De officier van justitie had het politiedossier bestudeerd en toen geprobeerd op basis van wat ze had gelezen een film te construeren.

Misschien dacht ze aan Charlie's Angels.

Sabrina, Jill en Kelly zijn aan lager wal geraakt. In parken en plantsoenen van de stad flirten ze met hun stoute verleidingen met onschuldige mannen die er op bankjes zitten. En als die toehappen, slaan zij genadeloos toe.

Ze maken het ene na het andere slachtoffer. De pers bericht over een kinky vrouwenbende die nu al zeven slachtoffers onder Groninger mannen heeft gemaakt. De angst regeert in het Noorden, koppen kranten en de politie overweegt de hulp van het leger in te roepen.

Maar de officier van justitie krijgt de film niet compleet. Op basis van het dossier kan ze de gebeurde werkelijkheid niet verbeelden, zegt ze.

Misschien wel omdat de werkelijkheid sowieso altijd anders is dan die van een televisieserie of film.

In het Noorderplantsoen in Groningen zit wel een man op een bankje. Terwijl hij daar zit, komt Sabrina (37) van haar werk, van haar taakstraf. Ze heeft net haar onderhoudsdosis methadon opgehaald en gaat, iets verderop, ook op een bankje zitten.

Met de hond.

Die deelt ze met Jill (37).

Jill is haar ex.

Ze belt haar, zodat zij de hond ook weer even kan zien.

Dan verschijnt Kelly (36) op het toneel.

Kelly vindt het niet fijn dat Sabrine een afspraakje heeft met haar ex.

Dit omdat Sabrina nu op Kelly is.

Hoe precies wordt niet duidelijk, maar na enige tijd zit Sabrina weer alleen. Jill moet nog naar de methadonpost, maar krijgt halverwege eerst een lekke band en dan breekt de fietsketting. Als zij steppend op (naast) de fiets in het park terugkeert, ziet ze hoe de man op het bankje naast Sabrina is gaan zitten.

Sabrina vertelt dat de man haar een sigaret aanbood en dat zij 'waarom niet' zei. Even later vraagt de man of ze zin heeft met hem mee te gaan, naar zijn huis. Dan krijgt ze daar drie euro.

Sabrina weigert.

Zegt dat ze niets van mannen moet hebben, want ze valt op vrouwen.

De man blijft echter aandringen.

Sabrina zegt dat ze potverdorie toch geen prostituee is en dat ze de man opdringerig en vervelend vindt.

De man neemt een dreigende houding aan.

De teruggekeerde Jill ziet dat en komt in actie. Zij springt tussen haar ex en die vervelende man in en geeft hem een duw ('een douwtje').

De man valt.

Jill ook, omdat ze blijft haken in het gewirwar van grondbedekkers.

Ze rollebollen door het groen.

Ineens is daar ook weer Kelly. Die zegt dat Jill de portemonnee uit de linker kontkzak van de rolbolman griste. En dat ze toen met z'n drietjes zijn weggegaan. Dat in de portemonnee twee briefjes van vijftig euro hadden gezeten.

Kelly: 'We hebben voor vijftig euro een gram cocaïne gekocht. De andere vijftig euro hebben we verdeeld.'

Sabrina: 'Die andere vijftig euro zouden we delen, maar omdat vijftig lastig delen is, hebben we nog een gram cocaïne gekocht.'

Jill: 'Ik heb geen portemonnee gezien, dus ook geen geld. We hebben geen drugs gekocht. We zijn weggelopen, hebben nog even nagepraat over die vervelende man en toen ben ik mijn eigen weg gegaan.'

Rechters: Kelly liegt?

Jill: 'Ja.'

Sabrina: 'Ik weet het niet meer.'

Kelly: 'Ik had de schuld wel op mij willen nemen, maar toen ik hoorde wat voor straf je kunt krijgen voor een diefstal met geweld, ben ik heel erg geschrokken. Een inbraak okay, maar van geweld moet ik niets hebben.'

Sabrina: 'Ik ben het vergeten.'

Jill: 'Ik heb zeker weten alleen een douwtje gegeven.'

De officier van justitie zegt dat ze de film in haar hoofd ook niet compleet krijgt, omdat ze denkt dat het slachtoffer in zijn aangifte ook niet het achterste van zijn tong heeft laten zien.

'De rolverdeling is mij niet helder. Ik denk dat de man is bestolen als afstraffing voor zijn vervelend gedrag. Ze waren er niet op uit, maar ze hebben het wel gedaan. Ze hebben zich schuldig gemaakt aan diefstal met geweld in vereniging.'

Sabrina en Jill horen beide twaalf maanden celstraf eisen, waarvan vier voorwaardelijk.

Kelly, die ook nog ergens had ingebroken, veertien maanden waarvan zes voorwaardelijk.

Sabrina en Jill beginnen te huilen.

Sabrina, omdat ze ergens aan de slag had gekund als metselaar ('ik heb al mijn papieren').

Jill omdat ze haar drugs- en drankleven net weer wat op orde had, in een traject kon, maar vooral ook omdat de officier haar nog eens twaalf maanden extra wil laten zitten. Tijdens het douwtje liep ze nog in een proeftijd met twaalf voorwaardelijke maanden van een eerdere veroordeling als stok achter de deur. Met die stok wil de officier haar nu slaan.

De advocaten pleiten voor vrijspraak dan wel voor fors lagere straffen.

Raadsman Cees Eenhoorn (van Jill): 'De officier van justitie is gaan zitten knippen en plakken en vormt zich dan een beeld. Zo construeert ze het bewijs. Dat is gevaarlijk. Want we weten ook na deze zitting nog steeds niet wat er nu werkelijk is gebeurd.'

Vooralsnog: geen happy end.

Rob Zijlstra