei hem te kunnen helpen.

Hij kon conciërge worden in een huis in Breda.

Beetje schoonmaken en zorgen voor eten in de koelkast voor als er gasten komen.

S.: 'Ik had weinig keus.'

Het conciërgewerk hield ook in dat hij pakjes moet wegbrengen.

Zijn opdrachtgever was een stem aan de telefoon.

Aan wie die stem toebehoorde, zegt hij niet te weten.

Zo weinig mogelijk weten, was ook het beste voor zijn werk.

Ging het om drugs?

S.: 'Zou kunnen.'

Het stellen van vragen behoorde niet tot zijn takenpakket.

Wel: de mond houden en doen wat werd opgedragen.

Hij kende de spelregels van het spel.

'Als je je in deze wereld begeeft en je doet iets fout, dan doen ze je familie iets aan.

Die draaien er voor op.

Nee, moreel gezien is dat niet goed.

Maar zo is mijn leven.

Ik ben opgegroeid in de gevangenis.

Hoe het leven daar buiten is, dat weet ik niet.'

In de verhoorkamer op het politiebureau zou hij op 12 januari 2004 hebben gezegd:

'Als Andrew Love heb ik dingen gedaan die ik als Daniel S. nooit zou doen.'

Woensdag ontkende hij deze uitlating.

'Vast een vertaalfoutje van de tolk.'

In Breda kreeg hij landgenoot Steven B. als huisgenoot.

B. was aanvankelijk tester van drugs.

In 2002 werd B., oude junk, gepromoveerd dan wel gedegradeerd tot chauffeur.

S. had nooit lang genoeg van vrijheid mogen genieten om een rijbewijs te halen.

Op zondag 24 november 2002 rijden Daniel S. en Steven B. in het gezelschap van vier potige mannen naar Groningen. Hun zwarte Renault Kangoo wordt op de ringweg geflitst omdat ze te hard rijden. De politie herkent hen later van de flitsfoto. Een kwartiertje na die flits bellen ze aan bij Gerard Meesters. Op het flapje van een pakje Rizzla-rood vloeipapier staat een Spaans telefoonnummer dat ze aan Meesters geven. Hij moet dat nummer bellen en vertellen waar zijn zus Janet uithangt.

Doet hij dat niet dan komen ze terug en niet om te praten.

Vier dagen later wordt Gerard Meesters doodgeschoten.

Acht kogels.

Steven B. verklaarde eerder – woensdag weigerde hij het te herhalen – dat hij op die fatale avond in de auto rokend zat te wachten. Hij hoorde vijf knallen, ergens ver weg, maar bracht dat niet in verband met schieten. Plotseling zag hij S. in zijn spiegel komen aanlopen. S. stapte in en zou, beetje paniekerig, hebben gezegd: 'Go, go, go.' In zijn hand had hij een zwart vuurwapen dat hij volgens B. in een witte plastic tas wikkelde en later ergens langs de snelweg heeft weggegooid.

Daniel S.: 'Leugens.'

In de auto zou B. hebben gevraagd: 'What the fuck is happening?'

S. zou hebben geantwoord: 'Er is mij opgedragen iemand te doden en dat is wat ik heb gedaan. Meer hoef je niet te weten.'

Daniel S.: 'Leugens.'

Tegen iemand anders zou S. na de moord hebben gezegd:

'It was easy. I knocked on the door and shot the guy.'

Daarbij zou hij schietende bewegingen hebben gemaakt.

Daniel S.: 'Leugens.'

Tussen de politieverhoren in zou S. in de rookruimte tegen de verbalisanten hebben gezegd, verontschuldigend: 'Jullie moeten begrijpen dat ik niet kan bekennen. Dan heb ik geen leven meer. Mijn dossier zal worden gebruikt om vervolging in te stellen tegen mijn opdrachtgevers. Als mij niets overkomt, gebeurt er wel iets met mijn broers of mijn neven of nichten.'

Daniel S.: 'Nonsens. Dat heb ik nooit gezegd.'

Na acht uur vragen stellen vindt het hof het welletjes.

