Ineke (16) werkt voor de spiegel haar make-up wat bij, maakt koffie voor iedereen en doet vervolgens de afwas.

Han (19) kijkt televisie.

Buiten regent het misschien wel, of is het koud.

Ineke kent Han via Wim (21).

Wim is haar vriend die niets liever wil dan stuurman worden op zee.

Nog anderhalf, twee jaar en dan heeft hij zijn papieren.

Wim kent ook Sjef (23) die niet goed snik is, zeggen ze, maar maf.

Sjef woont hier.

Sjef kent weer Kenneth (23).

Ze hebben elkaar eens leren kennen in de bajes.

Sjef heeft hem gebeld en de Hagenees zoals ze hem noemen, is onderweg.

Kenneth heeft geld geleend van zijn oma en daarmee een eethuisje geopend in Den Haag.

Vandaar.

Op een kleed op de vloer in de woonkamer ligt Harrie (54).

Zijn voeten zijn aan elkaar gebonden met tyripes, de handen met ijzeren handboeien, de ogen afgeplakt met ducktape.

Over hem heen ligt een gordijn gedrapeerd.

Harrie huilt en bloedt.

Er zit zelfs bloed op de muur.

Hij wordt steeds flink geschopt en geslagen en is met een puntig voorwerp in de rug geprikt.

Hij denkt dat hij hier dood zal gaan, ja, dat ze 'm gaan vermoorden.

Ze schreeuwen tegen hem, dat hij moet ophouden met dat gegrien.

Daarna slaan en schoppen ze weer.

Harrie geeft daarom zijn pincode.

Als Sjef even later weer binnenkomt, krijgt Harrie te horen dat hij geluk heeft gehad, geluk omdat hij de goede pincode heeft gegeven.

Sjef heeft even voor middernacht 1000 euro gepind en even na middernacht – nieuw limiet - nog een keer zo'n bedrag.

Daarna tillen ze Harrie op. Hij weet dat hij in een flatwoning is, op de vierde verdieping. Hij houdt er rekening mee dat ze hem nu over de balustrade zullen gooien.

Even later voelt hij dat hij in een lift is.

Ze gooien hem wel, maar dan in de kofferbak van zijn eigen auto.

Sjef gaat rijden.

De anderen stappen bij de inmiddels gearriveerde Kenneth in de auto.

De spullen die onder het bloed zitten nemen ze mee. Met terpentine proberen ze nog het bloed van de muur te verwijderen.

Terwijl zij richting Delfzijl rijden, wordt Harrie door Sjef gedumpt nabij het treinstation in Haren.

Gewond, maar levend.

Hij moet tot honderd tellen.

Hoort hoe zijn auto wegrijdt, niet dat dat richting Delfzijl is.

Even later verdeelt Sjef daar de 2000 euro.

Dit speelde zich, oktober vorig jaar, af in Groningen.

Sjef zit inmiddels in het Pieter Baancentrum in Utrecht met het oog op een eventuele tbs.

De anderen zitten in zittingszaal 14 van de Groninger rechtbank.

Ze zeggen dat ze veel spijt hebben.

Omdat het zo uit de hand is gelopen.

Het zou een idee van Ineke zijn geweest.

Ineke chatte uit verveling met mannen op het internet en zo had ze kennis gekregen aan Harrie.

Harrie wilde wel 200 euro betalen voor seks.

Toen dacht Ineke, zo'n ouwe vent, die ga ik naaien.

Haar vriend Wim zei dat ze dat beter niet thuis kon doen, maar bij Sjef.

Die is toch maf.

Harrie komt op het afgesproken tijdstip en kijk nou eens, die Ineke staat hem al willig op te wachten.

Samen stappen ze de lift in naar de vierde.

Hij gaat voor haar de woning in.

Hij ziet een nauwelijks gemeubileerde woonkamer, maar wel met een bed.

En terwijl hij dat ziet, wordt hij neergeslagen, hard met een honkbalknuppel op het achterhoofd, dan geboeid, geschopt en geslagen en de nare rest.

Als Ineke haar make-up gaat bijwerken, denkt ze dat die ouwe viespeuk  al dood is.

Er is een verhaal dat ze zoiets vaker hebben gedaan, bijvoorbeeld met een man die een BMW had.

Het blijft vooralsnog een verhaal.

Onduidelijk blijft ook wie nou wat precies heeft gedaan.

Ze geven elkaar ook de schuld.

En Wim had het gedaan omdat hij bang is voor Sjef die een akelige reputatie heeft.

Maar Han is weer niet bang, want hij vindt Sjef maar een sukkel.

Kenneth zegt dat hij niet in de woning is geweest.

De anderen zeggen van wel.

De officier van justitie zegt dat dit een van de meest ernstige zaken is, die in de afgelopen twaalf maanden in zittingszaal 14 is behandeld.

Misselijkmakend, zegt ze.

Ineke zat bij de kinderrechter achter gesloten deuren omdat ze nog maar een meisje is en Sjef is dus later aan de beurt.

Han hoopt op een straf die gelijk is aan de maanden die hij nu al in voorarrest zit. Over twee dagen vertrekt zijn vriendin met haar ouders richting Litouwen om daar en elders op de kermis te staan.

Han kan direct mee, oliebollen verkopen.

Dat zal hem de structuur bieden die hij nodig heeft, zegt hij.

De officier: 'De kermis is nog lang niet in zicht.'

Ze eist twee jaar celstraf (waarvan acht maanden voorwaardelijk).

Die eis hoort ook Kenneth, die als enige niet in voorarrest zit, maar onder voorwaarden vrij is. Zijn eethuisje, dat net lekker begon te lopen, moet het wat justitie betreft een tijdje zonder hem doen.

Wim is een ander verhaal.

Hij kan zich, zegt, de officier, niet vrijmaken uit de criminele wereld, heeft foute vrienden – is zelf ook een foute vriend – hij rookt heel de dagen veel te veel softdrugs, heeft moeite met autoriteit en heeft mega veel sturing nodig.

De officier eist vier jaar celstraf (waarvan een jaar voorwaardelijk).

Ze meent dat Wim zijn opleiding tot stuurman later maar moet afronden.

Als het dan nog kan.

Rob Zijlstra

UPDATE - uitspraken - 2 juni 2008

Ineke (kinderrechter): 374 dagen waarvan 270 voorwaardelijk (voorarrest) en een werkstraf van 180 uur.

Kenneth: vrijspraak

Han: heeft willens en wetens meegedaan en heeft zich niet gedistantieerd, 24 maanden waarvan 8 voorwaardelijk.

Wim: 4 jaar waarvan een 1 voorwaardelijk [vonnis]