Posted on Tuesday, February 19, 2008 12:57 AM
Komt het nou nooit eens je neus uit, al die strafzaken met al die persoonlijke drama's, ellendige tragedies, al die smerigheid?
Dat vroeg vorige week niet de eerste de beste.
Het antwoord is vooralsnog: nee, nog steeds niet.
Maar ik moet mij wel blijven verbazen.
Het aantal strafzaken dat ik heb bijgewoond, zal inmiddels richting de 1500 lopen.
In een fors aantal zaken speelde drugs een voorname rol, zo niet direct dan wel indirect.
Ik denk dat ik, op basis van al die zaken, er niet ver naast zit als ik beweer dat in Groningen en omgeving zo een kilo cocaïne per dag in allerlei varianten wordt verbruikt.
Door Jan en Alleman.
Moet je eens nagaan.
Een gram doet 50 euro.
Een kilo dus 50.000.
Een week moet dan goed zijn voor 350.000 euro.
Per maand?
Tel maar door.
Best veel geld voor Groningen en omgeving, zelfs als ik er voor de helft naast zit.
Maandag ging het direct en indirect alleen maar over drugs in zittingszaal 14 van de rechtbank in Groningen.
Eigenlijk was het journalistiek gezien een dag van niks.
Aan de andere kant: er werd wel eventjes voor bijna tien jaar aan gevangenisstraf geëist.
De eerste verdachte bekende 35 woninginbraken. Zijn cocaïneverslaving dwong hem daartoe. In 35 brieven aan de gedupeerden en eentje aan de rechtbank vroeg hij enig begrip. Over drie maanden wordt hij met zijn 33 jaren voor de vierde keer vader en hij zei te hopen dat de rechters het hem gunnen de bevalling bij te wonen. De officier van justitie dacht van niet. Zij eiste tegen de cocaïnepapa 3,5 jaar gevang.
De tweede beklaagde vertelde met tranen in de ogen dat zijn leven een zooitje is. Dat het natuurlijk nooit goed is om de rug van je bloedeigen moeder met een mes te bewerken om haar zo te dwingen geld te pinnen. Ik ben diep triest, snotterde deze verdachte. Ook zijn inspiratie: cocaïne. De officier: 24 maanden, twaalf voorwaardelijk.
De derde op de maandagzitting bekende drugsdealer te zijn terwijl hem dat niet eens ten laste was gelegd. Hij had de man die zijn drugswijk over had moeten nemen, met een mes gestoken. Betreurenswaardige kwestie, zei hij. Hij had het gedaan omdat zijn beoogd opvolger als eerste had gestoken. Zomaar. Deze derde verdachte zei, ik moest wel, anders had ik hier niet gezeten. Beide werden opgenomen in ziekenhuizen in Groningen, beide kantje boord, in de zin van bijna dood.
De officier: 24 maanden.
Verdachte nummer vier jatte navigatiesystemen uit auto's, blikjes bier uit supermarkten, het was hem om het even. Als het maar geld opleverde voor drugs. Idem: twee jaar cel.
Ik bedacht aan het einde van de middag: toch merkwaardig.
Je zou toch denken dat met al die kilo's voor Groningen en omgeving ook wel eens een grote drugsjongen tegen de lamp loopt.
Iemand, desnoods een complete organisatie, die al die arme kruimelaars voorziet van hun verkoopgrammetjes.
In Groningen en omgeving heb je toch ook onroerend goed of niet dan?
Maar ik ben ze zelden tegengekomen in die bijna 1500 zaken tot nu toe.
Zouden de grote drugsjongens geen justitieprioriteit hebben?
En zo nee, waarom dan niet?
Een ingewijde zei: 't Komt volgens mij omdat er nauwelijks nog drugspanden bestaan, dus geen overlast. De handel is zo verspreid over de stad en omgeving dat niemand er nog erg in heeft. En als niemand er nog erg in heeft, dan ga je het niet benoemen als een probleem dat aandacht vereist. Dat, rechtbankverslaggever, dat heet politiek.
Ik dacht, misschien heeft deze ingewijde gelijk.
Verbazingwekkend.
Rob Zijlstra