De president van het hof had dan al laten doorschemeren enige bedenkingen te hebben bij de ontkenningen van S.

'Uw reacties moeten wel een zekere mate van aannemelijkheid hebben.'

Daniel S. wordt op zijn witte sportsokken met slippers afgevoerd.

Die slippers droeg hij vorig jaar ook in de rechtbank van Groningen.

Donderdag wordt het proces voortgezet.

Het openbaar ministerie denkt anderhalf uur nodig te hebben om de (vermoedelijke) strafeis tot levenslang te formuleren.

Wim Anker, advocaat, schat in tweeëneenhalf uur nodig te hebben om twijfel te zaaien.

Het pleidooi telt 66 pagina's.

(wordt vervolgd)

Rob Zijlstra

De Bunker (1)

rob zijlstra — Tue, 18 Apr 2006 17:40:00 GMT

Ik schreef eerder over de moord op onderwijzer Gerard Meesters, in de Uranusstraat in Groningen.

Weerzinwekkende zaak.

Hoofdverdachte is de Engelsman Daniel S.

De rechtbank in Groningen veroordeelde hem vorig jaar tot levenslang.

Die straf had hij in zijn geboorteland ook als eens gekregen, maar S. ontsnapte.

Nu probeert hij via legale weg te ontsnappen.

Hij tekende hoger beroep aan.

Het gerechtshof in Leeuwarden zou zich twee weken geleden over de zaak buigen.

Zou, want het proces werd plotseling afgeblazen.

Er was gedreigd.

Dat er iets zou gebeuren...

Nogal iets on-Nederlands.

Dan rest De Bunker in Amsterdam.

Vanavond neem ik mijn intrek in Vondel Park Plaza Hotel.

Morgen ga ik proberen te berichten vanuit ’s land meest beveiligde rechtbank.

r.z.

Godfather II

rob zijlstra — Mon, 11 Jul 2005 01:31:00 GMT

Ik schreef er de laatste tijd al vaker over, over de liquidatie van Gerard Meesters in Groningen. Op 25 juni bijvoorbeeld. In dat verhaal zit een fout. Ik dicht de bijnaam Nottingham Tony toe aan iemand die hij niet is. Dat is vervelend, want verwarrend. Het onderstaande verhaal waarin ik die fout niet heb gemaakt, stond afgelopen zaterdag in Dagblad van het Noorden. Hier en daar heb ik wat informatie toegevoegd.

Het onderstaande is gebaseerd op de feiten zoals die tijdens de rechtszaak aan de orde zijn gekomen, op informatie van journalisten van de Nottingham Evening Post en op gesprekken met betrokkenen. Ik denk dat dit verhaal dicht in de buurt komt van hoe een en ander is toegegaan. Het echte verhaal ligt besloten in het zeer omvangrijke strafdossier dat niet openbaar is. Dit maakt dat er altijd anderen zullen zijn die het beter weten. Vooralsnog is het niet anders.

Dan nog wat. Meer dan anders worstel ik met de vermeldingen van namen. Ik de berichtgeving over deze zaak in de Engelse media worden de namen van betrokkenen voluit genoemd. Ik heb gekozen voor de gangbare regel zoals die in de journalistiek in Nederland wordt gebezigd.

De D-Family en de liquidatie in de Uranusstraat

Had de politie geweten wie de mannen waren die op 24 november 2002 Gerard Meesters in zijn woning in de Uranusstraat in Groningen bedreigden, dan was er groot alarm geslagen. Maar de politie wist het niet. Er worden wel vaker mensen bedreigd, zo kreeg Meesters te horen toen hij na dat intimiderende bezoekje de politie belde. Vier dagen later komt om 19.22 uur bij de meldkamer het bericht binnen dat er is geschoten in de Uranusstraat. Er is één slachtoffer: Gerard Meesters. Geliquideerd. De schutter is donderdag door de rechtbank van Groningen veroordeeld tot een levenslange gevangenisstraf, zijn handlanger kreeg acht jaar. De opdrachtgever van de moord is bekend, maar loopt vrij rond.

