Mannus is boos.

Dat zie je. Hij kan nauwelijks wachten tot zijn advocaat is uitgesproken.

Mannus is boos op justitie, omdat die hem onrecht aandoet.

Omdat hij een lastpost is, een probleemveroorzaker, zitten ze hem dwars. Dat zegt hij.

Op straffe van 10.000 euro per dag eist Mannus nu rechtvaardigheid. Hij deed dat woensdag bij de kort gedingrechter.

Justitie zat hem al eens eerder flink dwars.

In 2001 werd hij in Oostenrijk gearresteerd met drugs en daar weten ze hoog in de bergen wel raad mee. In de zomer van dat jaar werd Mannus veroordeeld tot 8 jaar gevangenisstraf.

Het verdrag Overbrenging van Gevonniste Personen bracht hem in december 2006 terug naar Nederland. In de strafinrichting in Ter Apel mocht hij het resterende deel van zijn Oostenrijkse straf uitzitten.

In april van dit jaar ging de laatste fase van zijn detentie in. Hij mocht van Ter Apel naar een zbbi, naar de zeer beperkt beveiligde inrichting Fleddervoort in Veenhuizen. Dat betekende ook dat Mannus op doordeweekse dagen mocht werken. Op vrijdagmiddag vier uur ging dan zijn weekendverlof in. Op zondagavond diende hij zich weer aan de gevangenispoort te melden.

Dat ging goed.

Een paar weken.

Van maandag tot en met vrijdag werkte hij bij een steigerbouwer in Groningen. De voorman was tevreden over hem. Manus na een week of drie wat minder. Hij moest zijn schouders zetten onder dingen van 30 tot 40 kilo. Dat leidde tot rugklachten en later tot woorden met een nieuwe ploegbaas.  Toen hij ook nog eens collega’s aansprak op hun discriminerende taal jegens kleurrijke passanten langs de steiger, leek de maat vol. Mannus werd op staande voet ontslagen.

Hij ging verhaal halen bij de steigerbouw-directeur die hij in een pittig gesprek  - over in zijn ogen de misstanden op de bouwplaats - een uitbuiter noemde.

Daarna ging hij naar huis. Dat was dan wel vier uur voor zijn officiële weekendverlof inging, maar het was op de laatste werkdag niet ongebruikelijk dat gedetineerde steigerbouwer van de zbbi na gedane arbeid rechtstreeks van de steiger naar huis gingen.

Op zondagavond meldde Mannus zich weer bij de gevangenispoort in Veenhuizen.

Daar ging het mis.

Ze stopten hem die avond in een isoleercel waar hij vijf dagen moest doorbrengen.

Een ordemaatregel.

De steigerdirecteur had gemeld bij de directeur van de strafinrichting dat Mannus hem had bedreigd met uitbuiter. Komt nog bij, meent justitie, dat hij zich had ontrokken aan zijn detentie. Na het ontslag op staande voet was hij immers huiswaarts gegaan.

Toen hij de isoleer mocht verlaten, had de gevangenisdirecteur al besloten dat Mannus terug moest naar de penitentiaire inrichting van Ter Apel.

Daarmee kwam ook per direct een einde aan het wekelijkse weekendverlof.

Hij moet nog tot juli 2009.

Daarom zit Mannus woensdag boos te wezen bij de kort gedingrechter.

Hij eist een onmiddellijke terugkeer naar het voormalige pauperparadijs om zo ook weer in het weekeinde naar huis te kunnen.

Zegt: ‘Mijn ex-vrouw is aan de drank en met mijn twee kinderen gaat het onder het gezag van jeugdzorg niet goed en de verkeerde kant op. In het weekeinde zijn de kinderen bij mijn ouders, maar die worden oud en kunnen het niet meer aan.’

De Staat der Nederlanden, tegen wie hij het geding had aangespannen, voelt er niets voor alles.

Mannus, zo zegt de landsadvocaat, heeft bewezen dat hij zijn verworven vrijheden niet aan kan. Van een onrechtmatige overheidsdaad is dus geen sprake.

Bovendien loopt er in deze kwestie nog een beroepszaak bij de Raad voor de Strafrechttoepassing en zolang die nog niet heeft gesproken, is een kort gedingrechter helemaal nog niet aan zet. En die raad spreekt pas nadat de beklagcommissie een beslissing heeft genomen.

Zo doen we dat, zegt de landsadvocaat.

Mannus schudt het hoofd.

Zo doen ze dat omdat ze me weer dwars willen zitten.

Omdat hij diverse keren medegedetineerden heeft geholpen in beklagzaken.

Een paar keer met succes.

Het is daarom.

De kort gedingrechter komt na het komende weekeinde met het vonnis.

Rob Zijlstra

mijn nieuw weblogadres:

www.zittingszaal14.nl