dossier Jolanda Meijer

Jolanda Meijer, 10 jaar vermist

rob zijlstra — Fri, 08 Feb 2008 23:42:00 GMT

SPECIAL

Het onderstaande verhaal stond

zaterdag 9 februari in

Dagblad van het Noorden, de krant

waarvoor ik werk. De verdwijning van

Jolanda is al tien jaar een

raadsel. Er moeten mensen zijn

die iets weten over haar lot,

maar een reden hebben

daarover al tien jaar

lang te zwijgen.

Het was donderdag tien jaar geleden dat straatprostituee Jolanda Meijer

uit Groningen van de aardbodem verdween.

Honderden tips zijn sinds februari 1998 door de politie nagetrokken,

maar altijd met hetzelfde resultaat: niets.

Aangenomen wordt dat Jolanda – ze was 35 jaar toen ze verdween – niet

meer leeft, dat ze is vermoord.

Maar er is geen lichaam, er is geen verdachte, er zijn geen sporen.

Wat er is, is een verleden.

En er zijn verhalen.

Er is het verhaal dat het lichaam van Jolanda Meijer in een gierput zou liggen. Ergens op een boerderij in Noord-Friesland liet de politie zo'n put leegpompen. Dat zou zijn gebeurd onder de vlag van het Marianne Vaatstra-onderzoek, in werkelijkheid was het een 'vriendendienst' van de Friezen aan de collega's in Groningen.

Later kwam via de criminele inlichtingen eenheid (cie) informatie binnen dat de bewuste gierput te vinden was bij een boerderij in Noord-Groningen, in de omgeving van Winsum. De betrokken boer was een vaste klant van Groninger tippelaarsters. En dat was hem fataal geworden: de dames plukten hem financieel kaal, de boerin besloot te scheiden. De boer had een motief, maar Jolanda werd niet gevonden.

Het raadsel van de vermissing van Jolanda Meijer dreigt langzaam maar zeker een hopeloze zaak te worden. Rechercheurs die zich in de loop der jaren met het onderzoek hebben beziggehouden zeggen: tips en aanwijzingen vliegen alle kanten op, er is geen touw aan vast te knopen. Zonder lichaam, zonder plaats delict, staan we eigenlijk met lege handen.

Ook het verloop van de tijd speelt een steeds minder gunstige rol. Zelfs de dood van Jolanda is een veronderstelling die vooral gebaseerd is op de wereld waarin zij leefde: die van de drugs en prostitutie.

Het dossier van de zaak ligt bij het cold case team. Tips worden nagetrokken, zo nu en dan wordt oude informatie tegen een nieuw licht gehouden. Af en toe komen er, ook na al die jaren, nieuwe tips binnen.

Zo meldde een onbekende via Meld Misdaad Anoniem dat het lichaam van Jolanda zou zijn begraven onder een elektriciteitsmast in Oost-Groningen, in de omgeving van Meeden. Daar staan tientallen masten, onder drie werd gezocht. Duikers zochten onder een woonboot in de diepenring in de stad Groningen. Er is gegraven in het Stadspark. Er gingen verhalen dat Jolanda haar laatste rustplaats heeft gevonden in een blok beton in de Ommelanderwijk in Veendam.

Uitvoerig is onderzocht of Jolanda het slachtoffer is geworden van prostitutie- en seriemoordenaar Willem van E. uit Harkstede. Van E. ontkent het, het Nederlands Forensisch Instituut vond geen enkele aanwijzing.

Er gingen verhalen dat Jolanda betrokken was bij drugshandel in Lauwersoog. Of dat ze met een vooruit betaalde taxi uit Winschoten naar een vliegveld in Duitsland is gebracht. Ze zou in de Verenigde Staten verblijven, achter de ramen in Antwerpen zitten en rondlopen in Portugal.

Jolanda Meijer was geen lieverdje. In haar harde wereld deed ze alles om aan drugs te komen. Ze maakte zich schuldig aan ripdeals, ze belazerde mensen. Zo zou ze rond 1995 als koerier hebben gewerkt voor een Surinaamse drugsorganisatie tegen wie ze later belastende verklaringen aflegde bij de politie. Misschien is ze het slachtoffer geworden van een criminele afrekening. Toen de politie dit aspect wilde onderzoeken, bleken de processen-verbaal zoek te zijn, mogelijk vernietigd.