Gerard Meesters is het slachtoffer geworden van een uiterst gewelddadige Engelse drugsorganisatie die met ijzeren hand werd geleid door de D-family uit Nottingham. Een deel van de top van deze organisatie is dit voorjaar door de Nottingham Crown Court veroordeeld wegens internationale drugshandel. De hoofdverdachte, de 37-jarige John D., alias The Derbyman, kreeg 24 jaar gevangenisstraf, de overige familieleden, bij elkaar opgeteld, 28 jaar.

Het strafproces duurde negen weken en vond plaats onder ook voor Engelse begrippen, extreme veiligheidsmaatregelen. Wanneer de verdacht van een naar de rechtbank werden gebracht, cirkelden politiehelikopters in de lucht. Getuigenissen van spijtoptanten doen de D-family de das om. Vier getuigen hebben van de Engelse staat een nieuwe identiteit gekregen.

Eén lid van de D-family is niet aangehouden: Rob D. Hij wordt door het openbaar ministerie in Groningen gezien als de man die de opdracht gaf Gerard Meesters te vermoorden. De vraag waarom hij nog niet is aangehouden, laat zich niet zomaar beantwoorden, zo luidt de officiële reactie van justitie. Een toelichting kan niet worden gegeven.

Gerard Meesters was 52 jaar en getrouwd. Hij had twee studerende kinderen. In de buurt stond hij bekend als een uiterst vriendelijke man. Hij wandelde en fietste graag. Van criminaliteit hield hij zich verre. Hij was onderwijzer in het middelbaar onderwijs.

Op 24 november krijgt hij bezoek van vijf mannen. Die willen weten waar zijn vier jaar jongere zuster Janette uithangt. Meesters krijgt een briefje met daarop een Spaans telefoonnummer. Dat moet hij bellen. Doet hij dat niet, zo laten de mannen weten, dan komen ze terug. "En dan komen we niet om te praten." Meesters belt de politie. Die kan niet veel met het verhaal. Er worden wel vaker mensen bedreigd, krijgt hij te horen. Wel wordt gedurende 'enige dagen' beperkt politietoezicht' ingesteld bij de woning. Meesters besluit met zijn gezin de nacht elders door te brengen. Op die fatale 28e november is hij alleen thuis. Van dichtbij worden acht kogels op hem afgevuurd.

Het moordonderzoek richt zich direct op zuster Janette en haar vriendin Madeleine B. Zij wonen in Spanje en zijn 'gewild of ongewild' (aldus de politie destijds) betrokken bij criminele activiteiten. De vrouwen blijken op de vlucht te zijn voor een drugsorganisatie die de twee Groninger vrouwen verdenkt duizend kilo hasj met een waarde van twee miljoen euro achterover te hebben gedrukt.

Beetje bij beetje krijgt de recherche het beeld van de 'gedupeerde' drugsorganisatie die de basis in Engeland blijkt te hebben. Er wordt contact opgenomen met de National Crime Squad. Op grote schaal worden telefoons afgetapt, in Nederland een gebruikelijke opsporingsmethode, in tegenstelling tot in Engeland. Uiteindelijk worden 20.000 telefoontaps geanalyseerd.

Dit onderzoek leidt ertoe dat diverse kopstukken van drugsorganisaties in beeld komen. Zo komt de naam van Keith H., alias Red, bovendrijven. Deze Engelsman was tot 7 jaar gevangenisstraf veroordeeld (doodslag), maar ontsnapte in 2001. Hij wordt getraceerd en blijkt in een luxe penthouse in Amsterdam te wonen.

De telefoontaps leveren nog een naam op: Anthony H. alias Nottingham Tony. Ook hij is voortvluchtig en de Engelsen willen hem graag terug achter de tralies. Engelse rechercheurs komen er achter dat hij trouwplannen heeft, op 1 december 2003. Besloten wordt tot een welhaats onmogelijke actie: alle mondaine trouwlocaties in Engeland en Schotland worden benaderd. Maar met succes. Enkele uren voor de huwelijksvoltrekking wordt Nottingham Tony in zijn trouwpak gearresteerd in een romantisch hotel in het Schotse Gretna Green.

