Wie drugs smokkelt naar een bevriende mogendheid zet daarmee ook de diplomatieke verhoudingen op scherp.

In dit geval die tussen Nederland en Australië.

Wat de officier gezegd wil hebben is dat de impact van dit alles veel groter is dan een strafzaakje op de vroege maandagochtend.

Dirk en Guus knikken.

Ze zijn sowieso niet van plan op deze ochtend de officier van justitie tegen te spreken.

Ze kijken wel link uit.

Dirk en Guus zijn zakenmannen, in die zin dat ze in zaken doen.

Ze willen niet met naam en toenaam in de krant waarvoor ik werk, zeggen ze na afloop, omdat ze dan onmogelijk nog langer zakenmannen kunnen zijn.

Guus had meegedaan vanwege zijn financiële positie, waar de loodzware alimentatieverplichting als een rode draad doorheen loopt.

Dirk leefde in een roes. Hij had een geweldig idee, een jongensboekdroomidee, contacten bij Microsoft en een paar duizend euro achter de hand.

Er is nog een derde: Albert.

Albert had een chatcontact met Gregory in Australië.

Samen kwamen ze op een waanzinnig goed idee.

Ze zouden, dat wil zeggen Albert, per post xtc-pilletjes versturen en Gregory zou die dan ontvangen en verkopen.

Probleem was dat Albert geld noch pilletjes had.

Dirk en Guus losten dat probleem dus op.

Guus kende iemand in Zaandam die wel 10.000 xtc-pillen kon leveren en Dirk wilde dat wel betalen.

Hij zag dat als een doelinvestering.

Het werd een fiasco.

De eerste zending werd door de douane in Australië onderschept.

De tweede glipte er nog tussendoor, maar het derde pakketje werd door een als postbode uitgedoste politieman bij Gregory in Australië afgeleverd.

Internationaal onderzoek met allerhande rechtshulpverzoeken volgde.

Gregory kreeg in zijn Australië drie jaar celstraf (hoger beroep loopt nog) en in Nederland werd eerst Albert gearresteerd.

Dat was niet zo heel ingewikkeld geweest.

De xtc-pillen zat verpakt in bij de Blokker gekochte videodoosjes van de film The Usual Suspect.

Als afzender stond vermeld: Kayser Soze, de mysterieuze en o zo criminele hoofdrolspeler in deze film.

Met als adres de Prinsenstraat in Groningen, het adres van – o zo stom - Albert.

Het overzeese handeltje zou 9.000 euro hebben opgeleverd.

Helemaal duidelijk werd dat niet.

Albert beweerde bij de politie dat hij negentig procent van dat bedrag aan de twee zakenmannen heeft gegeven.

De zakenmannen zeggen dat dat honderd procent niet waar is.

Ze zeggen ook dat ze stom zijn geweest.

Dirk: 'Ik leefde in een roes van enthousiasme.'

Guus: 'Bij het versturen van het eerste pakje had ik al een slecht gevoel.'

Dirk: 'Ik was ook net gescheiden en ik zat met dat zakelijke concept in mijn hoofd.'

Guus: 'Dacht toen al, dit is eens, maar nooit weer.'

Dirk: 'Het leek zo onschuldig. Zo naïef.'

Guus weet inmiddels dat zijn enthousiasme zijn valkuil is.

Dirk is in therapie gegaan een kan de financiële druk nu beter aan.

De officier zegt dat hij ook wel in de gaten heeft dat deze twee heren niet behoren tot het grote gajes dat zich doorgaans met het smokkelen van harddrugs inlaat.

Dat hij ook daarom geen gevangenisstraffen gaat eisen, maar de maximale werkstraffen van 240 uur.

De andere reden is dat de feiten dateren uit 2004.

Het heeft allemaal een beetje lang geduurd en dat beetje lang mag in het voordeel uitpakken van de verdachten die al die tijd in grote onzekerheid hebben moeten leven.

Wel zat de aanklager nog even met de diplomatie betrekkingen.

Daarom wilde hij het gezegd hebben.

En om de autoriteiten van daar – ze informeren met regelmaat naar de stand van zaken van dit proces – niet helemaal teleur te stellen, eiste hij naast die werkstraffen voor Guus en Dirk ook nog eens vier maanden gevangenisstraf, maar die geheel voorwaardelijk.

Als signaal naar Australië.

De advocaten zeggen tegen de rechters dat de officier van justitie vast niet tegen zijn Australische ambtsgenoot heeft gezegd: 'don't worry mate, de zaak ligt bij ons op de plank.'

Terwijl dat natuurlijk wel zo was.

En daarom bepleiten de advocaten de eis nog maar wat verder te matigen.

Rob Zijlstra

Albert, die niet op de zitting was verschenen - geen zin - krijgt een eis van tien maanden om de oren, niet alleen vanwege de xtc-fiasco, maar ook omdat hij een geleende auto tot zijn eigendom had gemaakt.

UPDATE - uitspraken - 16 juni 2008

Albert moet zin maken: hij kreeg 10 maanden cel waarvan vier voorwaardelijk. Guus en Dirk kregen eveneens beide 4 maanden voorwaardelijke celstraf opgelegd en moeten naast deze stok achter de deur 240 uur p.p. werken.