Jolanda Catharina Meijer werd in 1963 geboren in Aduard. Na de lagere school bezocht ze de huishoudschool aan de Kraneweg in Groningen. Daar ging het niet goed. Ze kreeg de verkeerde vrienden en toen ze 16 jaar was, liep ze weg van huis. Ze ging in Groningen wonen en raakte aan de drugs. Toen ze 21 jaar was, had ze twee kinderen. Om te overleven ging ze werken in de prostitutie, eerst achter de ramen en in clubs, later op straat als tippelaarster. De portiek van de Kijkshop aan de Westerhaven in Groningen werd haar vaste stek. Soms maakte ze uitstapjes, naar Rotterdam, naar Heerlen.

In januari 1999 was er even hoop op een oplossing. Een onbekende had haar paspoort in de brievenbus van het politiebureau in Leek gegooid. Twee maanden later had de politie deze onbekende opgespoord. Het betrof een vrachtwagenchauffeur uit Marum. Hij had het paspoort van Jolanda in september 1997 gekregen en het in zijn dashboardkastje gelegd. De verklaring van de man bevatte hiaten wat hem even verdacht maakte.

Later blijkt waarom hij een deels leugenachtige verklaring had afgelegd: hij was een vaste klant van de tippelscene en wilde dat niet aan de grote klok hangen.

In agenda's hield Jolanda met korte krabbels wetenswaardigheden bij van haar onstuimige leven. Ook de namen en adressen van haar vaste klanten, veel mannen uit Friesland, staan er in.

Op 14 augustus 1994 noteert ze: 'ontmoet, een rijke gozer in Veendam'. Op 30 mei 1995: 'na deze week wil ik niet meer gebruiken! Laatste kans.'

Op 27 oktober dat jaar: 'bij … geslapen, in Ten Boer.'

Op 24 juni 1997: 'niet werken ivm kapot gezicht'.

Op 28 november: 'samen met een ander een auto gejat.'

Op 21 december 97: 'Ik voel mij zo kloten en alleen. Weer alleen en weer gebruikt. Alleen om dat kutgeld. Shit en ik denk dat ik nog zwanger ben ook.'

Zes weken na die laatste aantekening werd Jolanda voor het laatst officieel gezien door een politieagente. De politie trad, op 7 februari 1998, op bij een ruzie in een drugspand aan de Bedumerstraat in Groningen. Na die datum komt Jolanda in de registratiesystemen van de politie niet meer voor. Om die reden wordt 7 februari aangehouden als de 'laatste dag'.

Maar met name collega's van Jolanda verklaarden later stellig dat zij haar ook na die datum nog hebben gezien en gesproken. Een van de prostituees zegt bijvoorbeeld: 'Ik heb Jolanda op 24 juni 1998 voor het laatste gezien, op de Westerhaven. Ik ben die avond mishandeld in een steegje. Jolanda was daarbij.'

De rijke gozer uit Veendam duikt vaak op in de verhalen die over Jolanda zijn ontstaan. Ze woonde enige tijd bij hem in. Aan de ouders van Jolanda vertelde hij haar te willen helpen van de drugs af te komen.

In de prostitutiescène doen andere verhalen de ronde. In de woning van de gozer uit Veendam bivakkeerden vaak prostituees die door hem werden voorzien van drugs. Hardnekkig is het verhaal dat Jolanda in die woning per ongeluk is gedood, tijdens een uit de hand gelopen vechtpartij. Daarna zou hij het lichaam hebben laten verdwijnen. Prostituees kregen te horen dat hij Jolanda naar de Verenigde Staten had gestuurd. Om daar af te kicken.

In de agenda's van Jolanda staan meerdere aantekeningen die betrekking hebben op de Veendammer. Het zijn geen aantekeningen die verontrusten, integendeel: Jolanda schrijft dat ze zich bij hem veilig voelt en er rust vindt.

De politie heeft het 'spoor richting Veendam' meerdere malen onderzocht. Ook het huis van de Veendammer is doorzocht en de omgeving van de woning met radarapparatuur. Een rechercheur merkte eens op: 'Hij is helemaal door ons bekeken. Het is een rare vent, maar ik geloof niet dat hij er iets mee te maken heeft.'

Op 5 december 1997 bracht Jolanda met haar vriend Hendrik K. voor het laatst een bezoek aan haar ouders in Aduard. Het kwam vaker voor dat zij lange tijd niets van hun verslaafde dochter hoorden. Maar toen Jolanda ook in april 1998, op de verjaardag van haar zoontje, geen levensteken gaf, vreesden de ouders waar zij al jaren bang voor waren. Dat hun dochter iets ernstigs was overkomen. In mei deden ze aangifte van vermissing.