Nottingham Tony verdiende tientallen miljoenen euro's, onder meer dankzij een florerende drugslijn tussen Felixstowe en de haven van Rotterdam. Vanuit een klein cafeetje in Hucknall doet hij via mobiele telefoons zijn zaken. De gesprekken zijn doorspekt met codes. Desondanks kwalificeren Engelse rechercheurs 95 procent van de gesprekken als ‘dirty’.

Keith 'Red' weet na de arrestatie van Tony te ontkomen en vlucht naar Nederland. Hij wordt vooral gesignaleerd in Breda, waar hij later ook wordt aangehouden. Belangrijk voor het Groninger moordonderzoek is dat Keith Red en Nottingham Tony nauw gelieerd zijn aan de eerder genoemde D-family. Feitelijk zijn ze luitenanten van Rob D., de man die wordt verdacht opdracht te hebben gegeven Meesters te vermoorden. Een week na de moord op Gerard Meesters ontvangt de familie van Madeleine B, de vriendin van Janette, een kopie van een krantenartikel waarin wordt bericht over de moord in Groningen. Het is een waarschuwing. De politie besluit de woning van de familie met camera's te bewaken. In de zomer van 2003 krijgt de familie een dreigbrief. Op die brief worden vingerafdrukken aangetroffen.

Er is nog een ander spoor. Het telefoonnummer dat Gerard Meesters op die 24e november kreeg, kan worden gekoppeld aan ene Tony S. Die blijkt een hoge positie te hebben binnen de D-family. De rechercheurs beschikken dan over voldoende informatie voor het maken van een theorie. Die luidt dat de in Spanje door Janette en Madeleine gestolen drugs aan Rob D. toebehoren. En dat Rob D. zijn 'luitenant' Tony S. de opdracht heeft gegeven de twee vrouwen op te sporen. Tony S. heeft op zijn beurt twee soldaten ingeschakeld om het klusje op te knappen. Een theorie die achteraf bezien blijkt te kloppen.

De twee soldaten zijn Steven B. (29) en Daniel S. (47). Steven B. is de man van de vingerafdrukken op de dreigbrief. Via de Engelse politie weten de Groninger rechercheurs dat deze man een verleden heeft in het drugsmilieu van Nottingham. Zijn werkgever: de D-family.

Aanvankelijk werkt hij als tester van drugs. Daar komt een einde als hij door zijn bazen wordt verdacht van het stelen van 42 gram heroïne. Er volgt een keiharde sanctie: hij wordt ernstig mishandeld en er volgt een verbanning naar Nederland om zijn 'schulden' in te lossen. Daar krijgt hij een baantje als chauffeur. Zijn instructies: doen wat hem wordt opgedragen, geen vragen stellen. Zijn opdrachtgever: een telefoonstem.

Soldaat twee is Daniel S. In Nederland noemt hij zich Andrew Love. In 1978 is S. in Engeland tot levenslang veroordeeld voor een 'inbraak met dodelijke afloop'. Als hij na 22 jaar een dagje naar buiten mag neemt hij de benen en vlucht naar Frankrijk. Daar probeert hij een nieuw leven op te bouwen. Dat voornemen sneuvelt als hij wordt herkend. S. moet opnieuw vluchten, leeft enige tijd als zwerver op straat tot hij in aanraking komt met iemand die hem een huis aanbiedt in Nederland, in Breda. In ruil voor het huis moet hij pakketjes rondbrengen. En ook voor hem geldt: niks vragen.

In december 2003 worden de twee soldaten aangehouden op verdenking van de moord op Gerard Meesters. Steven B. zit dan al vast wegens een tweevoudige poging tot doodslag. Op de rijksweg tussen Breda en Tilburg rijdt hij, onder invloed van acht glazen bier en cocaïne met hoge snelheid tegen het verkeer in. Geopperd is dat hij toen zelfmoord heeft willen plegen. Zelf ontkent hij dat, maar dat hij niet lekker in zijn vel zat, mag duidelijk zijn. Een maand na de moord op Meesters in 2002 wordt hij door Rob D., de grote man, ontboden in Spanje. Daar wordt hij genadeloos onder handen genomen. Ze breken al zijn ledematen en slaan met een ijzeren staaf zijn middenhandsbeentjes kapot. Reden: hij had niet aanwezig mogen zijn bij de moord op Meesters.

