Het navolgende verhaal stond anderhalve week geleden wel in de krant waarvoor ik werk, maar nog niet op deze plek.

Gevolg van griep.

Bij deze alsnog.

Donderdag wordt in deze kwestie uitspraak gedaan.

De opgevoerde under cover in dit verhaal is Henk die een jaar geleden plotseling opdook in een televisie-uitzending van Peter R. de Vries. Henk deed zich toen - als een soort Patrick - voor als vertrouweling van Reinier S., de man die wordt verdacht van de moord (in 1996) op zijn toenmalige partner Gonda.

Er is een ouder echtpaar dat in het zuiden van de provincie Groningen woont en een deel van hun grote woonboerderij in appartementen verhuurt.

Vorig jaar raakten ze ten einde raad.

Een van de huurders zorgde daar in het rustieke zuiden voor zo veel overlast dat het echtpaar het niet meer wist. Regelmatig hadden ze de politie gebeld, maar dat bracht niet de oplossing.

Uiteindelijk kwamen ze via via met Rick in contact.

Rick is bemiddelaar in zaken en heeft een groot netwerk in de vastgoed. Hij wist dus raad.

Zei: als jullie mij nou eens 15.000 euro betalen – exclusief btw – dan ga ik het eenvoudig oplossen. Misschien een hoop geld, maar langs de civiele weg bent u nog meer geld kwijt en duurt het langer bovendien.

Zo geschiedde. Rick overlegde met zijn goede vriend Ricus die weer iemand kende die zo nu en dan wel een klusje wilde klaren: Henk.

Tot zover is iedereen het in zittingszaal 14 wel met elkaar eens. Maar de strafzaak is dan nog maar net begonnen en zal uiteindelijk ruim vier uur gaan duren. En wie denkt dat na zo een lange zit de waarheid in de rechtszaal voor het grijpen ligt, heeft het mis.

Feit is dat Henk in november vorig jaar naar het zuiden reed met een stuk papier in een rood mapje waarop de huurder zijn handtekening moest zetten.

Henk had bij toeval nog iemand meegenomen ook.

Hij klopte aan en toen de lastige huurder de deur opende, zei die: 'Hé, ik ken jou. Jij bent van de televisie. Jij bent die under cover van Peter R. de Vries.'

Henk zou hebben geantwoord: 'Allemaal best, beste lastige huurder, maar jij moet hier even tekenen. Zo niet, dan schieten we je dood.'

Dit laatste beweert de huurder.

Henk ontkent dat: 'Ik heb hem niet bedreigd. Ik heb gezegd dat het beter was dat ie mee zou werken en zo niet, even goede vrienden. Ik wilde ook net weer weggaan.'

Maar om en nabij dat moment duiken ineens Rick en Ricus op.

Ze wilden, zeggen ze, even checken of Henk zijn klus al had geklaard.

Ze waren toch net in de buurt.

Na enig verbaal kabaal weet de huurder blootsvoets de woning uit te rennen en twee ambtenaren in een passerende auto van de gemeentelijke milieudienst te waarschuwen ('help, ze willen me doodschieten').

Ook dit aldus de huurder.

Ricus: 'Die vent is een fantast. Toen hij naar buiten kwam, heeft ie gewoon bij ons een shagje staan roken.'

Waar of niet, Rick, Ricus en Henk worden aangehouden en zitten inmiddels ruim drie maanden vast.

De huurder zegt: 'Terecht, want het was een lage en gemene overval met  voor mij een enorme impact.'

Als slachtoffer mocht hij de rechters toespreken.

Nu zou je zeggen dat het voor politie en justitie niet zo ingewikkeld moet zijn de waarheid achter een lastige huurkwestie als deze boven water te krijgen.

Maar naarmate de zitting vordert, wordt alles alleen maar onduidelijker.

Rick en Ricus verschillen van mening over de opdracht waarmee ze Henk richting zuid stuurden.

Rick vond 15.000 euro voor een dergelijke eenvoudig klusje niet overdreven veel.

Ricus wel. ‘Ik had het niet durven vragen.’

Rick zegt: 'Bij dat bedrag zat het een en ander inbegrepen, zoals het vinden van een alternatieve huisvesting voor de lastige huurder, verhuis- en herinrichtingskosten.'

Henk zou bij de politie hebben verklaard dat Ricus wel degelijk serieuze doodbedreigende woorden richting de huurder uitte. Later kwam hij daar op terug, zei hij weer van niet.

Waarom hij dat dan eerst wel had gezegd, wil de officier van justitie weten?

Henk: 'Tijdens het verhoor kwam er een bommelding op het politiebureau binnen. Het moest ineens allemaal heel haastig. En ik moest in het donker mijn handtekening zetten.'

Ricus erkent dat het bezoekje niet het karakter had van een kopje koffie drinken.

'Tuurlijk niet. Ineens een paar grote kerels voor je neus, dat is wel even schrikken. Maar er is niet gedreigd. We zijn eerlijk en oprecht.'

De advocaten spreken op hun beurt van een dossier vol leugens, onduidelijkheden en tegenstrijdigheden. En alles opgeblazen. Waarom die huurder, met zijn jarenlange politie- en justitiecontacten, wel geloven en onze cliënten niet?  

Ondanks alle onduidelijkheden, twijfelt de officier van justitie niet.

Rick was de coördinator, Ricus de initiator en Henk de uitvoerder. Voor zo'n klusje 15.000 euro (exclusief) vragen, is al verdacht. Ricus kreeg daar 6000 euro van. Dan doe je serieus mee, ben je medepleger. En die bommelding van Henk geloof ik niet. Bovendien: het huisrecht is een groot goed.'

Rick hoort tien maanden waarvan vijf voorwaardelijk eisen.

Ricus acht volle maanden.

De voormalig televisie-under cover zeven maanden waarvan drie voorwaardelijk.

Als de zitting is afgelopen, is een halve rechtbankdag voorbij.

In het zuiden van de provincie Groningen woont ondertussen nog altijd een wanhopig en verdrietig ouder echtpaar dat appartementen verhuurt.

Strijdvaardig had de huurder geroepen: 'En ik zal daar blijven, want ik laat mij niet verjagen.'

Soms schiet niks op.

Rob Zijlstra

UPDATE - uitspraken - 13 maart 2007

Samen uit, samen thuis, moet de rechtbank hebben gedacht. Alle drie zijn veroordeeld tot vijf maanden gevangenisstraf. Ricus mocht trouwens op de dag van de uitspraak al even wennen aan vrijheid. Omdat hij jarig was, mocht hij voor een dag naar huis.