Jolanda Meijer was toen 35 jaar. Voor de politie was de verdwijning niet direct reden een onderzoek in te stellen. Het zou nog tot december 1999 – bijna twee jaar later - duren voordat het openbaar ministerie erkende dat rekening moet worden gehouden met een misdrijf.

Er werd een beloning uitgeloofd van 25.000 gulden (nu: 15.000 euro).

De ouders van Jolanda Meijer, Wim en Tiny, hebben zo mogelijk alles gedaan om de waarheid te achterhalen. Toen Jolanda vijf jaar vermist was, zei Wim Meijer: 'Mensen zeggen wel, als ons kind spoorloos zou verdwijnen, zouden we gek worden. Maar je word dus niet gek. Met volle verstand moeten we het ondergaan.'

Wim Meijer is vorig jaar juni overleden.

Tiny Meijer vecht door.

Rob Zijlstra

Tros Vermist vraagt al jaren aandacht voor Jolanda Meijer.

Zie ook: vermiste personen (KLPD)

Meld Misdaad Anoniem

Seriemoordenaar

rob zijlstra — Sat, 07 Oct 2006 16:55:00 GMT

Donderdag 12 oktober verschijnt het boek Anatomie van een seriemoordenaar, geschreven door schrijver/ journalist Sytze van der Zee. Hij portretteert de Groninger seriemoordenaar Willem van Eijk.

De man vermoordde drie Groninger straatprostituees: Michelle Fatol (in 1993), Annelise Reinders (1995) en Sasja Schenker (2001). Hij kreeg levenslang.

Ik las de drukproef van het boek en schreef naar aanleiding daarvan onderstaand verhaal dat vandaag (zaterdag) is gepubliceerd in Dagblad van het Noorden.

Toen twee en later drie, niet meer

Een Groninger politieman had Sytze van der Zee gewaarschuwd: ’Zorg ervoor dat de tafel tussen jullie blijft, de man is een monster, hij kan elk moment toeslaan (…). Nog voor je de alarmknop hebt kunnen indrukken, ben je dood; in dertig seconden is het met je gebeurd (…).

Ik ’ontmoette’ Willem van Eijk twee keer. De eerste keer in zittingszaal 14 van de rechtbank van Groningen en later in zaal B van het gerechtshof in Leeuwarden. Ik zag een kleine, gedrongen man, met de woeste kop van een stroper en grote handen. Geen twijfel: beresterk. Aan het begin van het strafproces in Groningen brak hij de microfoon af. Per ongeluk.

Schrijver/journalist Sytze van der Zee sprak 25 keer met Willem van Eijk in een klein, kaal advocatenkamertje in de gevangenis. Wanneer Van Eijk aan het einde van een van die gesprekken ruzie maakt met een bewaarder, denkt Van der Zee: waar haalt die moordenaar het lef vandaan?

Twee jaar lang struinde de schrijver door het chaotische leven van de analfabetische seriemoordenaar. Een vriend van Van Eijk had de schrijver benaderd. Van Eijk wilde zich verantwoorden en hij wilde ‘dingen’ aan de kaak stellen. De falende hulpverlening bijvoorbeeld, zijn tijd in de Van Mesdagkliniek. Hoe Van der Zee hem als persoon voor het voetlicht bracht, zou hem een worst wezen. ‘Desnoods zette ik hem als seriemoordenaar te kijk.’

De gesprekken gaan over zijn jeugd (’niks geen beroerdigheid’) in het Zuid-Hollandse Korteraar, over hoe hij – iets ouder – Gekke Willempie werd genoemd, over zijn eerste vriendinnen, zijn eerste veroordelingen en over zijn vele baantjes.

Over zijn eerste slachtoffer, de 15-jarige Cora Mantel uit Uithoorn. Het meisje werd in juni 1971 vermoord. Van Eijk: ’Ik heb haar met mijn sjaaltje gewurgd. Zonde dat d’r leven zo kort heeft geduurd. Had hij spijt? Hartstikke veel zelfs, maar tegelijkertijd wilde ik het weer doen (…)’. En dat gebeurde. In augustus 1974 vermoordde hij de 44-jarige Aaltje van der Plaat. Van der Zee zoekt de plek op waar de vrouw in koelen bloede is afgeslacht. Er woekert onkruid.