Steven B. legt na zijn aanhouding een bekentenis af, Daniel S. niet. Die zegt op die 28e november 2002 niet in Groningen te zijn geweest. Een alibi heeft hij niet. S. geeft wel toe dat hij op 24 november bij Gerard Meesters is geweest. "Om hem een telefoonnummer te overhandigen, niet om hem te bedreigen."

Hun aanwezigheid op die 24e november 2002 kunnen ze ook moeilijk ontkennen. De auto waarin zij rijden, wordt op die dag, om kwart over acht 's avonds, geflitst op de ringweg van Groningen wegens te hard rijden. Dat is een kwartier voor het bezoek aan Meesters.

De rechtbank acht de verklaringen van Steven B. betrouwbaar. B. zegt dat hij op 28 november Daniel S. naar Groningen heeft gereden, naar het adres waar ze vier dagen eerder ook waren geweest. B. verklaart dat hij in de auto is blijven zitten en dat S. naar de woning is gelopen. Na een paar minuten stapt S. weer in met de woorden: 'Go, go, go.' In de auto zegt S.: 'I've been told to kill somebody, which I have, and that is all you need to know.' Steven B. verklaart voor de rechtbank dat hij dacht dat ze drugs moesten afleveren. "Voor mij was het een ritje zoals altijd." Ook verklaart hij dat hij halverwege de rit moest stoppen langs de snelweg. S. zou zijn uitgestapt om zich te ontdoen van het vuurwapen.

Daniel S. suggereerde tijdens het proces dat zijn chauffeur de moord wellicht zelf heeft gepleegd. Daniel S. "Ik ben een gemakkelijk doel. Ik ben een ontvluchte moordenaar." Ook zegt hij: "Mijn leven is een leugen. Ik lieg om te overleven." Tijdens de politieverhoren laat hij zich ontvallen: 'Als ik de moord beken, heb ik geen leven meer. Dan moet ik vrezen voor het leven van mijn broers, neven en nichten. Ik zal dus nooit bekennen."

Tijdens het proces vraagt de rechter aan Steven B.: "Is het gevaarlijk om een verklaring af te leggen?"

B.: "Ze kunnen veel pijn in je leven bezorgen."

Rechter: "Zoals met Janette haar broer is gebeurd?"

B.: "Zoiets is niet ongebruikelijk."

Daniel S., vult aan: "Als je crimineel bent, moet je je altijd zorgen maken over je familie."

Na de veroordeling van kopstukken van de D- family laat de politie van Nottingham weten dat leden zich lang onaantastbaar hebben gewaand. Nu moet voor alle criminelen duidelijk zijn dat niemand die status heeft. "We pakken iedereen."

Dat geldt wel voor 'luitenant' Tony S., de man die de taak kreeg de zuster van Gerard Meesters op te sporen en daarvoor twee soldaten inzette. Hij zit vast op verdenking van een moord, een afrekening, in het Amsterdamse criminele circuit. In september moet hij zich voor de Amsterdamse rechtbank verantwoorden.

Het geldt niet voor Rob D. die man die door het Groninger openbaar ministerie stellig wordt genoemd als de opdrachtgever voor de liquidatie in de Uranusstraat.

Waar Janette Meesters en Madeleine B. zich ophouden is niet bekend. De politie heeft gedurende het onderzoek eenmaal contact met Janette gehad. Rechercheurs achten het niet onwaarschijnlijk dat de twee Groninger vrouwen nog steeds op de vlucht zijn. Of niet meer leven.

Rob Zijlstra

Godfather

rob zijlstra — Sat, 25 Jun 2005 02:48:00 GMT

Er klopt iets niet.

Vrijdag schreef ik, naar aanleiding van het strafproces in de moordzaak van Gerard Meesters, in Dagblad van het Noorden het volgende verhaal:

Een Engelse drugsorganisatie heeft de opdracht gegeven voor de moord op de stad-Groninger Gerard Meesters, in november 2002. Niet omdat de 52-jarige Meesters iets had misdaan. Sterker nog, met criminaliteit hield hij zich niet bezig. De reden dat Meesters in de hal van zijn woning werd geliquideerd was dat zijn zuster Janettte, die wel in de drugshandel zat, een grote partij hasj had gestolen van die organisatie.

