Wat moeten we nou met Joop?
De ruim twee maanden die hij nu al in het huis van bewaring in Ter Apel zit, ervaart hij als een hel.
Het is er geen pretje.
De advocaat van Joop zegt: 'In de gevangenis hangt een constante sfeer van dreigend geweld. Daar moet je wel tegen opgewassen zijn.'
Joop is dat niet.
Joop is 22 jaar, zo op het eerste gezicht een keurige, beleefde, sociale en doodnormale, positief ingestelde jongeman uit Groningen met een afgeronde mbo-opleiding, een gezonde gewetensfunctie en net een leuke baan.
Niet veel mis mee.
Zijn omgeving, zo noteerde de reclassering, kon zich het ook niet voorstellen.
De omgeving zei eensgezind: Zoiets? Onvoorstelbaar. Zoiets doet onze Joop niet.
De rechters zien dat ook.
De rechters zeggen: Inderdaad, u lijkt zoals u hier zit, helemaal niet op de man die wij zojuist op de videobeelden hebben gezien.
Maar 't is hem wel, daarover bestaat ook geen misverstand.
De beelden zijn gemaakt door de beveiligingscamera's die in de Groninger binnenstad aan gevels hangen.
Glasheldere beelden laten een heel ander beeld van Joop zien.
Hij is met vrienden op stap geweest. Een van hen zal als militair worden uitgezonden naar Afghanistan. Ze hebben samen flink gezopen, als laatste in De Grote Griet aan de Grote Markt. Tegen de tijd dat Joop besluit naar huis te gaan, is hij behoorlijk zat.
Op de Grote Markt staat een groepje, nog even na te praten over hun stapavond.
Joop zal later bij de politie zeggen dat ze hem aanvielen, dat hij zich had moeten verdedigen.
Maar als ze hem dan confronteren met de camerabeelden, blijft daar weinig van over.
Je ziet Joop tussen dat napratende stapgroepje staan.
Er worden dingen gezegd.
Ineens stapt Joop op een jongen af, die Wim heet en 18 jaar is.
Een duw, een tik en dan ineens een klap vol in het gezicht.
Wim valt, op handen en voeten.
Als hij probeert overeind te krabbelen, haalt Joop uit.
Met zijn rechtervoet trapt hij Wim vol in het gezicht.
Er kraakt iets (neus).
De officier van justitie: 'Alsof hij een strafschop nam, een penalty.'
Ze is wel wat gewend, maar was er erg van geschrokken van die beelden.
Joop ook.
Onvoorstelbaar, zei hij tegen de politie, dat hij tot zoiets in staat is gebleken.
Het moet de drank zijn geweest.
De rechter zegt: 'Wat mij vooral opvalt is dat als u wegloopt, u even omkijkt en dan nog een hijs van uw shaggie neemt. U nam niet eens de moeite toen u sloeg en schopte, uw sigaret weg te gooien.'
Joop kijkt voor zich uit. Wat moet hij zeggen?
'Ik kan het nog altijd niet bevatten dat ik zoiets heb gedaan.'
Hij heeft het slachtoffer een brief geschreven, geschreven dat het niet zo bedoeld was, dat hij er zelf ook van baalt.
Zegt: 'Het moet zijn dat ik dacht dat ik werd aangevallen. Ik moet het verkeerd hebben opgevat.'
De strafschop leidt tot een gebroken neus en een schedelfractuur. In het ziekenhuis krijgt Wim twee hersenbloedingen. Of hij volledig zal herstellen, is nu nog niet te zeggen.
Joop wordt niet direct aangehouden.
Zijn actie is twee dagen later al te zien in het programma Opsporing Noord van RTVNoord.
Joop wordt onder andere herkend door zijn moeder.
De officier van justitie spreekt van een aanslag zonder aanleiding op het leven van Wim. 'We hebben het hier over een poging tot doodslag, maar het had net zo goed doodslag kunnen zijn. Het is niet aan de verdachte te danken dat het bij een poging is gebleven.'
Dertig maanden gevangenisstraf waarvan tien voorwaardelijk.
Met de nieuwe wet voorwaardelijke invrijheidstelling betekent dat dat Joop twintig maanden moet zitten.
Nog achttien maanden hel.
Als Joop de eis hoort, klapt hij volledig in, heeft geen controle meer over zijn spieren die zijn lichaam hevig doen trillen. De rechter vraagt of het wel goed met hem gaat, want ze vindt het belangrijk dat hij alles meekrijgt.
Hij ziet niet dat achter zijn rug, op de publieke tribune, zijn vriendin huilt.
De advocaat moet wat.
Hij ziet wel iets in elektronisch huisarrest.
Waarom niet?
Zegt: 'De officier spreekt van een ernstig feit. Klopt. En dus beng! De deur dicht. Dertig maanden. Maar waarom? Heeft Wim daar iets aan? Dacht het niet. En Joop zeker niet. Integendeel. Die gaat er onder door. Omdat we het altijd zo doen? Publieke opinie? Preventie, opdat in de krant komt te staan, dertig maanden voor zinloos geweld? Loos gebaar. Mensen drinken en doen dan dit.'
De officier van justitie zegt dat ze er niet op uit is om Joop kapot te maken. Zegt dat ze voor hem niet de hoogste boom heeft uitgezocht, dat ze rekening heeft gehouden met de persoon van de verdachte. En ook dat ze zich heel goed realiseert dat Joop het zwaar zal krijgen, die maanden in de gevangenis. 'Maar dat geldt ook voor het slachtoffer, die heeft het ook zwaar.'
Een algeheel alcoholverbod in de horeca.
Zal veel ellende besparen.
Rob Zijlstra