Van Eijk wordt voor de twee moorden veroordeeld tot 18 jaar en tbr (nu tbs) en belandt in 1976 in de Van Mesdagkliniek in Groningen. Veertien jaar later betrekt hij als vrij man zijn boerderijtje in Harkstede, samen met Adri, de Groningse met wie hij in 1982 in de kliniek was getrouwd. ’Zij in een lilakleurig mantelpakje, hij in een grijs kostuum van de Wehkamp. Na de ceremonie mocht het paar zich bij wijze van huwelijksnacht een uurtje afzonderen in een kamertje zonder bed.’

Bij zijn ontslag uit de TBS-kliniek rapporteren zijn behandelaars dat ’het risico voor de maatschappij tot een aanvaardbaar minimum is gereduceerd.’ Wel stelt de psychiater vast ‘dat de kern van zijn problematiek niet wezenlijk is behandeld’. ‘Ze waren me zat, zegt Van Eijk. ‘Ze hebben me er via de achterdeur uitgeflikkerd.’ De Van Mesdag bestrijdt dit.

Drie jaar later verwurgt hij prostituee Michelle Fatol. Zomaar, in een opwelling, zegt hij. Een ongeval. ‘Ze had me niet beledigd of wat dan ook. Of dat ik een rottige dag had.’ De volgende dag voelde hij zich zwaar klote. ‘Ik wist dat mijn leven naar de gallemieze was.’ Hij zegt nog effe met de gedachte te hebben gespeeld
zich bij de politie aan te geven. Hij deed het niet, geen zin om ‘weer voor zoveel jaren voor schut te gaan’. In plaats daarvan zocht hij professionele hulp. ‘Maar bij de reclassering scheepten ze me elke keer weer af. Ze lieten me barsten.’

Begin 1995 wordt in het Eemskanaal het lichaam gevonden van Annelise Reinders. Van Eijk voelt zich opnieuw klote en zoekt ditmaal hulp bij zijn huisarts aan wie hij vertelt dat hij dezelfde nachtmerries heeft als in de jaren zeventig. Ook vertelt hij dat hij toen twee vrouwen heeft vermoord. De huisarts stuurt hem door naar de Riagg in Delfzijl, naar psychiater Gelderloos. Aan haar vertelt Van Eijk dromen te hebben met een seksuele en gewelddadige inslag. Met zijn toestemming vraagt Gelderloos zijn dossier op bij de Van Mesdagkliniek. Van Eijk krijgt medicijnen.

De directie van de Van Mesdagkliniek licht dan de politie in over Van Eijk en het feit dat hij naar de Riagg is gestapt. De Riagg zegt om privacyredenen niets te kunnen zeggen. De rechercheurs krijgen te horen dat de problemen van Van Eijk zijn opgelost. De recherche schrijft in haar journaal over de kandidaat-verdachte Willem van Eijk: ‘Zoals het nu dus lijkt, niet interessant voor ons’.

In juli 2001 wordt Sasja Schenker vermoord. Haar lichaam wordt gevonden in het Slochterdiep, niet ver van de woonboerderij van Van Eijk. Van Eijk noemt de moorden overigens steevast ’ongelukken’, iets dat hem is overkomen. ‘Hadden die hulpverleners tijdig gehandeld en me niet radicaal laten barsten (…) dan was dit allemaal niet gebeurd.’

In zittingszaal 14 van de Groninger rechtbank wordt Van Eijk tot levenslang veroordeeld. Hij had gehoopt op 20 jaar, gehoopt dat hij nog eenmaal in zijn leven een pilsje zou kunnen drinken op de Grote Markt. In hoger beroep wordt die hoop de grond in geboord. Hij krijgt opnieuw levenslang. Van Eijk ziet dat als een complot.

De gesprekken gaan over de gevangenissen en klinieken waar hij zijn eenzame leven slijt. In De Marwei in Leeuwarden voelt hij zich niet veilig. Volgens hem zit die gevangenis vol met ’figuren uit de Groninger onderwereld, drugshandelaren, souteneurs, dieven; zware jongens die de drie vermoorde tippelaarsters vermoedelijk hadden gekend’. Hij wordt bedreigd en durft zich amper buiten zijn cel te begeven.

Als Willem van Eijk op 12 november 2001 wordt gearresteerd heeft het rechercheteam al een verhoorplan met 1500 vragen klaarliggen. Na zijn bekentenis gaan de verhoren nog maanden door. Wat weet hij van de niet opgeloste prostitutiemoorden op Antoinette Bont, Shirley Hereijgers en de verdwijning van Jolanda Meijer? Tegenover Sytze van der Zee houdt Van Eijk vol: ”Toen twee en later drie, niet meer.’