Dit bleek gisteren tijdens de rechtszaak. Wie binnen de drugsorganisatie uit Nottingham codes doorbreekt, kan wachten op een afrekening. Omdat Janette Meesters onvindbaar was, moest haar broer Gerard eraan geloven.

De man die wordt verdacht Meesters te hebben doodgeschoten, de 47-jarige Engelsman Daniel S., hoorde gisteren een levenslange gevangenisstraf tegen zich eisen. Hij ontkent. Bekennen is voor hem ook geen optie, liet hij weten. Met een bekentenis zou hij zijn organisatie in problemen kunnen brengen. En dan zou er ook met zijn familie worden afgerekend.

S. is 1978 in Engeland tot levenslang veroordeeld voor een moord. Na 22 jaar gezeten te hebben, wist hij te ontsnappen.

Tegen zijn 29-jarige landgenoot Steven B. werd tien jaar cel geëist. Hij zou Daniel S. naar Groningen hebben gereden, wetende dat Meesters zou worden geliquideerd. B. bevestigt het eerste, maar ontkent dat laatste. Op zijn hoofd staat inmiddels een prijs omdat hij verklaard heeft dat het Daniel S. is geweest die Gerard Meesters heeft doodgeschoten.

Uit de verklaringen van beide verdachten kwam naar voren dat zij veelal telefonisch opdrachten kregen. Een opdracht weigeren, ook als het om moord ging, behoorde niet tot de mogelijkheden.

Voor de uitvoerige toedracht verwijs ik naar de blog die ik eerder over deze zaak schreef.

Ik durf de stelling aan dat de rechtbank van Groningen niet eerder heeft moeten oordelen over criminelen van dit zware kaliber.

Dat geldt ook voor het openbaar ministerie in Groningen en voor de regiopolitie Groningen die het onderzoek deed.

Rechercheurs, die de strafzaak bijwoonden, bevestigden dit ook: ‘Tijdens ons onderzoek in Engeland ging een wereld voor ons open.’

Zij doelden op het ongekend gewelddadige karakter van de Engelse drugsorganisatie.

De rechercheurs die dit zeiden, zijn redelijk wat gewend.

De bedoelde organisatie wordt geleid door de familie D. en is gesitueerd in en rond Nottingham.

In the Nottingham Evening Post heet die familie overigens gewoon the Dawes-family.

The Big.

The Dawes investeren hun drugs- en bloedgeld in onder meer de toeristenindustrie aan de Engelse oost-kust (voor wie plannen in die richting heeft).

Het hoofd van de familie wordt ook wel ‘the man’ genoemd, of ‘the derbyman’, of Nottingham Tony.

Hij is de nietsontziende Godfather van midden-Engeland.

Wie zijn naam in Nottingham en omstreken hoort uitspreken, siddert van angst, zei de officier van justitie tijdens de zitting.

Een bij het strafproces aanwezige Engelse journalist bevestigde dat dat ook zo is.

Ït’s true.”

De twee verdachten, Daniel S. en Steven B,. tegen wie levenslang en 10 jaar gevangenisstraf werd geëist voor de moord op de Groninger onderwijzer Gerard Meesters zijn in de hiërarchie van de Dawes-gang niet meer dan ‘soldaten’. Zij voerden de opdrachten uit die hen via de telefoon werden verstrekt. Opdrachten weigeren behoorde niet tot hun mogelijkheden.

Eens kreeg Steven B. zeer vertrouwelijke informatie van de organisatie. Vervolgens werd hij in elkaar geslagen in die zin dan al zijn ledematen werden gebroken en zijn handen werden kapotgeslagen. Deze behandeling moest hem duidelijk maken dat hij de verkregen informatie voor zich moest houden.

De rechtbank van Groningen stelde hem hierover een paar vragen.

