Vraag me wel eens af, hoeveel drugsdealers zouden er nou eigenlijk zijn in Groningen?
Paar honderd?
Onderschat de provincie in deze niet. De handel in heroïne en cocaïne is al lang geen stadse aangelegenheid meer.
Het is vast eenvoudiger in Grijpskerk, Uithuizen of in Ter Apel wit of bruin te scoren dan in de stad Groningen een entreekaartje voor de FC of een startbewijs voor de 4 Mijl te bemachtigen.
In Ter Apel, in de gevangenis daar, schijnt het helemaal een walhalla te zijn.
Recent nog.
Verdachte tegen de rechters: 'Maar ik gebruik helemaal geen drugs meer. Ik ben al vier maanden clean.'
Rechters tegen de verdachte: 'Ja, nogal logisch. U bent gedetineerd. Dan kan het ook niet anders.'
Verdachte moet een beetje besmuikt lachen.
Zegt: 'Nou, binnen kun je alles krijgen hoor, wit, bruin, XTC, speed. Wat je maar wilt.'
Rechters zeggen dan nooit: Oh ja? Goh, vertel!
Rechters weten wel beter, maar willen tegelijkertijd niet alles beter weten.
Zouden het er duizend zijn?
Als je het aan de drugsdealers zelf vraagt, zeggen ze: nul. Wij zijn er niet.
Neem Donald (34).
Justitie verdenkt hem van handel in heroïne en cocaïne.
In de kringen is hij bekend als 'nummer 17', gelijk het huisnummer van de straat waar hij met zijn vriendin en zijn twee kinderen woont.
De politie had hem een tijdje in de gaten gehouden nadat bij de criminele inlichtingen eenheid (cie), de afdeling stiekem van de politie, informatie was binnengekomen dat er op nummer 17 werd gedeald.
Drie keer hadden agenten in burger wat voor zijn woning rondgelummeld en drie hadden ze gezien hoe vanuit de kringen op nummer 17 werd aangebeld en dat het bezoek binnen twee minuten weer buitenstond.
Dat was niet heus bezoek, dat waren afnemers.
De officier van justitie zegt, zo ongeveer: 'Ambtshalve kennen wij allen Jimi en Hendrik. Als die twee stadsjunks ergens naar binnen gaan, dan weten wij wel beter.'
Het onderzoek leerde dat Donald zo'n tien vaste klanten per week had, onder wie ook Fleur.
Toen zij eens een flitsbezoek aan Donald had gebracht en de politie haar bij de kladden greep, verklaarde Fleur dat ze soms wel vijf gram per keer kocht op en bij nummer 17.
En zij was de enige niet die zulks verklaarde.
Op 5 juni belde de politie aan en vond op de kinderkamer 17 bolletjes (dat was o toeval) met daarin heroïne en cocaïne.
Elders in de woning lag 1.185 euro in contanten.
Donald legde op het politiebureau een bekentenis af. Hij had zelfs een beetje moeten huilen. Omdat hij bang was, had hij gezegd. Bang voor de gevolgen, voor zijn toekomst en die van zijn gezin, bang om alles kwijt te raken.
Donderdag zat Donald in zittingszaal 14.
Hij zegt: 'Ik ben onschuldig. Ik ben geen dealer. Ik heb geen bekentenis afgelegd. De politie heeft mij verkeerd begrepen. Ik ben een man die werkt voor zijn geld. Ik heb handtekeningen onder mijn verklaringen gezet, maar dat was een foutje, ik ben niet zo ervaren…'
De officier: Niet zo ervaren? U was al eens bolletjesslikker op Schiphol. En er zijn bij u thuis 17 bolletjes vol drugs gevonden.'
Donald: 'Dat is voor eigen gebruik.'
De officier: 'Met zoveel drugs in huis moet je wel verslaafd zijn als een deur. Waaraan bent u verslaafd?'
Donald: 'Aan cocaïne en heroïne.'
Officier: Waarom moest u bij de politie huilen, waar bent u echt bang voor?'
Donald: 'Dat ik zal worden veroordeeld terwijl ik onschuldig ben.'
De officier van justitie is er klaar mee.
Wettig en overtuigend.
Twaalf maanden gevangenisstraf.
De officier wil ook die 1.185 drugseuro's hebben.
'Als u zegt verslaafd te zijn aan cocaïne en heroïne, dat die 17 bolletjes voor eigen gebruik zijn, dan is het maar beter ook dat u een tijdje ver uit de buurt van uw kinderen blijft.'
De advocaat probeert nog wel wat.
Zegt dat die lummels van de politie zonder toestemming stelselmatig hebben geobserveerd en dat er ook geen toestemming was de woning te doorzoeken.
Het verkregen bewijs is daarmee onrechtmatig verkregen.
Dus vrijspraak en het geld terug.
Ik denk dat het een pleidooi was tegen beter weten in. Donald had beter kunnen bekennen. Dan had hij kunnen zeggen dat hij al vier jaar samenwoont, alle lasdiploma's heeft en schildercertificaten, dat hij altijd wel baantjes heeft en anders wel weer iets vindt en dat zijn laatste veroordeling op de kop af vandaag precies vijf jaar oud is. Dat ie stom is geweest en het, ook met het oog op de kinderen thuis, nooit weer zal doen.
Ik weet niet hoeveel dealers er buiten zijn.
Ik denk wel dat als de rechtbank over twee weken uitspraak doet: min één.
Rob Zijlstra