De schrijver en de seriemoordenaar gaan met ruzie uit elkaar. Van der Zee denkt op het moment dat Van Eijk hem in dat kleine kamertje de huid vol scheldt aan die waarschuwing van de Groninger politieman. ‘In dertig seconden is het met je gebeurd.’ Maar het is Van Eijk die woedend op de rode alarmknop drukt. Het zal meer dan tien minuten duren voordat een bewaarder de deur opendoet.

Van der Zee heeft geen contact meer met Willem van Eijk en dat betreurt hij niet. Na een van de laatste gesprekken, noteert de schrijver: ‘Een marmot heeft meer gevoel dan deze man, en eigenlijk bevroedde ik dat al na vijf minuten, toen ik Van Eijk de allereerste keer ontmoette (…).’

Rob Zijlstra

Anatomie van een seriemoordenaar wordt uitgegeven door De Bezige Bij

update - 12 oktober 2006

televisie-uitzending EenVandaag met Sytze van der Zee

Jolanda Meijer

rob zijlstra — Mon, 29 May 2006 23:08:00 GMT

Wim en Tiny wachten al acht jaar op het verlossende telefoontje.

Op het telefoontje dat een einde moet maken aan acht jaar vol vragen, onzekerheid, buikpijn en slapeloze nachten.

Begin 1998 verdween hun dochter Jolanda.

Dat deed ze wel vaker, maar ditmaal was het anders.

Ze verdween, maar liet ook na een tijdje niets van zich horen.

De ouders waren wel wat gewend met Jolanda, maar na maanden nog niets, dat was raar.

Jolanda was straatprostituee.

Was, want ze is waarschijnlijk al acht jaar dood.

Bijna twee jaar lang heette Jolanda slechts vermist te zijn.

Wie volwassen is heeft het recht zomaar te verdwijnen.

De politie doet in zo'n geval niet zo veel.

De politie kan niet achter iedereen die wegloopt aanlopen.

Dan vangen ze nooit boeven.

Pas eind 1999 erkende het openbaar ministerie dat er wellicht meer aan de hand was.

Dat Jolanda iets ernstigs is overkomen.

Een misdrijf.

De hoofdofficier van justitie loofde een beloning uit van toen 25.000 gulden.

Omgerekend naar euro's ligt die beloning er nog steeds, in zekere zin ook te wachten op datzelfde verlossende telefoontje.

Het bij de beloning horende raambiljet is inmiddels vergeeld.

Het hangt nergens meer.

Jolanda Meijer is cold case geworden.

De politie wil wel onderzoeken, heeft dat ook gedaan maar weet eigenlijk niet waar te beginnen.

Het is zoeken naar de speld in de hooiberg zonder te weten in welke hooiberg.

De oplossing van de 'zaak Jolanda' moet uit de lucht komen vallen.

Iemand moet wroeging krijgen.

Iemand die meer weet, zou niet langer moeten willen zwijgen.

Iemand moet de mond opendoen.

Recent kwam bij Meld Misdaad Anoniem een tip binnen.

De anonieme melder tipte dat hij omstreeks het tijdstip van de verdwijning van Jolanda in de nachtelijke uren iemand heeft zien graven onder een hoogspanningsmast nabij Beneden Veensloot bij Meeden, ten oosten van Veendam.

De cold case-politie heeft redenen de tip uiterst serieus te nemen.

Jolanda tippelde in Groningen, maar verbleef vaak in Veendam.

Vorige week is samen met specialisten van het NFI en deskundigen van de KLPD.

onder hoogspanningsmasten gezocht.

Onder drie.

Niets gevonden.

Probleem is dat nabij Meeden, ten oosten van Veendam, heel veel hoogspanningsmasten staan.

Daarom, zei de politie vandaag, zou de anonieme tipgever nog een keertje anoniem moeten bellen.

De anonieme tipgever moet dan wel weten, als het even kan, dat hij wat concreter moet worden.

De dader van het vermoede misdrijf hoeft hij er niet bij te leveren.

De beloning immers is voor 'degene die aanwijzingen of inlichtingen verstrekt die kunnen leiden tot het bekend worden van de huidige verblijfplaats of het lot van Jolanda'.

En is het niet voor het beloningsgeld, dan maar voor Wim en Tiny, de zusters van Jolanda en haar twee kinderen.

Want het doet zeer, acht jaar buikpijn.

Rob Zijlstra