‘Is het niet wat onlogisch om iemand eerst vertrouwelijke informatie te geven en hem vervolgens bij voorbaat te mishandelen?’ Dan kunnen ze het toch beter niet vertellen?’

Steven B., de mishandelde, keek op die vraag zijn rechters meewarig aan. “Niet logisch? Voor mij is het wel logisch. Zo werkt het gewoon. Wij zijn geen accountants.’

Wat er niet klopt.

Groninger Gerard Meesters is geliquideerd in opdracht van Nottingham Tony, alias The Man, alias the Derbyman.

Ofwel in opdracht van Dawes.

Dat beweert althans stellig het openbaar ministerie van Groningen.

De ‘soldaten’ Daniel S. en Steven B. moeten nu bloeden.

Het door de Groninger politie aangeleverde bewijs dat Dawes opdrachtgever is, acht de officier van justitie voldoende wettig en overtuigend om een levenslange gevangenisstraf te eisen tegen de uitvoerder en tien jaar tegen de handlanger.

Maar als dat klopt, waarom is opdrachtgever Nottingham Tony dan nog niet aangehouden?

Is dat omdat hij misschien een maatje te groot is voor Groningen?

Ik heb deze vraag vandaag voorgelegd aan de betrokken crimefighter, officier van justitie Eric van Sloten.

Ik hoop maandag antwoord te krijgen.

Rob Zijlstra

Koelbloedige liquidatie

rob zijlstra — Thu, 23 Jun 2005 01:10:00 GMT

Het volgende verhaal is niet verzonnen.

Het gaat over een koelbloedige liquidatie van een inwoner van Groningen

Over Gerard Meesters die, 52 jaar oud, in de hal van zijn woning werd doodgeschoten.

Zomaar.

Donderdag staan twee mannen terecht die worden verdacht van deze weerzinwekkende moord.

De rechtbank heeft voor het proces een hele dag uitgetrokken en tamelijk ongebruikelijk, een optie genomen op vrijdag. Er worden extra veiligheidsmaatregelen getroffen.

Het verhaal.

Het is zondagavond 24 november 2002, half negen. Rond dat tijdstip melden vijf mannen zich aan de voordeur van de woning van Gerard Meesters aan de Uranusstraat in Groningen. Ze informeren naar de verblijfplaats van Janette, zijn zus. Meesters zegt de mannen niet te kunnen helpen omdat hij al geruime tijd geen contact meer met haar heeft. De mannen laten een briefje achter met daarop een Spaans telefoonnummer. Dat moet hij bellen en vertellen waar zus Janette uithangt. Doet hij dat niet, zo krijgt Meesters te horen, dan zullen ze terugkomen. Letterlijk wordt daar aan toegevoegd: ‘En dan komen we niet om te praten’.

De vijf mannen vertrekken in hun huurauto’s. Gerard Meesters belt de politie. Omdat hij weinig over de mannen kan vertellen, onderneemt de politie geen actie. Meesters besluit die avond met zijn gezin de nacht elders door te brengen.

Vier dagen later. Meesters komt thuis van een bezoek aan een computerbeurs in Utrecht. Om vijf minuten over zeven die avond, zo stellen rechercheurs later vast, logt hij in op zijn computer. Nog geen vijftien minuten later wordt Gerard Meesters dood aangetroffen in de hal van de woning. Er is acht keer op hem geschoten.

De politie staat voor een raadsel.

Meesters is onderwijzer en heeft met criminaliteit niets te maken.

Het speurwerk richt zich op zus Janette en haar vriendin Madeleine. Er is informatie dat de twee vrouwen in Spanje betrokken zijn bij drugshandel. Gewild of ongewild, zegt de politie. In het televisieprogramma Opsporing Verzocht worden foto’s van de twee vrouwen getoond. Officieel heet het dat zij worden vermist. De uitzending levert veel tips op, waarvan een groot deel afkomstig is uit Spanje

Omdat Janette na de dood van haar broer niets van zich laat horen, vreest de politie het ergste. Het onderzoek dat in alle stilte wordt uitgevoerd, verloopt moeizaam vanwege het internationale karakter. Er wordt niet alleen in Spanje gerechercheerd, maar ook in Engeland. En uiteindelijk niet zonder succes: in december 2003 worden aanhoudingen verricht.

