De vrouw: hij heeft terwijl ik onder de douche stond mijn bankpas met pincode gejat en daarmee in twee weken tijd 7.000 euro van mijn rekening gepind.

De man: ik heb de bankpas met pin van haar gekregen en mocht pinnen wat ik wilde.

Zij is zijn ex uit Drachten.

Hij is ex-profvoetballer en speelde 87 wedstrijden voor FC Groningen.

Voor deze zaak is dit volstrekt niet relevant.

Zij wel. Ze doet aangifte.

Hij is daarover verbaasd.

Dit alles speelde zich af in oktober 2006.

Het openbaar ministerie bekeek de aangifte en zag er geen heil in.

De zaak werd geseponeerd.

De ex pikte dat niet en stapte naar het gerechtshof met een klacht.

Het hof verklaarde de klacht gegrond en gaf het openbaar ministerie de opdracht de zaak te vervolgen en de ex-vriend alsnog voor de rechter te brengen.

Omdat wij van de pers op de een of de andere manier gek zijn op bekende Nederlanders (voormalig of niet) en nog gekker op BN'ers die in de fout gaan, reed ik dinsdagochtend naar de rechtbank in Leeuwarden, waar de politierechter in zaal B zich over deze Groninger kwestie zou gaan buigen.

Anderhalf uur later dan de planning en anderhalf jaar na de eerste pintransactie gaat de verdachte voetballer tegenover de politierechter zitten.

De rechter: 'Excuses dat u zo lang heeft moeten wachten.

De voetballer: 'Goedemiddag.'

Even later: 'Ja, ik heb gepind met haar pas, maar ik heb niet gestolen. Ik heb nog nooit gestolen. Ik mocht haar pas gebruiken en dat is wat ik heb gedaan.'

De politierechter vindt het maar raar en wil alles weten.

Waarom hij die pas mocht gebruiken. Waarom hij die pas mocht hebben, kort nadat zij een lening had afgesloten. Waarom als hij dan even in een financieel dipje zat, zij niet gewoon geld overmaakte naar hem. Waarom hij op een avond wel tien keer vijftig euro pinde. Waarom niet in een keer vijfhonderd. Wat hij met dat geld had gedaan en waarom hij dat nu niet meer weet. Waarom?

Bij alle antwoorden die de voetballer geeft, schudden op de tribune van de zittingszaal twee vrouwen hun hoofden.

Ze schudden van nee en kijken daar verontwaardigd bij.

Het zijn de ex en ik denk een vriendin.

Zij vinden dat hij daar liegt dat hij barst en zij wil vooral haar 6.947, 71 euro terug.

Dat moet zijn straf zijn, zegt ze ter toelichting.

Maar hij zegt dat hij de bankpas gewoon van haar heeft gekregen.

Op een parkeerplaats in Wijnjewoude.

Omdat hij haar in het verleden eens had geholpen, toen zij in een financieel dipje zat.

Ze had gezegd, zegt hij, als ik geld heb, help ik jou.

Dat hij het raar had gevonden dat haar pincode de afgeleide was van zijn geboortedatum.

Zij zei, dan vergeet je 'm ook niet.

Dat hij de bankpas na twee weken gewoon had teruggegeven,

Dat hij toen nog niet wist dat zij op dat moment al aangifte had gedaan.

Dat hij daarna nog een paar keer had gepind met die pas.

Omdat zij hem die weer had gegeven.

De politierechter wekt met haar vragen en haar norse blik niet de indruk dat ze veel geloof hecht aan de antwoorden van de grillige buitenspeler van destijds.

Op de tribune gaan haar kritische vragen gepaard met instemmend geknik van de twee vrouwen. Je ziet ze denken: die rechter snapt het tenminste. Ze ruiken de overwinning.

Na drie kwartier is de politierechter uitgevraagd en moet de officier van justitie wat zeggen.

Zij heeft niet veel woorden nodig.

Vrije vertaling: 'Wij zagen destijds niets in deze zaak. We zitten hier nu omdat dat moet van het gerechtshof. Maar we zien nog steeds niets in de zaak of het moeten al twijfels zijn. En daarom verzoek ik u om de verdachte vrij te spreken.'

Een inkoppertje voor de advocaat.

Hij zegt: 'Roerend mee eens. Dank u wel.'

De politierechter doet direct uitspraak: tegenstrijdige verklaringen, geen bewijs voor diefstal, vrijspraak.

Op de tribune is het nog lang onrustig.

Rob Zijlstra