Theo had drugs gesmokkeld, laten smokkelen, naar Oldenburg, Duitsland. In veertien maanden had hij zo eens in de vier weken per keer zes, zeven kilo softdrugs in een sporttas bij Gertrud laten afleveren.
Zelf denkt Theo dat het iets minder vaak is geweest en ook iets minder veel.
Voor de rest klopt het zo'n beetje wel, zegt hij.
Het was goede handel.
Hoewel Theo beschikte over eigen hennepkwekerijen, in en rond de stad Groningen, kostte het hem soms de grootste moeite aan de vraag te voldoen.
Oldenburg lustte er wel pap van.
Theo moet in die tijd een druk bezet man zijn geweest.
Bij daglicht werkte hij in het ziekenhuis, maar zodra het duister werd dook hij het criminele circuit in.
Zijn aanpak was die van een professional, zegt de officier van justitie, want kijk maar eens naar zijn verdiensten: 121.765, 85 euro in ruim een jaar.
Uiteindelijk ging het mis.
In april 2005 werd de man die de drugs bij Gertrud afleverde, gepakt met 6,6 kilo in de gehuurde auto. De Duitse politie vond dat de moeite waard en deed nader onderzoek en belde met Groningen. Niet lang daarna werd handlanger Klaas aangehouden. Theo wist dat het spel gespeeld was en besloot zichzelf bij de politie te melden.
Hij werd verhoord en zat een nacht in de politiecel. De volgende dag werd hij heengezonden.
Hij zou nog wel horen.
Niet heel lang daarna raakte hij na wat akkefietjes op een oneerlijke manier – zegt hij - zijn baan bij het ziekenhuis kwijt. Hij vroeg een gesprek aan met de directeur. Hij had er per slot van rekening 18 jaren gewerkt. Het gesprek kwam, maar mondde uit in een mishandeling.
Onbedoeld, maar Theo belandde wederom op het politiebureau.
Hij werd opnieuw weggestuurd.
Ook hier zou hij nog wel van horen.
En zo is het gekomen dat Theo – 41 jaar – deze week in zittingszaal 14 in het verdachtenbankje zit.
Ik zie dat de zolen bezig zijn zich los te maken van de rest van de schoenen. Ik zie ook geen man waarvan je zegt: daar zit nou een softdrugssmokkelbaron of een man van meer dan honderdduizend euro.
Dat vindt hij zelf ook niet. Theo werkt tegenwoordig als vrijwilliger in de natuur en kijkt naar vogels. Van het criminele circuit heeft hij afscheid genomen.
Tijdens de zitting hoor ik de officier van justitie spreken van een ernstige zaak. Theo wordt gezien als de hoofdverdachte. 'Een professional die hier ter zitting alles behalve het achterste van zijn tong laat zien.'
Er wordt nog iets naars gesuggereerd over bedreigingen met een koevoet.
Ik maak een rekensommetje: het smokkelen van enkele tientallen kilo's softdrugs naar Duitsland gedurende ruim een jaar, het met anderen exploiteren van zeven, acht hennepplantages in en rond de stad Groningen, een niet kinderachtige opbrengst van ruim 120.000 euro en de mishandeling van een ziekenhuisdirecteur.
Plus het feit dat Theo twee keer eerder is veroordeeld wegens drugsdelicten.
Ik tel op en voorspel – voorzichtig - dertig maanden gevangenisstraf.
De officier van justitie: 'Ik eis al met al een werkstraf van 240 uur (en zes maanden voorwaardelijk).
Niemand valt van zijn stoel en de advocaat van Theo doet wat hij moet doen. Hij zegt 240 uur wat veel te vinden. Of het ook 120 uur mag zijn? Immers, de strafbare feiten dateren uit 2004 en 2005. Dat is al weer een tijdje geleden.
De officier van justitie wil daar niets van weten. Het heeft allemaal wel lang geduurd, dat is zo, maar het openbaar ministerie heeft in deze zaak geen seconde stilgezeten.
Geen reden dus om de strafeis te matigen: 240 uur!
Ik bel na de zitting met het arrondissementsparket Groningen.
Niet dat het mij iets uitmaakt, maar ik vraag of een werkstraf niet een ietwat ongewone strafeis is in deze kwestie.
Het parket zegt zich bij die vraag wel iets te kunnen voorstellen, maar merkt op dat het gaat om feiten die al weer wat ouder zijn, 2004, 2005. Dat daarom de eis ietwat is gematigd.
Soms zijn de wegen van justitie onnavolgbaar.
Theo lijkt de werkstraf ondertussen niet erg te vinden.
Hij maakt zich meer druk over die 121.765,85 euro die justitie van hem wil hebben. Met zijn middelbare schoolopleiding en naderende middelbare leeftijd zonder uitzicht op een baan voorziet hij problemen inzake de betaling.
Maar bovenal vindt hij het een fout signaal dat justitie nu afgeeft.
De Theorie:
'Bij zo'n hoog bedrag wekt justitie de indruk dat met criminaliteit veel geld is te verdienen. Justitie houdt hiermee een mythe in stand. Dat zou wel eens een aanzuigende werking kunnen hebben. De verdiensten in de criminaliteit zijn niet zo hoog als wordt gedacht. Het is dus beter de mythe te ontkrachten door een fors lager bedrag te vorderen.'
Rob Zijlstra
UPDATE - uitspraak - 14 april 2008
Theo mag de handen dichtknijpen, concludeerden wij van de perskamer: een werkstraf van 240 uur en zes maanden voorwaardelijk. Tot zover conform de eis.
Financieel gezien mag hij echter een gat in de lucht springen: anders dan justitie ziet de rechtbank nogal wat kostenposten die Theo van de winst mag aftrekken. Niet alleen de kosten voor de inkoop, maar ook de transportkosten: hij betaalde zijn koerier 500 euro per trip en dat veertien keer.
Na lang rekenen kwam de rechtbank uit op een te ontnemen winst van 37.100 euro.