Uit het politieonderzoek blijkt het volgende: zus Janette en vriendin Madeleine worden in 2002, zij rijden dan in een gehuurd busje door Spanje, aangehouden bij een alcoholcontrole. Ze hebben gedronken. Het busje wordt in beslag genomen en gaat vervolgens terug naar de verhuurder. Die ontdekt in het voertuig een grote partij drugs, zo’n 350 kilo en meldt dit aan de politie. Janette en Madeleine duiken onder en niet zonder reden: een criminele organisatie beweert dat in het busje niet 350 kilo drugs zaten verstopt, maar 1500. De organisatie verdenkt de twee Groninger vriendinnen van een opzetje. Ofwel van het achteroverdrukken van 1150 kilo drugs.

In criminele kringen is zoiets not done.

De drugsorganisatie laat het er dan ook niet bij zitten en begint een zoektocht naar Janette en Madeleine. De Nederlandse tak van de organisatie krijgt de opdracht de familie van Janette te benaderen. Dat gebeurt dus op die zondagavond van de 24e november met de fatale afloop vier dagen later.

Voor zover bekend heeft de politie de twee vrouwen weten te traceren en zijn zij als getuige gehoord. Niet duidelijk is waar zij op dit moment verblijven.

De twee mannen die vandaag terecht staan, hebben de Engelse nationaliteit. De jongste hoofdverdachte, Steven B., staat in zijn woonplaats Notthingham bekend als drugsgebruiker en werd daarvoor diverse keren veroordeeld. Hij werkte ook als drugskoerier. Eenmaal werd hij gegijzeld door een vrouw aan wie hij honderd pond verschuldigd was. Ernstiger was zijn aanvaring, in 2002, met John D., een zware crimineel die de drugsmarkt in Nottingham beheerste. John D. beschuldigde Steven B. ervan dat hij een kleine hoeveelheid heroïne, tijdens een transport vanuit Amsterdam, achterover had gedrukt. Het leverde Steven B. als ’gepaste waarschuwing’ een gebroken arm op en een kapotte knieschijf. Kort daarna verdween B. uit het lokale criminele circuit van Notthingham. Het vermoeden is dat hij toen naar Nederland, waarschijnlijk Amsterdam of Breda, is gegaan. John D. is in Engeland recentelijk veroordeeld tot 24 jaar gevangenisstraf wegens drugshandel.

Mogelijk is Steven B. bij wijze van boetedoening gedwongen deel te nemen aan de liquidatie van Gerard Meesters. De drugsorganisatie die in Spanje zou zijn ’geript’ door Janette en Madeleine, werd geleid door Rob D., een jongere broer van de eerder genoemde John.

Daniel S., de andere hoofdverdachte die vandaag terechtstaat, zou deel uitmaken van de top van deze Spaans-Engelse bende in drugs.

Een jaar geleden zijn drie andere betrokkenen veroordeeld tot vier, tien en twaalf maanden gevangenisstraf. Deze drie mannen, uit Amsterdam en Almere, bezochten met de twee hoofdverdachten op die 24^ste november 2002 de woning van Meesters om te informeren naar de verblijfplaats van zus Janette. Een van de drie, Gwen M., verklaarde tijdens zijn rechtszaak erg geschrokken te zijn toen hij hoorde dat het niet bij hun dreigementen was gebleven. M. was benaderd door de twee Engelsmannen om, in ruil voor ’wat geld’, een klusje op te knappen in Groningen. Daarbij kreeg M. het verzoek twee vrienden mee te nemen.

Steven B. (29) en Daniel S. (47) staan vandaag terecht voor moord en deelname aan een criminele organisatie. Zij zitten sinds hun aanhouding in december 2003, in voorarrest. Al die tijd hebben ze vooral gezwegen over hun daad.

Zij kunnen levenslang krijgen.

Het proces begint vandaag om tien uur.

Mijn voornemen is om tijdens de rechtszaak op deze plek regelmatig verslag te doen.

Rob Zijlstra