De advocaat zei dat het geen poging tot moord kan wezen.
Sowieso niet.
Cliënt immers richtte laag, hij richtte niet hoog, richtte zeg maar niet dodelijk.
Soms kunnen advocaten er ook niets aan doen.
Maar moeten ze wel wat.
De officier van justitie complimenteerde de raadsman met zijn pleidooi.
Beetje onduidelijk bleef of dat nou schertsend was bedoeld of echt menens.
In ieder geval was de aanklager het niet eens met de toch wel gevleide strafpleiter.
Op 5 juni vorig jaar stond rond drie uur 's middags ineens de telefoon van 112 roodgloeiend.
Schietpartij in de Padangstraat in Groningen, waar het druk was, het terras voor de Padangbar zat vol.
De terrasbezoekers hoorden plots schoten, de een drie, de ander wel zeven, en zagen een man zigzaggend door de straat rennen.
Toen de politie snel ter plaatse arriveerde, waren slachtoffer noch schutter in velden of wegen te bekennen.
Wel waren er veel getuigen.
Het slachtoffer was op dat moment, bleek later in een auto van een vriend, al onderweg naar het ziekenhuis.
De schutter wandelde over de kermis in Rotterdam.
De politie begint een groot technisch onderzoek. De straten worden urenlang afgezet. Minutieus speurt de technische recherche naar sporen en doen getuigen hun verhaal.
Zo ontstaat er een beeld van de toedracht.
Suzan had in het eethuisje op de hoek een onprettige confrontatie met Ali en zijn vrienden. Die zouden lullige opmerkingen hebben gemaakt en Ali zou zelfs in de borsten van Suzan hebben geknepen.
Suzan belt boos haar vriend, zo wil het beeld van de toedracht.
De vriend, Tonie, springt op zijn fiets, rijdt naar het eethuisje, zet zijn fiets op de standaard – hij is heel zuinig op zijn fiets – trekt een pistool en schiet.
Drie keer.
Anderen zeggen: zeker zeven.
Terrasbezoekers zien een Ali - hoe dan ook - zigzaggend door de Padangstraat hollen.
Een bezoeker voelt hoe een kogel langs zijn oren suist.
En ander ziet een kogel de velg van zijn fietswiel beschadigen.
Tonie wandelt over de kermis in Rotterdam.
Maar met het telefoontoestel van Tonie wordt wel een taxi gebeld.
De taxichauffeur brengt Suzan en haar vriend naar de Van 't Hekjes die in hun tuin een barbecue aanrichten. De chauffeur weet dat ook wel zeker, want hij kent Suzan. Eens hadden ze samen gewerkt.
De Van 't Hekjes bevestigen later ook, zij het na enig aandringen, dat Suzan en haar vriend gezellig bij hun wezen waren worsten.
In het ziekenhuis verklaart de gewonde Ali dat het Tonie is geweest die op hem had geschoten. Hij ontkent in de borsten van Suzan te hebben geknepen. Geeft wel toe dat er onprettige woorden waren gevallen in het eethuisje op de hoek.
En Suzan?
Zij verklaart dat ze overstuur haar vriend Tonie had gebeld nadat Ali in het eethuisje vervelend was geweest. Dat haar vriend toen ook was gekomen. 'Ik kom er aan', dat had hij gezegd.
Uit bewaarde telefoongegevens blijkt dat Suzan kort voor de schietpartij met Toni heeft gebeld.
En dan is er nog een onderschept sms-bericht van Toni aan Suzan, kort na de schietpartij: 'Laat zwarte ding bij mijn moeder. Ik zal morgen kijken wat ik er mee moet doen.'
Het vuurwapen – het zwarte ding? – is nooit gevonden.
Rechters vragen aan Toni: Dus u kunt zich niets meer herinneren van de gebeurtenissen van die dag?
Toni: 'Jawel. Ik was daar niet. Ik was bij mijn ex in Rotterdam die dag.'
De ex kan dat niet bevestigen.
Wel dat Toni twee dagen later, op 7 juni, bij haar was.
Toen Toni, zegt de officier van justitie, van de aardbodem leek te zijn verdwenen.
Kortom: het beeld van de toedracht ziet er niet al te best uit voor Toni.
In de rechtszaal houdt hij desondanks vol: 'Ik was het niet. Ik heb er niets mee te maken.'
Twee weken na de schietpartij had hij zich samen met Suzan op het politiebureau in Groningen-Oost gemeld. Zei daar: 'Ik was het niet.' Daarna werd hij in hechtenis genomen en tien keer uitvoerig door de politie verhoord en geconfronteerd met alle belastingen. Toni blijft ontkennen, hij is in Rotterdam.
Donderdagmiddag in de zittingszaal: 'Daar blijf ik bij.'
Advocaten kunnen er ook niets aan doen.
Het is een fabel dat een goede advocaat een schuldige verdachte vrij kan pleiten.
Hooguit leidt goed tot een onsje minder.
Toni's advocaat probeert het nog wel: politie en justitie hebben zich bezondigd aan tunnelvisie. Daardoor is hen het zicht op de ware toedracht ontnomen. Verklaringen van getuigen zijn niet consistent. Vriendin Suzan zegt wel wat, maar heeft niets gezien. Er is geen reconstructie geweest, bijvoorbeeld om kogelbanen inzichtelijk te maken. Nogal een manco. En hield die Ali zich in Groninger koffieshops niet bezig met duistere zaakjes?
De officier van justitie: De complimenten voor het pleidooi. Ik ben het alleen niet met de geachte raadsman eens.'
De raadsman zegt dat een poging tot moord nooit bewezen kan worden want de opzet op de dood was er niet. Cliënt immers richtte laag, niet dodelijk hoog.
De officier: 'De zigzag rennende Ali werd geraakt in zijn linker en rechter bil. Aan de voorkant van het lichaam, ter hoogte van liezen, kwamen de kogels er weer uit.'
Tegen de rechters: 'U kunt zich de ravage in het onderlichaam van Ali misschien wel voorstellen. Misschien dat het nooit weer goed komt.'
De advocaat van de complimenten pleit: vrijspraak.
De officier van justitie eist: een gevangenisstraf van 8 jaar.
Rob Zijlstra
uitspraak op 2 oktober